บทที่ 3727 เทพยุทธ์รวมตัวกัน

ฟิ้ว!

เสียงทะลุผ่านอากาศ

จากนั้นก็เห็นเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกลงบนยอดเขาอันแห้งแล้งอย่างแรง

เขาคำรามออกมาอย่างโกรธเคือง และตบเข้าไปในอากาศที่กั้นระหว่างภูเขา

ตูม!

ภูเขาที่อยู่ตรงข้ามระเบิดออกเป็นชิ้นๆ ทันที กลายเป็นเศษหินแตกฉานซ่านเซ็น ฝุ่นละอองลอยตลบอบอวล พื้นดินสั่นสะเทือน และแม้แต่หินชั้นบนก็สั่นคลอน

แต่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยังคงไม่เลิกรา เขาโบกแขนออกไปติดต่อกัน

ปังๆๆๆ ....

พลังอันทำลายล้างได้ทำลายได้ทำลายภูเขาโล้นเหล่านี้อย่างไม่ไยดี

เป็นเวลาครู่หนึ่ง เทพยุทธ์เจิ้นอวี้จึงได้ยุติลง

"หายโกรธแล้วหรือยัง?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนเดินเข้ามา และกล่าวอย่างเย็นชา

"หายโกรธเหรอ? หึ คุณคิดว่าเรื่องนี้สามารถหายโกรธได้ง่ายๆ เหรอ? ฉันอยู่มาเกือบร้อยปีไม่เคยถูกยั่วยุเช่นนี้เลย หากไม่ฆ่าหลินหยางคนนั้น ฉันจะไม่ยอมเลิกราอย่างแน่นอน!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำราม จากนั้นก็จ้องมองเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนอย่างโกรธเคือง : "บอกฉันมาสิ ว่าทำไมคุณถึงขัดขวางฉัน? ฉันจะฆ่าไอ้หมอนั่นต่อหน้าทุกๆ คนก็ได้!"

"คุณฆ่าเขาไม่ได้หรอก! ถ้าคนคนนั้นเอ่ยปากออกมา คุณคิดว่าคนของอาคารมอบรางวัลนำจับจะมองดูคุณลงมืออย่างตาปริบๆ เหรอ?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนส่ายหัว : "ถ้าคนคนนั้นจู่โจมสังหาร และร่วมมือกันกับกองกำลังทหารทั้งหมดของอาคารมอบรางวัลนำจับ เราจะไม่สามารถทำอะไรกับเจ้าหมอนั่นได้เลย อีกทั้งยังเสียเปรียบอีกด้วย คนคนนั้นมีศักยภาพอะไร คุณก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กำหมัดแน่น เป็นเวลานานจึงเปล่งเสียงออกมา

"ท่านเจิ้นอวี้ ฉันรู้ว่าคุณโกรธ ไม่ระบายก็จะรู้สึกอึดอัดใจ คุณวางใจเถอะ ความโกรธของคุณไม่นานก็จะต้องถูกระบายออกมา และสิ่งที่เราปรารถนา ก็จะได้รับในอีกไม่นานเช่นกัน"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวอย่างใจเย็น

"คุณหมายความว่ายังไง....."

ครืน!

เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วทุกทิศทุกทาง

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนมองไปยังบริเวณที่ฟ้าร้อง และยิ้มเบาๆ : "ยังต้องถามอีกเหรอ?"

"หื๊ม?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็มองไปยังเสียงฟ้าร้องนั้นเช่นกัน

แต่พวกเขาเห็นฟ้าแลบฟ้าร้องในระยะไกลๆ จากนั้นแสงสว่างวาบก็ส่องผ่านท้องฟ้าอันมืดมิด และจู่โจมเข้ามา

ภายใต้แสงที่สาดส่อง พลังงานสีแดงที่เหมือนกับคลื่นลูกใหญ่ สั่นสะเทือนตลอดทาง และซัดสาดเข้ามาที่นี่

ไม่นาน ลำแสงและคลื่นโลหิตก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ภูเขาลูกใหญ่

เมื่อลำแสงและคลื่นโลหิตแตกสลายออกไป ก็เห็นเงาร่างสองคนปรากฏอยู่กลางอากาศ

"เสว่ถู! เปินเหลย! ในที่สุดพวกคุณก็มาแล้ว!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวอย่างเย็นชา

"ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ที่นี่? เกิดอะไรขึ้น? ถูกอาคารมอบรางวัลนำจับบีบบังคับให้ยอมแพ้เหรอ?"

เทพยุทธ์เปินเหลยยิ้มตาหยี ดวงตาทั้งคู่ประกายแสงของสายฟ้า ราวกับเทพเจ้าก็ไม่ปาน

"แน่นอนว่าถูกบังคับให้ยอมแพ้ ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของพวกเขา จะรอการมาถึงของพวกเราได้อย่างไร?"

ชายที่อยู่ข้างๆ สวมชุดคลุมสีแดงมีและมีเคียวสีแดงเลือดสองอันห้อยอยู่ระหว่างเอวพร้อมกับยิ้มอย่างเยือกเย็น

ชายคนนั้นมีผมสีแดง ดวงตาทั้งคู่ราวกับโลหิต เสื้อคลุมบนร่างกายราวกับถูกย้อมไปด้วยเลือด ดูแปลกประหลาดอย่างมาก และบนตัวยังส่งกลิ่นคาวเลือดอันคละคลุ้งทำให้คนรู้สึกขยะแขยง

"เราไปเจรจาหารือกับอาคารมอบรางวัลนำจับแล้ว พวกเขาบอกว่าต้องใช้เวลาสองเดือนก่อนที่จะส่งมอบศพของฉางหลานกับไท่เทียนให้แก่พวกเรา"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กล่าวอย่างเคร่งขรึม

"สองเดือนจึงจะส่งมอบให้เรางั้นเหรอ?"

