บทที่ 3732 พราน เหยื่อ

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"

"เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ถูกตัดหัวเสียบประจานไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ตัดหัวไปแล้วยังสามารถมีชีวิตได้อีกเหรอ? ไม่จริง จะต้องเป็นเรื่องหลอกลวงอย่างแน่นอน!"

"เขาทำได้อย่างไรกัน?"

"หรือว่าคนคนนี้จะเป็นเทพ?"

คนของอาคารมอบรางวัลนำจับถอยหลังด้วยตัวที่สั่นสะท้าน ทุกคนถูกฉากน้ำให้ตื่นตกใจ

คนที่ตกใจมากที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นเทพยุทธ์เปินเหลย

เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ด้วยความตกตะลึง และพูดอะไรไม่ออกอยู่เป็นเวลานาน

ในที่สุด เทพยุทธ์เปินเหลยก็อ้าปากต้องการที่จะพูด

แต่ในวินาทีต่อมา

ควับ!

เท้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้เหยียบทะลุผ่านไปยังด้านหลังของเขา พลังอันน่าสะพรึงกลัวของเท้าทำให้อวัยวะภายในของเขาแหลกสลายทั้งหมด

พรวด!

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กระอักเลือดและเนื้อที่แหลกละเอียดออกมา และต้องกรที่จะขยับตัว

กร๊อบ!

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้นำมือข้างหนึ่งคว้าไปที่สมองของเขาเอาไว้ และกระชากทันที

พรวด!

ศีรษะและกระดูกสันหลังของเทพยุทธ์เปินเหลย ถูกดึงออกมาจากร่างกายของเขาโดยตรง

เทพยุทธ์เปินเหลย จบชีวิตลง!

คนที่เหลือต่างก็มองด้วยความหวาดกลัว และตกใจจนแทบจะเป็นบ้าไปโดยสิ้นเชิง

"หนี! หนีเร็วเข้า!"

"กลับมาให้หมด!"

หลี่ขวงเริ่นถือดาบแล้วพุ่งไปยังหน้าประตูชั้นหนึ่ง จากนั้นจึงตะโกนเรียกคนที่อยู่ด้านนอกอาคารมอบรางวัลนำจับ

ทุกคนจึงได้สติขึ้นมา และหันหลังกลับเพื่อวิ่งมายังในอาคารมอบรางวัลนำจับ

แต่พวกเขาวิ่งมาได้เพียงไม่กี่ก้าว

ตึงๆๆๆ .....

ร่างของคนเหล่านี้ก็ราวกับไข่ไก่ที่ถูกบด ทั้งหมดแหลกละเอียด เลือด เนื้อและอวัยวะภายในกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

ไม่มีใครรอดชีวิต

หลี่ขวงเริ่นเบิกตาโพลง เขาเห็นคนจำนวนสิบกว่าคนต้องกลายเป็นเนื้อบดทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาตัวเอง!

นี่ก็คือพลังของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างนั้นเหรอ?

เทพยุทธ์ทั้งสองที่กำลังเข่นฆ่าโรมรันกันอยู่ที่ไกลๆ ก็ดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงการเคลื่อนไหวของทางด้านนี้ จึงหยุดการต่อสู้กันทันทีและลอยตัวมายังทางด้านนี้

เมื่อเห็นเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ที่หิ้วศีรษะพร้อมกระดูกสันหลังของเทพยุทธ์เปินเหลย สีหน้าของคนทั้งสองต่างก็หวาดผวาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"เป็นไปได้อย่างไรกัน? ทำ...ทำไมคุณถึงไม่ตาย? ฉันตัดหัวของคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไม...ถึงเป็นเช่นนี้ล่ะ?"

เทพยุทธ์เสว่ถูพูดอ้ำๆ อึ้งๆ ด้วยความตกตะลึง

"อ้อ? ตัดหัวอย่างนั้นเหรอ? ฉันได้ฝึกฝนกล้ามเนื้อจนถึงขั้นที่ร่างกายสามารถแยกจากกันได้โดยไม่ตายแล้ว! เพียงแค่พวกคุณไม่รู้ก็เท่านั้นเอง!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยักไหล่ จากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"อะไรนะ?"

เทพยุทธ์เสว่ถูตกตะลึงตาค้าง

"กล้ามเนื้อกับศีรษะแยกจากกันได้โดยไม่ตายอย่างนั้นเหรอ? ในโลกใบนี้มีพลังเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนตกตะลึงเป็นอย่างมาก สำหรับวิธีการเช่นนี้ก็เรียกได้ว่าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

"วิสัยทัศน์ของพวกคุณนั้นต่ำและน่าสมเพชเกินไป อันที่จริงแล้วฉันกับพวกคุณไม่ใช่การมีอยู่ในระดับเดียวกันโดยสิ้นเชิง เพียงแต่น่าเสียดายที่พวกคุณคงไม่อาจเรียนรู้ได้จากประสบการณ์โดยสิ้นเชิง!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กล่าวพลางยิ้มอย่างเย็นชา เขาแสดงท่าทีเยาะเย้ยถากถาง ซึ่งแตกต่างกับความใจร้อนโมโหเดือดดาลก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

เทพยุทธ์เสว่ถูรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

และเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

"ดูเหมือนว่า เกมนี้! พวกเราจะตกเป็นเหยื่อ แต่คุณ คือพรานที่แท้จริงที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"เหยื่อ? พราน? เสี้ยวเทียน คุณหมายความว่าอะไรกัน?"

เทพยุทธ์เสว่ถูหันหน้าไปมอง แล้วกล่าวถามด้วยความงุนงง

"คุณยังมองไม่ออกอีกเหรอ? อันที่จริงแล้ว จุดประสงค์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไม่ใช่เพียงแค่ศพของฉางหลานกับไท่เทียนตั้งแต่แรก แต่เป้าหมายของเขา รวมไปถึงเปินเหลย คุณ แล้วก็ฉันด้วย!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"อะไรนะ?"

เทพยุทธ์เสว่ถูตกใจจนหน้าถอดสี

"เสี้ยวเทียน คุณถือได้ว่าเป็นคนที่เฉลียวฉลาดที่สุดในบรรดาพวกเขาเลยล่ะ!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้พยักหน้า จากนั้น็หรี่ตามองแล้วยิ้ม: "ฉันชื่นชอบคุณเป็นอย่างมาก ถ้าหากคุณยินดีที่จะติดตามฉัน ช่วยให้ฉันได้กลายเป็นเทพ! ฉัน อาจจะมอบหนทางที่จะมีชีวิตรอดแก่คุณก็เป็นได้!"

เพียงพูดคำนี้ออกมา เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็แทบจะไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที และคารวะเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

"เสี้ยวเทียนยินดีที่จะติดตามนายท่านครับ!"

"เสี้ยวเทียน?"