บทที่ 3733 คุณคิดว่าคุณแข็งแกร่งมากเลยเหรอ?

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ คนของอาคารมอบรางวัลนำจับต่างก็ขมวดคิ้ว

คนของตระกูลดาบโลหิตต่างก็งุนงง

"ท่านย่า เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ผู้นั้นกำลังพูดกับใครกันเหรอ?"

เม่ยเมิ่งกล่าวถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ

""ไม่รู้ แต่มันไม่สำคัญหรอก พวกเราจะต้องปกป้องท่านหลิน!"

ท่านย่าดาบโลหิตกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

เม่ยเมิ่งพยักหน้า

"อ้อ? ไม่พูดเหรอ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยิ้มอย่างเยือกเย็น และก้าวเท้าเข้ามายังห้องโถงใหญ่ของอาคารมอบรางวัลนำจับโดยตรง

คนของอาคารมอบรางวัลนำจับที่ยืนอยู่ในอาคารต่างก็มองผ่านกระจกด้านข้าง แต่ละคนหัวใจเต้นระรัว ลมหายใจแทบจะหยุดนิ่ง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้วางแผนที่จะฆ่าคนทั้งอาคารมอบรางวัลนำจับเหรอ?

คนของอาคารมอบรางวัลนำจับต่างก็ตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก แต่ละคนทำอะไรไม่ถูก คิดว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะมาก่อเรื่องกับพวกเขา

ทางด้านของท่านย่าดาบโลหิตก็เตรียมพร้อม เธอจ้องมองเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างระวังตัว

จนกระทั่งเทพยุทธ์เจิ้นอวี้มายืนอยู่ที่หน้าประตู เขาก็มองไปยังหลินหยางที่ยังคงนั่งสูบบุหรี่อยู่ด้านใน

"ต้องการให้ฉันลงมือเองอย่างนั้นเหรอ? ช่างน่าสงสารเสียจริงๆ!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กล่าวพลางยิ้มอย่างเย็นชา และสายตาก็จ้องมองไปยังหลินหยาง

ทันใดท่านย่าดาบโลหิตก็ตกตะลึง เธอมองไปยังหลินหยางด้วยความงุนงง แล้วก็มองไปยังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

"นี่คุณ....มาที่นี่เพราะท่านหลินอย่างนั้นเหรอ?"

"คนคนนี้ยั่วยุฉันหลายครั้งหลายครา ฉันเคยบอกแล้วว่า ฉันจะต้องฆ่าเขาด้วยมือของฉันเอง"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยิ้มแล้วกล่าว

ทุกคนต่างก็ตกใจเป็นอย่างมาก

คนของตระกูลดาบโลหิตต่างก็ขนหัวลุก

ถ้าหากต่อสู้กับเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ก็เกรงว่าพวกเขาเหล่านี้คงจะไม่รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

ทันใดทุกคนต่างก็ตัวสั่นงันงก และถอยหลังไปด้วยจิตสำนึก

"พวกคุณกลัวอะไรกัน? หากไม่ได้ท่านหลิน พวกคุณจะยังสามารถมีชีวิตมาจนถึงตอนนี้ไหม? ตอนนี้ก็แค่เอาชีวิตคืนให้กับท่านหลินก็เท่านั้นเอง!"

ท่านย่าดาบโลหิตกล่าวอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็ถือดาบแล้วก้าวไปข้างหน้า

"ท่านเจิ้นอวี้ คุณจะทำร้ายท่านหลินไม่ได้นะ!"

ท่านย่าดาบโลหิตกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"คุณ จะขัดขวางฉันอย่างนั้นเหรอ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้หรี่ตามองแล้วกล่าว: "คุณรู้จักตัวเองดีพอไหม?"

"ฉันรู้ชัดเจนเป็นอย่างดี ฉันรู้ว่า ด้วยศักยภาพของฉันแล้วเกรงว่าคงไม่อาจแสดงกระบวนท่าต่อหน้าคุณได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ฉันก็จะไม่ยอมถอย เพราะคนที่คุณจะสังหาร เป็นผู้มีพระคุณของตระกูลดาบโลหิตของฉัน! ฉันให้ความสำคัญกับการทดแทนบุญคุณ!"

ท่านย่าดาบโลหิตยิ้มแล้วกล่าว แต่ในดวงตาอันขุ่นมัวเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเจตนาต่อสู้

"คุณก็มีชีวิตมาเป็นร้อยๆ ปีแล้ว แต่กลับมองไม่เห็นถึงแก่นแท้ของชีวิต ช่างน่าเสียดาย ช่างน่าเสียดาย!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง: "เพียงแต่ในสายตาของฉัน พวกคุณนั้นไม่ได้แตกต่างอะไรกับมดที่อยู่บนพื้นเลย เช่นนี้ ฉันก็จะฆ่ามดจำนวนมากหน่อยก็แล้วกัน!"

พูดจบ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ไม่อยากเสียเวลา และจะทำการลงมือโดยตรง

แต่วินาทีต่อมา จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยปากขึ้นว่า

"ช้าก่อน!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้หยุดลงทันที จากนั้นก็หรี่ตาแล้วจ้องมองหลินหยาง

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลดาบโลหิตล่ะ? คนที่คุณต้องการมาหาคือฉัน คนที่ต้องการจะมาฆ่าก็คือฉันนี่"

หลินหยางลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เขาดับบุหรี่ แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"อ้อ? ดูเหมือนว่า คุณจะอยากที่จะประมือกับฉันอย่างนั้นเหรอ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้หรี่ตาแล้วกล่าว

"แน่นอน"

หลินหยางพยักหน้า

"ทำไมจะต้องเปลืองแรงด้วยล่ะ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ดูเหมือนจะไม่สนใจ

"เปลืองแรงอย่างนั้นเหรอ? ทำไม? คุณคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมากเลยเหรอ?"

หลินหยางยิ้มอย่างเหยียดหยาม แล้วกล่าวด้วยท่าทีที่ไม่สนใจ

เพียงพูดคำนี้ออกมา บริเวณโดยรอบก็เงียบสงัดในทันที

ทุกคนต่างก็เบิกตาโพลง และมองหลินหยางอย่างตะลึงงัน

"ท่าน....ท่านหลิน..."

ท่านย่าดาบโลหิตก็ค่อนข้างรับไม่ได้ และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเรียกเขา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ผู้นี่คือคนที่สังหารเปินเหลยกับเสว่ถู และกดให้เสี้ยวเทียนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

แล้วเขากล้าพูดจาเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?