บทที่ 3718 เผชิญกับหายนะครั้งยิ่งใหญ่

"อะไรนะ? ปิดเมืองเหรอ?"

หลินหยางกำลังศึกษาอะไรบางอย่างบนโต๊ะผ่าตัดในห้องเข้าฌานก็ตกตะลึงเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมองอวี่ปี้หงที่รายงานอยู่ตรงหน้า และขมวดคิ้วแน่น

"ใช่ค่ะนายท่าน ไม่เพียงแค่ปิดเมืองเท่านั้น ยังปิดอาคารมอบรางวัลนำจับด้วย ว่ากันว่าเพื่อป้องกันการก่อกบฏของเทพยุทธ์"

อวี่ปี้หงกล่าว

"การก่อกบฏของเทพยุทธ์?"

หลินหยางรู้สึกแปลกใจ : "เทพยุทธ์ไม่ควรจะเป็นคนที่มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งหรอกเหรอ? ทำไมถึงจะต้องเตรียมป้องกันเช่นนี้? มิหนำซ้ำเมืองหลงซินก่อนหน้านี้ที่เมืองหลงซินก็ไม่เคยเห็นเทพยุทธ์สร้างความวุ่นวายมาก่อน"

"นายท่าน ท่านไม่รู้อะไร ก่อนหน้านี้เมืองหลงซินมีเทพยุทธ์ฉางหลานเป็นผู้บัญชาการ ด้วยเหตุนี้จึงสุขสบายไร้กังวล ตอนนี้ได้สูญสิ้นเทพยุทธ์ฉางหลานแล้ว ทรัพยากรต่างๆ ในเมืองหลงซินได้กลายเป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจในสายตาของเทพยุทธ์ท่านอื่นๆ หากเทพยุทธ์คนอื่นๆ เข้ามาพิชิตมัน จะต้องเกิดการนองเลือดอย่างแน่นอน!"

อวี่ปี้หงถอนหายใจ คารวะและกล่าวว่า : "พูดตามตรง หลังจากข่าวการสูญสิ้นเทพยุทธ์ฉางหลานแพร่ออกไปถึงเมืองหลงซินเมื่อสองวันก่อน เมืองหลงซินก็เกิดความสับสนวุ่นวายอย่างมาก ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนได้บุกไปที่ตำหนักฉางหลาน เพื่อเข่นฆ่าและปล้นสะดม ยอดฝีมือของตำหนักฉางหลานได้นำของล้ำค่าบางส่วนหลบหนีออกจากเมืองไปพร้อมกับคนในตระกูล แต่ก็ยังถูกโจมตี และไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ตำหนักฉางหลานได้ถูกขนย้ายออกไปจนหมดสิ้น ไม่เพียงเท่านี้ แม้แต่คนอื่นก็ต้องประสบกับภัยพิบัตินี้ด้วยเช่นกัน!"

"ได้ทีขี่แพะไล่อย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม

อวี่ปี้หงพยักหน้าอีกครั้ง

"ถูกต้อง! คนเลวส่วนใหญ่ได้ทีขี่แพะไล่ เพราะถ้าไม่มีการดูแลของเทพยุทธ์ ความเป็นระเบียบเรียบร้อยของเมืองหลงซินก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย โชคดีที่อาคารมอบรางวัลนำจับได้ส่งยอดฝีมือมาปราบปรามได้ทันเวลา เพื่อรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย อีกทั้งยังดูแลประชาชนบางส่วนด้วย หากอาคารมอบรางวัลนำจับไม่ลงมือ เกรงว่าเมืองหลงซินจะเป็นอันจบสิ้นแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ อวี่ปี้หงก็ถอนหายใจทันที

"เหตุผลที่อาคารมแอบรางวัลนำจับลงมือนั้น ก็ไม่ใช่ว่ามีจิตใจดีงามอะไรหรอก ถ้าเมืองหลงซินจบสิ้นลง ธุรกิจนี้ของพวกเขาก็จะไม่ประสบความสำเร็จเช่นกัน หากพวกเขามีจิตใจทำเพื่อประชาชนจริงๆ ก็น่าจะลงมือนานแล้ว จะรอให้เกิดความวุ่นวายลุกลามไปทั้งเมืองทำไมกัน?"

หลินหยางส่ายหัว และกล่าวอย่างสงบนิ่ง : "ผู้จัดการเถาเป็นคนดีจริงๆ แต่อาคารมอบรางวัลนำจับนั้นเป็นอย่างไร ไว้รอปรึกษาหารือกันก่อน"

"ที่นายท่านพูดมาก็มีเหตุผล!"

"ใช่สิ การฟื้นฟูของจิ่วอวี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

หลินหยางวางแหนบและมีดผ่าตัดลง และหันไปเอ่ยถาม

"การฟื้นฟูของเส้นลมปราณค่อนข้างดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้กำลังซ่อมแซมการฝึกฝนอยู่ แต่ยังไม่สามารถฟื้นไปถึงจุดสูงสุดได้"

"จริงเหรอ?"

หลินหยางพยักหน้า และหยิบยาสมุนไพรออกมาจากตัว และส่งให้เธอ

"เอาไปต้มกับน้ำค้าง และให้เขาทาน เช่นนี้จะฟื้นฟูได้รวดเร็วยิ่งขึ้น"

"ค่ะ นายท่าน!"

อวี่ปี้หงหยิบยาสมุนไพรนั้นขึ้นมา และมองดูมัน และเผยให้เห็นสีหน้าแปลกใจอย่างมาก

เธอพบว่าตนเองไม่รู้จักยาสมุนไพรชนิดนี้.....

แต่เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์และกลิ่นแล้ว สมุนไพรนี้น่าจะหายากอย่างแน่นอน

ไม่นาน อวี่ปี้หงก็วิ่งออกไป

และผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง

"นายท่าน คุณหนูเม่ยเมิ่งกับท่านย่าดาบโลหิตมาขอเข้าพบค่ะ!"

"หื๊ม?"

หลินหยางตกตะลึง และเหลือบมองโต๊ะผ่าตัด จากนั้นก็กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า : "ให้พวกเขาไปรอฉันที่ห้องทำงานของเถาเฉิง"

"เอ่อ....โอเคค่ะ"

อวี่ปี้หงพยักหน้า