เทพยุทธ์เปินเหลยยิ้มอย่างเย็นชา : "พวกเขาคิดที่จะขุดหาผลประโยชน์บนศพสองคนนี้จนหมด แล้วค่อยส่งมอบให้เราใช่ไหม?"

"พวกเขาบอกว่าศพที่จะส่งมอบให้เราจะต้องครบถ้วนสมบูรณ์เหมือนดังเดิมอย่างแน่นอน แต่ฉันคิดว่าสิ่งนี้มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ร่างของสองเทพยุทธ์นั้นสามารถสร้างเทพยุทธ์ใหม่ได้ ฉันคิดว่าทุกท่านก็ไม่อยากให้เกิดเทพยุทธ์ใหม่ขึ้นมา เพื่อมาแบ่งผลประโยชน์กับเราใช่ไหม?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เช่นนั้นพวกคุณหมายความว่ายังไง?"

เทพยุทธ์เสว่ถูเอ่ยถามอย่างโหดเหี้ยม

"ฉันรับปากกับอาคารมอบรางวัลนำจับเอาไว้ แต่รับปากแล้วก็สามารถคืนคำได้ และศพเราจะไม่ให้พวกเขาอย่างแน่นอน! ตอนนี้สิ่งที่คุกคามที่สุดในอาคารมอบรางวัลนำจับ ก็คือผู้อาวุโสชั้นบนสุดคนนั้น หากเราฆ่าเขาได้ อาคารมอบรางวัลนำจับก็ไม่จำเป็นจะต้องกังวลอะไรแล้ว!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

คำพูดนี้จบลง ในแววตาของทั้งสามคนก็เต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้

"จะลงมือเมื่อไหร่?"

"ผู้อาวุโสคนนั้นท่าทางดูปลิ้นปล้อน ในเมื่อลงมือแล้ว แน่นอนว่าจะต้องฆ่าให้ตายภายในครั้งเดียว! ทุกท่าน ฉันจะใช้วงเวทย์ทำลายฟ้าดิน เพื่อทลายตึกสูงให้ราบเป็นหน้ากลอง! แต่ฉันต้องการความช่วยเหลือจากพวกคุณด้วย!"

"ตกลง!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ลงมือได้ทันทีเลย!"

ตึก!

ตึก!

ตึก!

เสียงฝีเท้าของหลินหยางดังสะท้อนผ่านทางเดินอันเงียบสงัดนี้

และคนที่นำทางก็คือเติ้งหม่าว

หลังจากที่หลินหยางใช้เข็มเงินเพิ่มความแข็งแกร่งให้หลางหยา ฉินเจี้ยนหนู่ อั้นหมิงเทียนและคนอื่นๆ แล้ว เขาก็แอบส่งพวกเขาออกไปจากอาคารมอบรางวัลนำจับด้วย

เดิมทีหลินหยางคิดที่จะเข้าฌานเพื่อฟื้นฟูร่างกายสักเล็กน้อย แต่เขาได้รับแจ้งจากเถาเฉิงว่า ท่านประธานของอาคารมอบรางวัลนำจับต้องการพบเขา

สำหรับท่านประธานที่ลึกลับท่านนี้ ตัวของหลินหยางเองก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เขาจึงตอบตกลงทันที

ด้วยการนำพาของเติ้งหม่าว หลินหยางก็ได้ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของอาคารมอบรางวัลนำจับ

พื้นที่ของชั้นบนสุดนั้นน้อยมาก ที่นี่เหมือนกับดาดฟ้าที่ปรับปรุงใหม่

ชั้นบนสุดมีเพียงห้องเดียว

เมื่อหลินหยางหยุดตรงกลางระหว่างทางเดิน จึงเห็นประตูรักษาความปลอดภัยแบบเปิดสองชั้นที่ดูหรูหราอยู่ตรงกลาง และด้านบนของประตูรักษาความปลอดภัยมีป้ายสีทองห้อยอยู่

"ห้องทำงานท่านประธาน"

ก๊อกๆๆ

เติ้งหม่าวเคาะประตู

ประตูใหญ่ถูกเปิดออกทันที

หญิงสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นสวมกระโปรงสั้นรัดสะโพกดูท่าทางเหมือนกับเลขาได้เปิดประตูออกมา

"สวัสดีค่ะรองประธานเติ้ง"

เลขายิ้มเล็กน้อย : "เชิญเข้ามาเถอะค่ะ ท่านประธานกำลังรอท่านกับคุณหลินอยู่ข้างใน"

"โอเค"

เติ้งหม่าวพยักหน้า หันไปยิ้มและกล่าวว่า : "คุณหลิน เชิญครับ"

"อืม"

หลินหยางพยักหน้า และทั้งสองคนก็เดินเข้าไป

ในห้องทำงานท่านประธานทำให้หลินหยางต้องรู้สึกประหลาดใจ

ที่นี่ใหญ่โตมาก มีโซฟา ตู้เย็น และเครื่องปรับอากาศครบครัน

และตรงหน้าต่างขนาดใหญ่ที่สูงจากพื้นจรดเพดานมีโต๊ะและเก้าอี้ท่านประธานอยู่ ชายชราผมหงอกขาวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ และหันหลังให้ทุกๆ คน จ้องมองเมืองหลงซินผ่านหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดาน

เมื่อหลินหยางกับเติ้งหม่าวเดินเข้ามา ชายชราจึงหันเก้าอี้กลับมา และมองมาที่หลินหยาง

ชายชราคนนี้สวมชุดสูท หนวดเคราและผมเผ้าได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ในปากคาบซิการ์ และกำลังสูบอยู่

เขาวางซิการ์ลง และลุกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม