บทที่ 3741 ฝีมือระดับจิ๊บจ๊อยจริงๆ เหรอ?

หัวใจของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เต้นแรง เขารู้สึกหนาวเหน็บ

แต่เขาไม่หยุด ยังคงเคลื่อนไหวต่อไป และมองหาคนเหล่านั้นในซากปรักหักพังที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดและแอบช่วยหลินหยางอยู่

หลางหยา ฉินเจี้ยนหนู่ ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ ตระหนักได้ว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้พบการมีอยู่ของพวกเขาแล้ว

อันที่จริงตั้งแต่เริ่ม การต่อสู้ ของหลินหยางกับเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ได้ใช้พลังแห่งสวรรค์ก็ได้ใช้พลังแห่งสวรรค์ของพวกเขามาตลอด

หลินหยางได้รับวงเวทย์การถ่ายทอดที่พิเศษจากเทพยุทธ์อั้นเทียน จึงให้พวกเขาออกจากอาคารมอบรางวัลนำจับเป็นการล่วงหน้า หลังจากจัดวางวงเวทย์ดีแล้ว ในเวลาเดียวกันก็ให้พวกเขาเข้าฌาน และกินยา พลังสำรองของพลังแห่งสวรรค์ของตนเองก็เพิ่มขึ้นสูงหลายเท่าตัวในเวลาอันสั้น

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะต่อสู้มาเป็นเวลานานขนาดนี้ แต่อันที่จริงแล้วพลังแห่งสวรรค์ในร่างกายของหลินหยางไม่ได้ลดลงไปมากเท่าไหร่นัก

หลินหยางไม่กล้าเปิดเผยตำแหน่งของหลางหยาและคนอื่นๆ เขาจับจ้องไปที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้โดยตรง และพุ่งเข้าไปทันที

ในขณะนี้กลุ่มของหลางหยาไม่กล้าส่งพลังแห่งสวรรค์ให้กับหลินหยางอีกต่อไป

ไม่อย่างนั้นจะต้องถูกหลินหยางสังเกตเห็นอย่างแน่นอน

พวกเขาทำได้เพียงพยายามหลบซ่อนตนเองเอาไว้ โดยการหลบซ่อนอยู่ในเศษซากกรวดหินเหล่านั้น

"อยู่ไหน? ซ่อนตัวอยู่ไหน?"

"ไสหัวออกมา! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำรามออกมา

แต่ทว่าโดยรอบกลับเงียบสงัด ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้โบกแขนทั้งสองข้างออกไปทันที เพื่อกระตุ้นพลังขึ้นมาอีกครั้ง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง.....

บริเวณโดยรอบเกิดเสียงระเบิดที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินขึ้นมาทันที

โซ่หินจำนวนนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากใต้ดินอีกครั้ง มันกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวอย่างป่าเถื่อน

โซ่หินเหล่านั้นราวกับคมดาบ มันตัดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่โดยรอบอย่างง่ายดาย และไม่มีสิ่งใดสามารถต้านทานความคมของมันได้

"เจิ้นอวี้ คุณยังมีกะจิตกะใจไปสนใจคนอื่นอีกเหรอ?"

เวลานี้ น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกของหลินหยางก็ดังทอดเข้ามา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกตะลึง เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นหลินหยางกำลังจู่โจมเข้ามา

"อาวุธของแก ฆ่าฉันไม่ได้หรอก!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ร้องคำราม และกระตุ้นโซ่หินอีกครั้ง พร้อมพันเข้าไปทางหลินหยาง

ตอนนี้เขาไม่สามารถฆ่าหลินหยางได้ จึงทำได้เพียงแค่ถ่วงเวลาเขาเอาไว้เท่านั้น

หลังจากที่สามารถตัดการด่านลับที่หลินหยางวางเอาไว้ได้แล้ว หากเขาคิดที่จะจัดการหลินหยาง ก็สามารถทำได้

หากไม่มีการส่งพลังจากด่านลับ ความสามารถในการสมานตัวเองของหลินหยางก็จะไม่แข็งแกร่งมากนัก มันจึงง่ายต่อการกำจัด

แต่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ประเมินหลินหยางในเวลานี้ต่ำไปอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากที่ดวงตาเทพสูงสุดได้แอบสังเกตการณ์เทพยุทธ์เจิ้นอวี้มานานเช่นนี้ ส่วนใหญ่แล้วกลยุทธ์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไม่ได้มีผลต่อหลินหยางเลย

โซ่หินเหล่านั้นเพิ่งจะจู่โจมสังหารเข้ามา หลินหยางก็ยกดาบขึ้น

ดาบอันน่าสะพรึงกลัวตัดโซ่หินขาดทันที

ถึงแม้ว่าโซ่หินจะน่าสะพรึงกลัว แต่จุดอ่อนของมันหลินหยางก็สามารถมองผ่านได้ในชั่วพริบตา

หลังจากที่ทำลายโซ่หินแล้ว หลินหยางก็โบกมือออกไปอีกครั้ง เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่เป็นการปล่อยเข็มเงินจำนวนมากออกไป เพื่อแทงไปที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้

"เข็มเหรอ?"

สีหน้าของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เปลี่ยนไปทันที เขาหยุดการมองหาหลางหยาและทุกๆ คน เขายืนอยู่กับที่ด้วยความโกรธ และตั้งใจที่จะทำลายเข็มเงินที่จู่โจมเข้ามา

เข็มเงินส่วนใหญ่ถูกสั่นสะเทือนออกไป แต่เข็มสีทองสิบกว่าเข็มในนั้นกลับไม่มีการสั่นไฟแม้แต่น้อย และยังคงมุ่งตรงมายังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้จึงเข้าใจว่า เข็มเงินเหล่านั้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ตัวปิดบังอำพราง ไม่ใช่การจู่โจมสังหารที่แท้จริง

เขายกมือขึ้นทันที และปลดปล่อยพลังแห่งสวรรค์ออกมา

เขาสะบัดเข็มปราณนับหมื่นเล่มออกมาทันที เพื่อปะทะเข้ากับเข็มทองเหล่านั้น

เข็มทองได้รับการสกัดกั้น มันสั่นไหวไม่หยุด หลังจากที่มันเข้ามาประชิดเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ก็ค่อยๆ ตกลงบนพื้น ส่งเสียงดังกังวาน

"ฝีมือระดับจิ๊บจ๊อยเช่นนี้ คิดจะเอามาจัดการฉันงั้นเหรอ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ทำเสียงเหยียดหยาม

"ฝีมือระดับจิ๊บจ๊อยจริงๆ เหรอ?"

จู่ๆ น้ำเสียงของหลินหยางก็ดังขึ้นมา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกตะลึง และไม่เข้าใจคำพูดนี้ของหลินหยาง

แต่ในวินาทีต่อมา

ฟรึ่บ!