บทที่ 3720 ผมว่าการประชุมครั้งนี้ไม่จำเป็นประชุมแล้วล่ะ

ปิดเมืองสิบเจ็ดวัน

ในที่สุดฉางหลานฟู้ก็กลับมาแล้ว

“อาจารย์ เล่ากันว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้กับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนหาเย่เหยียนเจอแล้ว เมืองที่เย่เหยียนอยู่ราบเป็นหน้ากอง แต่กลับไม่รู้ร่องรอยของเย่เหยียนเลย…ตอนนี้สองเทพยุทธ์เร่งรีบมาที่เมืองหลงซินแล้ว”

ด้านในห้องเข้าฌาน ฉางหลานฟู้พูดกับหลินหยางด้วยความเคารพ

“ใช่เหรอ?”

หลินหยางลุกขึ้นช้าๆ เขากำลังถอนเข็มที่ฝังลงบนศพสองศพที่อยู่ตรงหน้าออก

“ดูเหมือนเวลาที่ให้ผมไม่เยอะแล้ว”

“อาจารย์ เย่เหยียนต้องพูดอะไรแน่นอน สองเทพยุทธ์ถึงได้พุ่งเป้ามาทางพวกเรา พวกเราควรจะรับมือยังไงดี?”

ฉางหลานฟู้พูดอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตึงเครียด

สองเทพนี้คือเทพยุทธ์ผู้อาวุโสสูงสุด คนธรรมดาไม่สามารถต้านทานได้

จุดประสงค์ที่พวกเขามาเมืองหลงซินชัดเจนมาก ชัดเจนว่ามุ่งหน้ามาหาหลินหยาง

“ไม่ต้องกังวลใจ เดี๋ยวจะมีคนช่วยพวกเราจัดการ”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“มีคนช่วยพวกเราจัดการเหรอ?”

ฉางหลานฟู้ชะงักงัน

และแล้วเวลานี้ จิ่วอวี้ก็สาวเท้าก้าวเดินเข้ามา

“ท่าน คนของอาคารมอบรางวัลนำจับรอท่านอยู่ชั้นบนสุดแล้ว ตอนนี้ท่านมีเวลาว่างไหม?”

จิ่วอวี้พูดด้วยความเคารพ

“ไปกันเถอะ”

หลินหยางลุกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “พวกคุณยกศพสองศพนี้ไปให้ผมหน่อย”

พอได้ฟังคำพูดนี้ ฉางหลานฟู้หายใจติดขัด เข้าใจขึ้นมาทันที

“อาจารย์ ท่านคิดจะ…”

ฉานหลางฟู้พูดด้วยความมึนงง

หลินหยางยิ้ม ไม่พูดอะไรอีก เขาเดินออกจากห้องเข้าฌานไปทันที

ฉางหลานฟู้นิ่งอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นกระทืบเท้าสีหน้าอาลัยอาวรณ์เสียดายขึ้นมา

“คุณชายฉางหลาน คุณเป็นอะไรเหรอ?”

จิ่วอวี้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อาจารย์คิดจะมอบสองศพนี้ให้กับอาคารมอบรางวัลนำจับใช่ไหม? น่าเสียดาย! น่าเสียดายมาก!”

ฉางหลานฟู้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกพูดขึ้น

“ท่านมีความคิดของท่าน พวกเราควบคุมไม่ได้ เชื่อฟังท่านเถอะ!”

จิ่วอวี้ยิ้มเจื่อนๆ แต่นัยน์ตาก็มีความจนปัญญาแฉลบผ่าน

ทั้งสองคนทอดถอนหายใจ จากนั้นตามหลินหยางไป

อาคารมอบรางวัลนำจับชั้นห้าสิบห้า

ที่นี่คือชั้นที่สูงอันดับสองของอาคารมอบรางวัลนำจับ

ขึ้นมาบนชั้นห้าสิบก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของทั้งเมืองหลงซินแล้ว ส่วนชั้นห้าสิบห้ายิ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์แบบพาโนรามาทั้งเมืองหลงซิน

ชั้นห้าสิบห้าเป็นห้องประชุมโดยเฉพาะ

เมื่ออาคารมอบรางวัลนำจับเจอประเด็นใหญ่ๆถึงจะเอาคนระดับสูงของอาคารมอบรางวัลนำจับมาประชุมที่นี่

เวลานี้ ภายในห้องประชุมมีคนตำแหน่งสูงๆนั่งอยู่เต็มไปหมด

ประมาณเกือบร้อยคนได้

ผู้จัดการอย่างเถาเฉิงก็อยู่ แต่เขาได้นั่งเพียงบริเวณใกล้ทางเข้าแถวประตู

“เถาเฉิง คนล่ะ?”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตำแหน่งข้างหน้าขมวดคิ้วเป็นปมถามเถาเฉิงด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ท่านเหยา ใจเย็นอย่ารีบร้อน เดี๋ยวท่านหลินก็มาถึงแล้ว!”

เถาเฉิงยิ้มและพูดขึ้น

“เดี๋ยวก็มาถึงแล้ว? หึ เถาเฉิง คุณพูดว่าต้องใช้ข้อกำหนดกฏเกณฑ์สูงสุดต้อนรับคุณหลินผู้นั้น พวกเราเห็นแก่ความซื่อสัตย์ของคุณ ถึงได้เรียกทุกคนมาประชุม แต่เขากลับเบี้ยว ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? เถาเฉิง คุณคงไม่ใช่ปล่อยให้เขาหลอกพวกเราใช่ไหม?”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งตะโกนด้วยความหงุดหงิด เหมือนจะนั่งไม่ติดแล้ว

เถาเฉิงเหงื่อไหลอาบ ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

แต่แล้วเวลานี้ จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากประตูทางเข้า

“ทำไม? พวกคุณรอไม่ไหวแล้วเหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ ผมว่าการประชุมครั้งนี้ไม่จำเป็นประชุมแล้วล่ะ!”

ทุกคนชะงักงัน ทยอยมองไป

สิ่งที่เห็นคือหลินหยางเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สายตาจำนวนมองมองไปที่เขา

เขาเองก็ไม่เกรงใจ นั่งลงที่ตำแหน่งของประธานอาคารทันที

ทุกคนสีหน้าเปลี่ยน