บทที่ 3739 จะจบสิ้นแล้ว

ราชาแห่งไฟประหลาด?

ดวงตาของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง และแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ชายหนุ่มที่อายุเพียงแค่ยี่สิบปลายๆ จะมีจังหวะโอกาสที่มากมาย มีเล่ห์เหลี่ยมที่แพรวพราวขนาดนี้!

ดวงตาเทพสูงสุด ราชาไฟประหลาด....

เพียงนำสิ่งเหล่านี้ออกมา ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ชาวโลกต้องเสียเลือดเนื้อเพื่อต่อสู้แย่งชิง และทำให้โลกใบนี้ต้องเกิดความวุ่นวาย.....

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กัดฟันแน่น ไม่ยอมพ่ายแพ้ และพุ่งเข้าใส่หลินหยางโดยตรง

ในเมื่อไฟประหลาดใช้การไม่ได้ เช่นนั้นก็ใช้วิธีการสังหารดั้งเดิมที่โหดเหี้ยมที่สุดก็แล้วกัน

"ดูท่าฉันจะต้องจริงจังเสียแล้ว ฉันจะปฏิบัติต่อคุณในฐานะคู่ต่อสู้ที่มีระดับเท่าเทียมกัน นับจากนี้ไป ฉันจะไม่เมตตาคุณแต่อย่างใด!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำรามออกมา พลังแห่งสวรรค์จากทั่วทั้งตัวราวกับแม่น้ำที่เชี่ยวกราก และเริ่มไหลถล่มอย่างบ้าคลั่ง

เห็นเพียงว่าพื้นโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นในรอยแยกก็มีโซ่หินพุ่งออกมาจำนวนมาก

โซ่หินเหล่านี้ไม่ได้มีลักษณะที่หยาบหนาเหมือนกับอาคารอีกต่อไป มันคล้ายกับโซ่ธรรมดาทั่วไป แต่มันกลับมีลักษณะเหมือนงูที่ปราดเปรียว คล่องแคล่ว และว่องไวเป็นอย่างมาก

โซ่หินที่ราวกับสิ่งมีชีวิต ได้พันล้อมรอบตัวของหลินหยางอย่างรวดเร็ว

หลินหยางแกว่งดาบและมีดออกมาทันที และทำการตัดลงไปที่โซ่หิน

ถ้าหากเป็นคนธรรมดาทั่วไปก็คงจะไม่อาจตัดโซ่หินนี้ขาดโดยสิ้นเชิง

แต่สำหรับหลินหยางที่มีดวงตาเทพสูงสุดในครอบครอง โซ่หินเหล่านี้ก็นับว่าเปราะบางเป็นอย่างมาก

เขามองทักษะเหล่านี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

แต่โซ่หินเหล่านี้มีจำนวนมากเกินไป

ถึงแม้ว่าแขนทั้งคู่ของหลินหยางจะโบกสะบัดราวกับลม ก็ไม่อาจตัดมันได้ทั้งหมด

ในเวลานี้เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้พุ่งเข้ามา

หมัดเหล็กอันน่าสะพรึงกลัวนั้นของเขาได้ปรากฏร่องรอยอันมืดมนและแปลกประหลาด พลังนั้นพลุ่งพล่านและตลบอบอวลออกมา คล้ายกับว่าต้องการจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว

หลินหยางเห็นเช่นนี้ ก็ทำได้เพียงสะบัดดาบเพื่อขัดขวางเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไปพลาง และใช้มีดตัดโซ่หินไปพลาง

แต่ด้วยวิธีเช่นนี้ จึงไม่อาจหยุดยั้งเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ที่อยู่ในสภาพอันเดือดดาลเช่นนี้ได้โดยสิ้นเชิง

ดาบมารไร้เทียมทานขัดขวางไปได้ไม่กี่ครั้ง แขนของหลินหยางก็ถูกสั่นสะเทือนออก และหมัดอันน่าสะพรึงกลัวก็จู่โจมเข้าไปที่ร่างของเขาโดยสิ้นเชิง

สีหน้าของหลินหยางขมวดแน่น และถอยหลังในทันที

แต่ทว่าในเวลานี้ โซ่หินสองเส้นได้พันที่เท้าทั้งคู่ของเขาเอาไว้โดยตรง ซึ่งทำให้เขาไม่อาจถอยหนีได้

"ฉันจะแยกร่างของแกให้แหลกเป็นชิ้นๆ!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำรามออกมาอย่างโหดเหี้ยม หมัดนี้คล้ายกับใช้พลังทั้งหมด และกระแทกไปยังหน้าอกของหลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

ลมหายใจของทุกคนหยุดนิ่งในทันที

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็จ้องเขม็ง

อานุภาพของหมัดนี้ ไม่ว่าใครคนไหนในบรรดาเจ็ดเทพยุทธ์ต่างก็ต้านทานไม่ไหว และไม่ว่าใครก็ต้องจบชีวิตด้วยหมัดนี้ทั้งสิ้น

ในที่สุด

ตึง!

เสียงอันอัดแน่นดังออกมาอย่างรุนแรง

จากนั้นกระแสพลังก็ระเบิดออกมาจากจุดที่โดนหมัดกระแทกเข้าไป

ในชั่วพริบตา ร่างของหลินหยางก็ลอยกระเด็นออกไป

และข้อมือของเขาที่ถูกโซ่หินมัดเอาไว้ก็ขาดสะบั้นโดยสิ้นเชิง

ครืน....

ร่างของหลินหยางกระแทกเข้ากับอาคารบ้านเรือนจำนวนหลายหลัง และในที่สุดก็ล้มลงท่ามกลางซากปรักหักพัง

หลังจากที่ฝุ่นจางลง ฉากอันน่าเวทนาก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคน

เห็นเพียงแขนขาของหลินหยางหักทั้งหมด ผิวหนังกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกายของเขาฉีกขาด และที่ทำให้คนต้องตกใจก็คือหน้าอกของเขามีรอยยุบขนาดใหญ่ และกระดูกซี่โครงซี่หนึ่งก็หักและโผล่ออกมาโดยตรง

เลือดสีแดงสดไหลนองออกมา และฉาบทาตัวเขาจนเป็นสีแดง

ฉากอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า....

หลินหยาง พ่ายแพ้แล้ว!

ด้วยสภาพเช่นนี้ เขาได้สูญเสียพลังในการต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง และยังจะสามารถต่อสู้กับเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้อย่างไรกัน?

"พี่หลิน!"

เม่ยเมิ่งพูดพึมพำด้วยความตกตะลึง ดวงตาทั้งคู่สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง และคนก็ดูเหมือนจะทึ่มทื่อไป

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้?"

ท่านย่าดาบโลหิตก็ตกตะลึง

"สู้ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

มู่หรงซงค่อนข้างโมโห

เติ้งหม่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่พูดจา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ทอดถอนใจออกมาอย่างแรง จากนั้นก็เดินทีละก้าวๆ ไปยังหลินหยาง

"ในที่สุด....ก็จะจบสิ้นลงแล้ว!"

พรวด!

ร่างของหลินหยางที่อยู่บนพื้นขยับอย่างยากลำบาก

เขาในเวลานี้คล้ายกับคนที่ใกล้จะตาย เห็นแล้วก็ทำให้คนรู้สึกสยดสยอง

ดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนจากทั่วทุกมุม ได้มองมายังหลินหยางตามๆ กัน

มีทั้งความกังวลใจ มีทั้งเย้ยหยัน บางคนก็เหยียดหยาม และบางคนก็สิ้นหวัง

"สามารถบีบบังคับให้ท่านเทพยุทธ์เจิ้นอวี้มาถึงขั้นนี้ได้ คุณก็นับว่าใช้ได้แล้ว!"