บทที่ 374 เตือน

เธอไม่อยากล้ำเส้น ตอนนี้คือขีดจำกัดของเธอ แม้เธอจะไม่ได้ชอบหลินหยางแล้ว…

"คุณไม่ต้องรู้สึกลังเลหรือสับสน และไม่ต้องรู้สึกผิด! เพราะนี่คือสิ่งที่คุณสมควรได้รับ!" หลินหยางพูด

"ฉันสมควรได้รับ?" ซูเหยียนถามด้วยความประหลาดใจ "ทำไมถึงพูดแบบนี้?"

"เพราะ…นี่คือสิ่งที่ผมติดค้างคุณ!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

คำพูดประโยคนี้ทำให้ซูเหยียนและจางชิงหยู่มึนงงไปหมด

มันหมายความว่ายังไง?

"ประธานหลิน ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้?" ซูเหยียนรีบถาม

แต่หลินหยางไม่ยอมพูดอะไรอีกแล้ว เขาเอาแต่กินอาหารเลิศรสที่อยู่ตรงหน้า

บางทีซูเหยียนคงไม่เคยนำเรื่องทั้งหมดมาโยงเข้ากับสามีที่ไร้ประโยชน์ของเธอ

อย่างไรก็ตาม…สามีคนนั้นของเธอ ไม่เคยให้เธอแม้กระทั่งอาหารค่ำที่โรแมนติก…

สามปีก่อน หลินหยางเดินทางออกมาจากบ้านสาขาตระกูลหลินมาเจียงเฉินเพียงลำพัง และได้แต่งงานกับซูเหยียนที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน

เขาในตอนนั้นไม่มีอะไรเลย มีเพียงกระเป๋าเป้หนึ่งใบ ตำราการแพทย์หลายเล่ม…และสัญญาการแต่งงานหนึ่งฉบับ

เขายังจำคืนที่แต่งงานได้ จำใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของซูเหยียนได้

เขายังคงจำได้ คืนนั้นจางชิงหยู่รู้สึกโกรธมาก ส่วนซูกวงก็ทำหน้าช่วยไม่ได้

ถึงแม้เขาจะไม่ใส่ใจ แต่วินาทีนั้น เขายังคงรู้สึกว่าตัวเองติดค้างครอบครัวนี้

แต่จากนี้เป็นต้นไป ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นแล้ว

ซูเหยียน…ยังคงเป็นซูเหยียนคนนั้น เขาไม่เคยแตะต้อง!

ปัจจุบันเขาได้ทำหน้าที่ของสามีคนหนึ่งอย่างเต็มที่แล้ว แม้ว่าจะเป็นสามีที่ไร้ตัวตน

จากนี้เป็นต้นไป ถึงต้องหย่ากันจริง หลินหยางก็ไม่มีอะไรให้รู้สึกเสียดาย

ซูเหยียนรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย ชั่วขณะไม่รู้ควรจะพูดยังไงดี

จางชิงหยู่กลับเอาแต่จ้องเวลา เธอหันไปพูดกับหลิงหยูอิง "ยัยหนู เธอมานี่"

"มีอะไรเหรอ?" หลินหยูอิงมองไปทางจางชิงหยู่ด้วยความสงสัย

"เอาเป็นว่าเธอมาก็แล้วกัน!" จางชิงหยู่รีบพูด

หลินหยูอิงมองจางชิงหยู่สักพัก หลังจากนั้นหันไปพูด "ถ้าไม่มีอะไร ฉันอยากนั่งกินข้าวที่นี่"

"เอ๊ะ เธอพูดอะไรของเธอ?" จางชิงหยู่เริ่มหัวเสีย

แต่เนื่องจากประธานหลินอยู่ที่นี่ เธอจึงไม่กล้าระเบิดอารมณ์ออกมา ทำได้แต่แอบส่งเสียงฮึ่ม หลังจากนั้นหันไปพูดทักทายหลินหยางแล้วลากซูกวงเดินจากไป

หลินหยางก็ไม่ได้ขอร้องให้พวกเขาอยู่ต่อ

อย่างไรก็ตามเขามองความคิดของจางชิงหยู่ออก

"ประธานหลิน พวกเราคุยกันหน่อยได้หรือเปล่า?"

หลินหยูอิงเห็นว่าเวลาพอสมควรแล้ว เธอหยิบไวน์ขึ้นมาดื่ม หลังจากนั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"เรื่องของโสมเซิงหวัง?" หลินหยางถามกลับ

สีหน้าของหลินหยูอิงเปลี่ยนไปทันที เธอรีบส่ายหัวแล้วพูด "พ่อของฉันขออนุมัติกับทางตระกูลแล้ว"

"งั้นก็รอคุณได้โสมเซิงหวังมาแล้วค่อยมาคุยกับผมก็แล้วกัน" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"คุณ…หมอเทวดาหลิน ฉันมาที่นี่เพื่อคุยกับคุณด้วยความจริงใจ! หวังว่าคุณจะให้โอกาสฉันสักครั้ง!" หลินหยูอิงข่มความโกรธที่อยู่ในใจแล้วพูดเสียงเบา

"แล้วความจริงใจของคุณคืออะไร?" หลินหยางถามกลับ

คำถามประโยคนี้ก็ทำให้หลินหยูอิงพูดอะไรไม่ออกอีกครั้ง

เธอยกไวน์ขึ้นมาดื่ม พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ประธานหลิน ตระกูลหลินของเราไม่ใช่คนโง่ เรื่องนี้พวกเราก็พอจะคาดเดาได้แล้ว ทั้งหมดนี้น่าจะเป็นฝีมือของคุณใช่หรือเปล่า? ตระกูลหลินของเรากับคุณไม่เคยมีความแค้นต่อกัน ทำไมคุณต้องเล่นงานตระกูลหลินของเรา?"

"พวกคุณเป็นคนขโมยสูตรยา ตอนนี้กลับมาโทษผม? ความคิดของพวกคุณน่าสนใจมาก" หลินหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ฉัน…" หลินหยูอิงพบว่าตัวเองไร้เหตุผลสิ้นดี

บางที…ตั้งแต่เริ่มต้นหลินหยางก็สามารถควบคุมทุกอย่างไว้ในมือแล้ว