บทที่ 3726 เริ่มดำเนินการได้เลย

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ สีหน้าของเติ้งหม่าวก็ไม่เป็นธรรมชาติ

เขารู้ดีว่าความอดทนของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้ถึงขีดจำกัดแล้ว

ถ้าหากกระตุ้นอีกฝ่าย อีกฝ่ายจะต้องลงมือโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดอย่างแน่นอน

ทำอย่างไรดีล่ะ?

สีหน้าของเติ้งหม่าวมืดมน ค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก

ในระหว่างที่เกิดสถานการณ์อันตึงเครียดเช่นนี้ ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทันทีว่า:

"ท่านเจิ้นอวี้ ถ้าหากขาดคู่ต่อสู้ คุณก็ลองมาสู้กับฉันดู ดีไหม?"

เมื่อทุกคนได้ยินเสียงนี้ต่างก็สั่นสะท้าน และเงยหน้าขึ้นมองในทันที

ที่มาของเสียงมาจากด้านบนศีรษะของทุกคน

และบริเวณที่ทุกคนอยู่ เป็นตำแหน่งสูงที่สุดของอาคารมอบรางวัลนำจับที่สามารถเข้าถึงได้แล้ว

เช่นนั้น คนที่อยู่เหนือศีรษะของทุกคนหมายถึงใคร ไม่ต้องพูดก็รู้

"ท่านประธาน!"

เติ้งหม่าวรีบคารวะ และโค้งคำนับไปยังทิศทางที่มาของเสียง ด้วยท่าทีอันเคารพนบนอบ

ฉีหยางและคนอื่นๆ ต่างก็ไม่กล้าเมินเฉย พวกเขาโค้งคำนับตามๆ กัน ด้วยสีหน้าอันเคารพนบนอบเป็นอย่างยิ่ง

สีหน้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้มืดมน เขาจ้องมองไปยังฝ้าเพดานที่อยู่บนศีรษะ แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจว่า: "ทำไม? คุณคิดว่าฉันจะกลัวคุณอย่างนั้นเหรอ?"

"ท่านเจิ้นอวี้ผู้ไร้เทียมทาน จะสามารถเกรงกลัวฉันได้อย่างไรกัน? เพียงแต่ท่านเจิ้นอวี้มาที่อาคารมอบรางวัลนำจับของฉัน เช่นนั้นก็ถือแขกคนหนึ่ง ในฐานะเจ้าบ้าน ไหนเลยจะไม่อยากดูแลทักทายแขกล่ะ?"

น้ำเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กำหมัดแน่น คล้ายกับกำลังครุ่นคิดว่าจะลงมือหรือไม่

ในที่สุดเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็เอ่ยปากออกมาว่า

"เรื่องนี้ก็ได้ทำการตัดสินใจกันแล้ว อีกสองเดือน พวกเราจะมารับศพไป ส่วนคนที่ชื่อหลินหยางคนนี้ ในเมื่อพวกคุณต้องการจะปกป้อง ก็ไม่เป็นไร! ท่านเจิ้นอวี้ พวกเราออกไปกันก่อนเถอะ"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนมีสีหน้าสงบนิ่ง มองไม่ออกถึงความโกรธเคือง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่หลังจากที่สบตากับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนแล้ว ก็คล้ายกับเข้าใจอะไรบางอย่าง

"หลินหยางใช่ไหม?"

เขากวาดสายตามองไปยังหลินหยาง

"ทำไมเหรอ?"

หลินหยางกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"คุณน่าสนใจมาก ฉันจะจดจำคุณเอาไว้! เรื่องนี้ มันไม่จบง่ายๆ แบบนี้หรอก"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนโดยตรง

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น จ้องมองภาพด้านหลังของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ และในดวงตาก็ปรากฏเจตนาสังหารอย่างลึกซึ้ง

แต่เขาก็รู้ดีว่า อาศัยเพียงแค่ตัวเองในตอนนี้ หากจะรับมือกับศิลปะการต่อสู้ของเทพยุทธ์ก็คงจะไม่มีปัญหา แต่ถ้าต้องการจะสังหารเทพยุทธ์ ก็คงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ไม่นาน เทพยุทธ์ทั้งสองก็ออกไปจากอาคารมอบรางวัลนำจับ

ทุกคนต่างก็ทอดถอนใจด้วยความโล่งอก

"คุณหลิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?"

เติ้งหม่าวยิ้มแล้วเดินเข้ามา จากนั้นจึงเอ่ยปากกล่าวถาม

"ขอบคุณรองประธานเติ้งที่เป็นห่วง ฉันสบายดีครับ"

หลินหยางพยักหน้า

"คุณหลิน ครั้งนี้ท่านทำให้เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไม่พอใจโดยสิ้นเชิง ตอนนี้อย่าเพิ่งออกไปไหนเป็นการชั่วคราว ฉันขอตัวไปพบกับท่านประธานก่อนนะครับ"

"โอเคครับ"

เติ้งหม่าวคำนับ จากนั้นก็รีบเดินออกไปจากห้อง และเดินไปยังบันไดที่อยู่ข้างๆ ที่มีองครักษ์สองคนเฝ้าอยู่

หลินหยางชำเลืองมองไปยังบันได ครุ่นคิดอะไรบางอย่างเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้อยู่นาน และรีบเดินออกมา

เมื่อหลินหยางกลับมาถึงห้องเข้าฌาน อวี่ปี้หง ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆ ต่างก็มารออยู่ที่หน้าประตู

เมื่อเห็นหลินหยางกลับมาอย่างปลอดภัย ทุกคนต่างก็โล่งอก

"พี่หลิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

ฉินเจี้ยนหนู่รีบกล่าวถาม

"สบายใจได้ ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก พวกคุณไปตามคนอื่นๆ มาพบฉันที่นี่ด้วย!"

หลินหยางกล่าว

"โอเคพี่ใหญ่ คุณรอสักครู่!"

ไม่นาน หลางหยา ฉางหลานฟู้ จิ่วอวี้และทุกคนต่างก็มารวมตัวกันในห้องเข้าฌาน

"อาจารย์ คุณเรียกพวกเรามาทำไมเหรอครับ?"

ฉางหลานฟู้กล่าวถามด้วยความงุนงง

"ฉันต้องการจะดูผลลัพธ์การเข้าฌานในช่วงนี้ของพวกคุณ นอกจากนี้ก็ให้เริ่มดำเนินการได้เลย"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง