บทที่ 3737 ทำลายล้าง

ครืน!

และหินศิลาจารึกขนาดมหึมาอันน่าสะพรึงกลัวที่ราวกับภูเขาลูกใหญ่ที่ถล่มลงมา ได้กดทับไปยังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

สีหน้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เปลี่ยนไป เขายกแขนขึ้นมาทันที และขวางหินศิลาจารึกนั้น

หินศิลาจารึกที่กำลังจะถล่มลงมาถูกแขนนี้ขวางเอาไว้ทันที

แต่วินาทีต่อมา

ฟิ้วๆๆๆ ...

ดาบเหินเวหาได้จู่โจมไปยังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อีกครั้ง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้มีสีหน้ามืดมน เขายกมือขึ้นมาเพื่อดำเนินการใช้พลังแห่งสวรรค์อีกครั้ง และกลายเป็นฉากป้องกัน เพื่อขัดขวางการจู่โจมของดาบเหินเวลาเหล่านี้

ทันใดนั้น พลังของหินศิลาจารึกที่ถล่มลงมาได้เพิ่มจำนวนนับไม่ถ้วนทันที

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยากที่จะต้านทานมันเอาไว้ด้วยมือเดียว

เขาคาดเดาว่า อีกด้านหนึ่งของหินศิลาจารึก จะต้องเป็นหลินหยางที่ดำเนินการใช้กำลังอยู่อย่างแน่นอน

ไอ้สารเลว!

ทันใดเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็โมโหเดือดดาลขึ้นมา และต้องการที่จะดันหินศิลาจารึกออกในทันที

แต่พลังของหลินหยางในเวลานี้คาดไม่ถึงว่าจะแข็งแกร่งผิดปกติ ผ่านไปครู่หนึ่ง คาดไม่ถึงว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ไม่อาจดันหินศิลาจารึกออกไปได้

ถึงแม้ว่าหินศิลาจารึกจะเคลื่อนไปยังด้านนอกทีละน้อยๆ แต่เขาในเวลานี้ก็ยังคงตกอยู่ในสภาพที่ถูกกดอัดเอาไว้

"ท่านประธาน เป็นโอกาสที่ดีแล้วครับ!"

เติ้งหม่าวตะโกนเสียงดัง

"ไม่ต้องรีบร้อน อดทนรออีกสักหน่อย คอยจับตามองสถานการณ์และเตรียมรับมือ!"

มู่หรงซงยังคงใจเย็น และสงบนิ่ง

"ห๊า?"

เติ้งหม่าวก็แทบจะทึ่มทื่อไป

สวรรค์ประทานโอกาสอันดีเช่นนี้มาให้แล้วคาดไม่ถึงว่าจะยังไม่ลงมืออีกเหรอ?

สรุปแล้วมู่หรงซงคิดยังไงกันแน่นะ?

หรือว่าเขายังคาดหวังที่จะอาศัยความขัดแย้งของคนอื่นเพื่อตักตวงผลประโยชน์ใส่ตัวจริงๆ?

เติ้งหม่าวไม่อาจเข้าใจได้

แต่เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนที่อยู่ทางด้านนี้ก็นั่งไม่ติด

เขาจ้องมองอีกด้านหนึ่งของหินศิลาจารึก

ตอนนี้พลังทำลายล้างของหลินหยางได้เปิดใช้งานอย่างเต็มที่ และแผนที่หมื่นดาบก็ได้เริ่มใช้งานแล้ว ดาบเหินเวหาจำนวนนับไม่ถ้วนได้ลอยออกมาจากแผนที่หมื่นดาบ และจู่โจมไปยังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างโหดเหี้ยม

ถึงแม้ว่าความเคลื่อนไหวจะถูกควบคุมเอาไว้แล้ว แต่พลังก็ค่อยๆ ไล่ตามไม่ทัน

อีกทั้งการดำเนินการเช่นนี้ และการใช้พลังแห่งสวรรค์ของหลินหยางอาจกล่าวได้ว่ามันมหาศาลเป็นอย่างยิ่ง

หลินหยางไม่อาจยืนหยัดได้นานโดยสิ้นเชิง

เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ ตามการออกแรงทีละน้อยของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ หินศิลาจารึกก็ถูกดันกลับมาทีละน้อยๆ

