บทที่ 375 แยกความสัมพันธ์

ซูเหยียนลุกขึ้นอย่างกะทันหันเดินไปที่หน้าลิฟท์ หลินหยางก็รีบเดินตามออกไป

หลังจากที่ไปถึงชั้นหนึ่ง เขาพบว่าตรงล็อบบี้เต็มไปด้วยผู้คน ไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น แต่มีเสียงร้องไห้ดังออกมาจากตรงนั้น

ซูเหยียนรีบเดินเข้าไป

ผู้จัดการล็อบบี้และพนักงานของโรงแรมทุกคนอยู่ที่นี่ นอกเหนือจากนี้ ยังมีผู้ชายและผู้หญิงในชุดสูทหลายคน

เห็นหลินหยางเดินเข้ามา ผู้จัดการล็อบบี้รีบโค้งคำนับแล้วพูด "ประธานหลิน!"

"คนคนนี้ก็คือประธานหลินเหรอ?"

ผู้หญิงและผู้ชายกลุ่มนั้นเห็นหลินหยาง สีหน้าดูกังวลมาก ก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่องไม่กล้าเข้าใกล้

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ว่าคนคนนี้เป็นบุคคลระดับไหน

ในขณะเดียวกัน ใจกลางฝูงชน มีผู้หญิงวัยกลางคนกำลังร้องไห้

หญิงวัยกลางคนนั่งอยู่บนพื้น น้ำตานองหน้า เครื่องสำอางที่อยู่บนใบหน้าละลายหมด ใบหน้าข้างขวาของเธอมีรอยฝ่ามือสีแดงติดอยู่ ดูแล้วน่าตกใจมาก

จางชิงหยู่ยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าของเธอดูโมโหมาก ส่วนซูกวงกำลังยืนพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ด้านข้างของเธอ

"แม่ เกิดอะไรขึ้น แม่ทำอะไรของแม่?" ซูเหยียนรีบเดินเข้ามา

"ทำอะไร? นางผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลยคนนี้ มาทำตัวอวดดีที่นี่ ไม่รู้หรือยังไงว่าที่นี่โดนสามีของเธอเหมาแล้ว?"

"อวดดี?" ซูเหยียนงงเป็นไก่ตาแตก

หลินหยางหันไปมองผู้จัดการล็อบบี้

ผู้จัดการล็อบบี้รีบอธิบาย "ประธานหลิน คือแบบนี้ พวกเขาเป็นแขกประจำของโรงแรม วันนี้พวกเขาไม่รู้ว่าคุณเหมาโรงแรมไปแล้ว จึงยืนกรานที่จะกินข้าวที่นี่ให้ได้ บังเอิญคุณผู้หญิงจางเดินผ่านมาได้ยินเรื่องนี้ เธอต้องการไล่พวกเขา ทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการโต้แย้งสุดท้ายจนทะเลาะกัน!"

ถึงแม้ผู้จัดการจะพูดแบบนี้ แต่บนตัวของจางชิงหยู่ไม่มีร่องรอยของการบาดเจ็บเลยสักนิด เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทะเลาะกันทั้งสองฝ่าย แต่เป็นจางชิงหยู่ฝ่ายเดียวที่ตบหน้าผู้หญิงคนนั้น

ส่วนทำไมผู้หญิงคนนั้นไม่โต้ตอบกลับ เหตุผลมีเพียงข้อเดียว…

จางชิงหยู่ใช้ชื่อเสียงของเขามาข่มขู่อีกฝ่าย

มีผู้จัดการล็อบบี้อยู่ที่นี่ คำพูดของจางชิงหยู่ก็จะได้รับการยืนยัน

คนพวกนี้รู้ดีว่าจางชิงหยู่มีความเกี่ยวข้องกับประธานหลิน มีเหรอที่จะกล้าสร้างความไม่พอใจให้เธอ? พวกเขาย่อมต้องไหลตามน้ำ

"ฉันจะบอกอะไรเธอ วันนี้เป็นวันกำหนดวันแต่งงานของลูกสาวฉันกับประธานหลิน พวกเธอเป็นใคร? กล้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่? ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลย ไม่อย่างนั้นจบไม่สวยแน่!" จางชิงหยู่พูดด้วยความโกรธ ในขณะที่กำลังพูด ยังไม่ลืมยกเท้าขึ้นถีบผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นยิ่งร้องไห้แรงมากขึ้น

คนที่อยู่ด้านข้างน่าจะเป็นญาติพี่น้องของเธอ

แต่พวกเขากลับอยากเข้าไปห้ามแต่ก็ไม่กล้า ทำได้แต่ยืนโมโหอยู่ด้านข้างด้วยความกลัว

มีเพียงชายวัยกลางคนที่มีผมหงอกขึ้นตรงขมับทั้งสองข้างลังเลสักพัก เดินตรงเข้ามาพูดกับหลินหยาง "ประธานหลิน เรื่องในวันนี้พวกเราเป็นฝ่ายผิดเอง ผมต้องขอโทษแทนครอบครัวของผมด้วย! หวังว่าผู้ใหญ่อย่างคุณจะไม่ถือสาผู้น้อย อภัยให้พวกเรา…"

พูดจบ เขาโค้งคำนับให้กับหลินหยาง

หลินหยางขมวดคิ้ว

ซูเหยียนตกตะลึง

เธอรีบเดินเข้าไปห้ามจางชิงหยู่ที่กำลังโกรธมาก "แม่ พอได้แล้ว! เลิกโวยวายได้แล้ว!"

"เสี่ยวเหยียน พวกเธอลงมาทำไม?" เหมือนจางชิงหยู่เพิ่งสังเกตเห็นซูเหยียนและหลินหยาง

"แม่ นี่แม่กำลังทำอะไรอยู่? พวกเขาทำอะไรผิด? ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้?" ซูเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธเคือง

"กลัวอะไร? มีว่าที่สามีของเธออยู่ที่นี่ ถึงฉันทำร้ายพวกเขาแล้วมันยังไง? พวกเขากลายเป็นศัตรูกับประธานหลินเหรอ?" จางชิงหยู่พูดด้วยน้ำเสียงที่อยู่เหนือกว่า

"แม่…" ซูเหยียนรู้สึกโกรธมาก

หลินหยางไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินเข้าไปประคองชายวัยกลางคนยืนตัวตรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ผมพอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพวกคุณ พวกคุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ"

คนคนนั้นรู้สึกอึ้ง รีบพูดขึ้น "ขอบคุณที่เข้าใจ ขอบคุณประธานหลิน"

หลินหยางมองหญิงวัยกลางคนที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นแวบหนึ่ง หลังจากนั้นหันไปมองจางชิงหยู่ "ผู้จัดการหลี่"

"ครับ" ผู้จัดการล็อบบี้เดินเข้ามา