บทที่ 3738 การโจมตีที่ไร้ประสิทธิภาพ

คนที่อยู่โดยรอบไม่กล้าหายใจแม้แต่น้อย ทุกคนเบิกตาโพลงมองหินศิลาจารึกอันน่าสะพรึงกลัวนั้น

หินศิลาจารึกฝังลงไปในพื้นโดยสิ้นเชิง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยืนอยู่บนหินศิลาจารึก หายใจกระหืดกระหอบ

แม้ว่าคนที่แข็งแกร่งดั่งเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ในเวลานี้ก็มีเหงื่อออกอย่างต่อเนื่อง

"ครั้งนี้ แกคงจะตายได้แล้วใช่ไหม?"

"หึหึ แกควรจะรู้สึกเป็นเกียรตินะ ฉันได้ก้าวข้ามเจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว หากพูดตามตรงแล้ว คนธรรมดาทั่วไปคงไม่อาจบีบบังคับให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้ แต่แกกลับทำได้! ซึ่งฉันสามารถรับรู้ได้ถึงศักยภาพของแก! แก เป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้ฉันต้องลำบาก! แกแข็งแกร่งกว่าพวกเขา ถึงอย่างไรที่ฉันสังหารพวกเขา ก็ไม่ได้ใช้พลังไปมากเท่าไรนัก!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้พูดพึมพำ บนใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา

ถึงแม้จะต้องใช้วิธีการหลายอย่างในการจัดการกับคนคนนี้ แต่ผลลัพธ์โดยรวมก็ไม่ได้แย่นัก และทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ตนเองคาดการณ์เอาไว้

อันที่จริงเทพยุทธ์เจิ้นอวี้คิดว่าจะต้องใช้เวลาสักเล็กน้อยกับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน

เพราะในช่วงเวลาที่คบค้าสมาคมกับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน เขาพบว่าแผนการของเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนลึกซึ้งกว่าเทพยุทธ์คนอื่นๆ มาก และมีความคิดที่เก่งกาจกว่ามาก

แต่เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกลับเข้าใจสถานการณ์ และยอมจำนนโดยตรง ซึ่งเกินความคาดหมายของเขาจริงๆ

แต่ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก คาดไม่ถึงว่าหลินหยางจะโผล่มา

"ในที่สุดก็จบสิ้นแล้ว!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้พ่นลมหายใจออกมา เขาหันหน้าเล็กน้อย และมองไปยังอาคารมอบรางวัลนำจับ

สำหรับเขาแล้ว อาคารมอบรางวัลนำจับไม่นับว่าเป็นภัยคุกคามแต่อย่างใด

แต่ผลประโยชน์ของอาคารมอบรางวัลนำจับนั้นมีมากมายมหาศาล

ตลอดหลายปีมานี้เขาเข้าฌานมาโดยตลอด บัดนี้ออกจากเข้าฌานมา ได้สังหารพวกฮีโร่แล้ว แน่นอนว่าก็คงจะไม่พลาดอาคารมอบรางวัลนำจับ

แต่ทว่าในเวลานี้ น้ำเสียงอันเย็นชาได้ดังขึ้นมา

"คุณคงจะไม่คิดว่า....คุณชนะแล้วใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ตัวสั่นสะท้าน และก้มหน้าลงไปทันที

แต่ก็เห็นเพียงว่าหินศิลาจารึกใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน และคล้ายกับว่ามีอะไรบางอย่างดันอยู่ด้านล่าง

ผ่านไปไม่นาน หินศิลาจารึกก็ค่อยๆ ขยับขึ้นมาทีละน้อยๆ และต่อจากนั้น

ครืน!

หินศิลาจารึกได้ถูกทำให้ลอยกระเด็นขึ้นมา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกใจจนหน้าถอดสี รีบหลบไปยังข้างๆ และกระโดดลงมาจากบนหินศิลาจารึก

ในชั่วพริบตา หินศิลาจารึกก็หล่นลงกับพื้น

เมืองหลงซินเกิดการสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับแผ่นดินไหวขนาดสิบสองริกเตอร์

หินศิลาจารึกร่วงลงกับพื้น ฝุ่นผงตลบอบอวล และกระจัดกระจายเต็มไปหมด

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กระโดดไปยังด้านข้างของหินศิลาจารึกและมองด้วยสายตาอันตกตะลึง และสมองก็ว่างเปล่าไปในทันที

เขาเคลื่อนสายตามองไปยังด้านข้างอย่างยากลำบาก

เห็นเพียงแค่บริเวณที่หินศิลาจารึกกดทับก่อนหน้านี้ ได้มีเงาร่างหนึ่งลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ

ไม่ใช่ใครอื่น เขาก็คือหลินหยาง

เสื้อผ้าของเขาในเวลานี้ขาดวิ่น แต่ร่างกายไม่เป็นอะไร และดูเหมือนจะไม่มีรอยแผลแม้แต่น้อย!

"เป็นไปไม่ได้!"

"เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ส่งเสียงคำรามออกมา

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็ตกตะลึง

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วยตาของตัวเอง แต่เขาก็สามารถรับรู้ได้จริงๆ

การจู่โจมของโซ่หินที่อยู่บนพื้นแน่นหนากว่าก่อนหน้านี้

ถ้าหากเป็นเขา ก็คงจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ทว่า...หลินหยางกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย!

"นี่เขา....ทำได้อย่างไรกัน?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนพูดพึมพำด้วยความตกตะลึง

หลินหยางยืนหันข้างให้กับเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ปากก็หายใจหอบอย่างต่อเนื่อง พลังแห่งสวรรค์จากทั่วทั้งตัวยุ่งเหยิงเป็นอย่างมาก ดูคล้ายกับว่าเข้าจะค่อนข้างใช้ความพยายามเล็กน้อย

แต่สภาพของเขาในเวลานี้ที่ไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย ก็ทำให้ทุกคนไม่อาจยอมรับได้

"หรือว่าการโจมตีของฉัน มันจะใช้ไม่ได้ผลกับคุณแม้แต่น้อย?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กัดฟันแล้วคำรามออกมา

"ใช่แล้ว"

หลินหยางหันหลังกลับอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

แต่ก็เห็นเพียงดวงตาที่มีแสงแห่งเทพปรากฏสู่สายตาของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

"การโจมตีของคุณ ช่างไร้ประสิทธิภาพจริงๆ!"

"นั่นมัน?"

ลมหายใจของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้แข็งทื่อ สมองก็คล้ายกับว่ากำลังจะหยุดครุ่นคิด ผ่านไปครู่หนึ่ง ปากก็พูดพึมพำออกมาว่า

"ดวงตาเทพสูงสุด?"

"ดวงตาเทพสูงสุด? เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนที่อยู่ใกล้ ละมีการได้ยินที่ไม่ธรรมดา ทันใดที่เขาได้ยินเสียงพูดพึมพำนี้ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ: "คนคนนี้จะมีดวงตาเทพสูงสุดเอาไว้ในครอบครองได้อย่างไรกัน? จะต้องเป็นเรื่องหลอกลวงอย่างแน่นอน!"

ถ้าหากเป็นดวงตาเทพสูงสุดจริงๆ ละก็ เช่นนั้นทักษะโซ่หินของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ถูกหลินหยางมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้วสิ

เช่นนั้นก็หมายความว่า โซ่หินเหล่านี้ไม่อาจคุกคามต่อหลินหยางได้โดยสิ้นเชิง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เพิ่งจะได้สติขึ้นมา ที่แท้ก่อนหน้านี้ที่หลินหยางใช้ดาบมารไร้เทียมทานตัดโซ่หิน เขาไม่ได้อาศัยศักยภาพของตัวเอง แต่เขามองเห็นข้อบกพร่องของโซ่หินตั้งนานแล้ว

ด้วยการอาศัยดวงตาเทพสูงสุด เขาสามารถมองออกทุกสิ่งทุกอย่าง

"เจิ้นอวี้ ทักษะทั้งหมดของคุณ ในสายตาของฉัน มันเป็นเพียงแค่เรื่องตลกเท่านั้น!"

หลินหยางตะโกนอย่างเยือกเย็น

"อย่าไม่เจียมตัวไปหน่อยเลย!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้โมโหเดือดดาลขึ้นมาทันที เขาคำรามออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็ยกมือขึ้นและสะบัดไปยังหลินหยางโดยตรง

ฟิ้วๆๆๆ ....

พีระมิดหินจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากในชั้นหินสูงสุด พีระมิดหินเหล่านี้แหลมคมเป็นอย่างมาก ราวกับเหล็กแหลมอันแล้วอันเล่า ที่พุ่งลงมา และจู่โจมไปที่หลินหยางโดยตรง

หลินหยางคำรามออกมาอีกครั้ง และแสงแห่งเทพก็ระเบิดออกมา

พีระมิดหินที่พุ่งลงมา จู่โจมไปยังบนร่างของเขาอย่างโหดเหี้ยม

ไม่ว่าพีระมิดหินจะจู่โจมอย่างไร ก็ไม่อาจทำอะไรผิวหนังและกล้ามเนื้อของหลินหยางได้แม้แต่น้อย

ในทางกลับกันเพราะการจู่โจมที่รุนแรงของพีระมิดหิน หลังจากที่มันสัมผัสกับหลินหยาง มันกลับแตกออกเป็นสองเสี่ยงโดยตรง!