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะออกแรงทั้งหมด แต่ช่องว่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ยังคงมหาศาล

หลินหยางก็รู้ดีว่าขืนเป็นเช่นนี้ต่อไปก็คงจะไม่ได้ สายตาของเขาจึงเยือกเย็น และดำเนินการอีกครั้ง ต้องการที่จะละทิ้งหินศิลาจารึก และทำการโจมตีเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

แต่วินาทีต่อมา

จู่ๆ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ไม่สนใจดาบเหินเวหาเหล่านั้น เขานำฝ่ามือทั้งคู่ยันไปที่หินศิลาจารึกโดยตรง และทำการดันมันทันที

ครืน!

หินศิลาจารึกเคลื่อนเข้าไปยังหลินหยางโดยตรง

ถึงแม้ว่าดาบเหินเวหาจะแทงเข้าไปในร่างกายของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ แต่ก็ไม่อาจทำอันตรายต่อเขาได้แม้แต่น้อย

ตึง!

ตามหินศิลาจารึกที่กระแทกลงไปยังพื้นอย่างแรง เมืองหลงซินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง

"ท่านหลิน!"

"พี่หลิน!"

เม่ยเมิ่งรวมทั้งคนของตระกูลดาบโลหิตต่างก็ร้องเรียกเสียงแหลม

หลางหยา ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆ ที่แอบอยู่ในที่ลับๆ ต่างก็ตกใจ

เมื่อหินศิลาจารึกหล่นลงมา มันก็กดทันหลินหยางเอาไว้ด้านล่าง

พลังดาบที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศก็มลายหายไปโดยตรง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เหยียบลงบนหินศิลาจารึก เขาหายใจกระหืดกระหอบ และยิ้มอย่างเยือกเย็น

"คาดไม่ถึงว่าแกจะค่อนข้างมีฝีมือ เพียงแต่น่าเสียดายที่สุดท้ายแกก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันอยู่ดี! ฉันรู้ดีว่าการอาศัยเพียงสิ่งเหล่านี้คงไม่อาจฆ่าคุณได้โดยสิ้นเชิง แต่คุณไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก! เรื่องสนุกๆ กำลังจะเริ่มต่อจากนี้ไป!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้หัวเราะเบาๆ เขากดฝ่ามือทั้งสองลงไป และเคลื่อนไปทางแผ่นศิลาจารึก ในปากก็พูดพึมพำ และพลังแห่งสวรรค์อันไม่มีที่สิ้นสุดก็ดำเนินการขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"มังกรคลั่งร่ายรำ!"

กรร!

คล้ายกับมีเสียงคำรามของมังกรดังออกมาจากพื้น

จากนั้นทั่วทั้งผืนดินก็สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง รอยแตกแยกจำนวนมากก็ระเบิดออก และหินจำนวนมากก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

ราวกับว่าบนพื้น มีสิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวอะไรบางอย่างกำลังจะทำลายล้าง

อาคารสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง

และทุกคนต่างก็ยืนได้ไม่มั่นคง

แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้คนต้องขนหัวลุกและตกใจถึงขีดสุดก็คือ บริเวณใต้พื้นที่ทำลายล้างนี้ อยู่ที่ใต้หินศิลาจารึก

บริเวณที่หลินหยางถูกกดทับ ก็คือศูนย์กลางของการทำลายล้าง

เมื่อนึกถึงโซ่หินที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ปลดปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่า หลินหยางในเวลานี้กำลังทนเจ็บปวดทรมานกับความไร้มนุษยธรรมอยู่!

บนพื้นส่งเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างต่อเนื่อง

ชั้นหินจำนวนมากโผล่ออกมา

ทั้งเมืองหลงซินแตกละเอียด และไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย

ทุกคนต่างก็มองเข้าไป ด้วยลมหายใจที่สั่นสะท้าน และขนหัวลุก

ในสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่าคนธรรมดาทั่วไปก็คงจะหาเนื้อส่วนดีๆ ไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว

แต่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยังคงไม่ยอมรามือ

"สามารถตายด้วยกระบวนท่านี้ของฉันได้ ก็ถือเป็นเกียรติของคุณแล้ว!"