บทที่ 3730 แย่งชิง

"อะไรนะ?"

ทุกคนตกใจจนหน้าถอดสี

ท่านย่าดาบโลหิตคล้ายกับตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงพุ่งออกจากประตูใหญ่ไปในทันที

เห็นเพียงแค่ทั้งชั้นสาม มีฝุ่นตลบอบอวล กระจัดกระจาย และคล้ายกับว่าทั้งหมดได้ถูกหั่นออก

ทั้งอาคารมอบรางวัลนำจับเริ่มสั่นไหว และทรุดตัวลง เพราะชั้นสามได้ถูกทำลาย

เพียงแต่โชคดีที่อาคารมอบรางวัลนำจับดูเหมือนจะมีกลไกการป้องกันพิเศษ หลังจากที่ชั้นสามได้รับความเสียหาย วงกลมแสงก็ได้ปรากฏที่พื้นของอาคารทันที และแสงเหล่านี้ก็เปรียบเสมือนชั้นตาข่ายเสริมแรง ที่ช่วยทำให้อาคารมั่นคงยิ่งขึ้น กระทั่งไม่ถล่มลงมา

แต่ทว่าผ่านไปไม่นาน

ฟิ้ว!

พอฝุ่นอันตลบอบอวลที่ชั้นสามจางลง ก็ได้ปรากฏเงาร่างหนึ่ง

เงาร่างนั้นแบกศพเอาไว้ซ้ายขวาข้างละศพ

ก็คือศพของไท่เทียนและฉางหลาน!

ผู้ที่มาชิงศพ ก็คือเทพยุทธ์เจิ้นอวี้!

"อะไรกัน?"

ท่านย่าดาบโลหิตหายใจถี่ แต่ไม่นานก็ได้สติขึ้นมา

"ดูเหมือนว่าอาคารมอบรางวัลนำจับจะเลือกที่จะประนีประนอม ไม่เช่นนั้นเทพยุทธ์เจิ้นอวี้คงจะไม่สามารถชิงศพทั้งสองศพไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้!"

ท่านย่าดาบโลหิตกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"ท่านย่า รีบออกไปเถอะ พอคนทั้งสี่ตกลงเรื่องกรรมสิทธิ์ของศพกันได้ ก็ถึงตาของฉันแล้ว"

หลินหยางนั่งอยู่ที่ห้องโถงของชั้นหนึ่ง และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

ท่านย่าดาบโลหิตหันหน้าไปมองหลินหยาง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พาคนกลับไปยังด้านข้างกลับมายังข้างๆ หลินหยางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"จะกลุ้มอกกลุ้มใจไปทำไมกัน?"

หลินหยางทอดถอนใจ

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้นำศพทั้งสองไปได้อย่างราบรื่น และเสี้ยวเทียน เสว่ถูรวมทั้งเปินเหลยก็ได้เดินย่างกรายเข้ามาทันที

"ได้รับมาอย่างง่ายดายเช่นนี้ ดูเหมือนว่าอาคารมอบรางวัลนำจับจะรู้ถึงจุดประสงค์ของพวกเรา"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวอย่างนิ่งๆ

"หึ พวกเขากล้าไม่ให้เหรอ? ถ้าหากไม่ให้ พวกเราก็จะกวาดล้างอาคารมอบรางวัลนำจับของเขาจนราบเป็นหน้ากลอง!"

เทพยุทธ์เสว่ถูกล่าวอย่างเยือกเย็น

"ช่างไม่สนุกเอาเสียเลย น่าเสียดายจริงๆ!"

เทพยุทธ์เปินเหลยส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง

"เอาล่ะทุกท่าน อย่าพูดเยิ่นเย้อเลย พวกเรารีบแบ่งสิ่งนี้กันดีกว่า"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนจ้องมองศพสองศพที่อยู่ในมือของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ

เทพยุทธ์เปินเหลยเดินเข้ามา แล้วพิจารณาดูอย่างคร่าวๆ จากนั้นดวงตาก็สั่นสะท้านเล็กน้อย

"ถูกลงมีดแล้ว!"

"นี่คุณคงไม่ได้พูดจาส่งเดชใช่ไหม? ศพสองศพนี้อยู่ในอาคารมอบรางวัลนำจับมาเกือบเดือนแล้ว ไหนเลยจะไม่เคยถูกลงมีดล่ะ?"

เทพยุทธ์เสว่ถูกล่าวอย่างหงุดหงิด

"แต่มีดนี้มันไม่ธรรมดาเลย!"

เทพยุทธ์เปินเหลยกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

คนทั้งสามได้ยินเช่นนี้ ต่างก็เดินเข้าไปใกล้

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสว่ถูและเจิ้นอวี้ต่างก็แสดงความประหลาดใจ

"ด้วยทักษะการใช้มีดอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะสามารถตัดเนื้อตามลายเส้นได้ โดยไม่ทำลายโครงสร้างทั่วไปของเนื้อ คาดไม่ถึงว่าอาคารมอบรางวัลนำจับมีทักษะทางการแพทย์ขั้นสูงเช่นนี้เลยเหรอ?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนขมวดคิ้วแล้วกล่าว

"ตามที่ฉันรู้มา หมอเทวดาลู่คนนั้นของอาคารมอบรางวัลนำจับไม่น่าจะมีความสามารถเช่นนี้ หรือว่าภายในอาคารยังมีผู้วิเศษคนอื่นๆ อยู่อีก?"

เทพยุทธ์เปินเหลยกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"จะไปสนใจอะไรขนาดนั้นล่ะ? ถึงแม้จะเคยลงมีดแล้ว แต่มีดก็ตัดไปตามลายเส้น กล้ามเนื้อส่วนใหญ่ในร่างทั้งสองก็ไม่ได้ถูกทำลาย อีกทั้งยังมีมูลค่ามหาศาล พวกเราสี่คนรีบแบ่งกันก็พอ"

เทพยุทธ์เสว่ถูกล่าวอย่างนิ่งๆ : "ร่างของศพสองศพนี้ฉันไม่เอาหรอก มอบศีรษะทั้งสองมาให้ฉันก็แล้วกัน ส่วนอื่นๆ พวกคุณก็เอาไป!"

เขาพูดจบ ก็ยื่นมือจะไปคว้าศีรษะของศพทั้งสองนั้น

แต่วินาทีต่อมา เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ยื่นมือไปคว้าข้อมือของเทพยุทธ์เสว่ถูเอาไว้

"หืม?"

เทพยุทธ์เสว่ถูขมวดคิ้วขึ้นมาทันที