บทที่ 3742 วางยา

“ตราบใดที่ฉันสามารถออกจากที่นี่ไปได้อย่างราบรื่น แล้วหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็สามารถเปลี่ยนการหายใจของฉันให้กลายเป็นพลังแห่งสวรรค์ของฉัน แล้วเมื่อถึงตอนที่เราต่อสู้อีกครั้ง ฉันเองจะไม่ออมมือให้กับแกอีกต่อไป ฉันจะฆ่าแกด้วยพลังทั้งหมดของฉัน!

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้นั้นมีความคิดชั่วร้ายอยู่ในใจ แต่เมื่อเขาเห็นว่าเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไม่สนใจ สายตาของเขาก็แข็งค้าง และเจตนาฆ่าฟันก็ระเบิดออกมา

“เสี้ยวเทียน นี่แกหูหนวกเหรอ ทำไมถึงจึงยังไม่ช่วยฉันหนีอีกล่ะ”

“ท่านเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ ทำไมผู้มีอำนาจเช่นท่านถึงไม่สามารถจัดการกับเด็กคนนี้ได้กัน หรือว่าเด็กคนนี้มีอะไรพิเศษอยู่กันแน่”

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไม่ได้รีบลงมือ แต่กลับถามคำถามแทน

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้พูดไม่ออกทันที

โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สามารถบอกความจริงเกี่ยวกับพลังแห่งสวรรค์ให้หลินหยางฟังได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาศักดิ์ศรีตัวเองไปไว้ไหน

แต่สุดท้ายแล้ว นี่คือดวงตาเทพสูงสุดซึ่งเป็นลูกศิษย์ของจักรพรรดิ์โบราณ หลังจากเวลาอันยาวนานเช่นนี้เป็นเรื่องง่ายที่จะมองเห็นพลังแห่งสวรรค์ของเขา

ในความเป็นจริง เพียงแค่มองและเลียนแบบ ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

แต่หลินหยางนั้นได้ใช้เข็มที่มีพลังเลียนแบบพลังแห่งสวรรค์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้โจมตีกลับไป ในไม่ช้า สถานการณ์เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็เปลียนไป

หากยังต่อสู้ต่อไป หลินหยางก็จะเห็นความลับของเขามากขึ้น

ซึ่งสิ่งนี้นั้นเป็นอันตรายต่อตัวเขามาก

หยุด!

เสี้ยวเทียนมองด้วยสายตาที่เย็นชา หลินหยางใช้ยังใช้เข็มเงินไล่ตามโจมตีต่อไป

เข็มเงินเหล่านี้ถูกห่อหุ้มด้วยพลังของหลินหยางซึ่งพลังนี้คล้ายคลึงกับพลังแห่งสวรรค์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เริ่มใช้พลังแห่งสวรรค์ เข็มเงินเหล่านี้จะหายไปข้างหลังเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ และการที่เขาใช้พลังแห่งสวรรค์ก็ยิ่งเป็นการดึงความสนใจออกไป ทำให้เขาไม่สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของเข็มเงินได้ทันเวลา

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเข็มเงินอีกสองสามอันปักอยู่ที่ร่างของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

แต่เขานั้นไม่ยอมแพ้ และในตอนที่เขากำลังกำจัดเข็มเงินบนร่างกายของเขาออกไป เขาก็โจมตีหลินหยางเข้าที่แขน

คราวนี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ไม่ได้ใช้ท่าสังหารของเขาอีกต่อไป แต่กลับใช้เข็มเงินเฉกเช่นเดียวกับหลินหยางโจมตีกลับไปแทน

อาวุธที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้เคยใช้ก็คือเข็มปราณซึ่งเป็นอาวุธที่ทั้งทรงพลัง รวดเร็ว และแม่นยำเป็นอย่างมาก

ทักษะการฝังเข็มของหลินหยางอาจกล่าวได้ว่าอยู่ในขั้นที่ไม่มีผู้ใดต่อกรได้ แต่เมื่อต้องเผชิญกับเข็มปราณของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ เขากลับยังคงหวาดกลัวจนหนังศีรษะของเขาชา

เขารีบใช้เข็มเงินอีกเข็มหนึ่งเพื่อป้องกันเข็มปราณของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้

พรึ่บ! พรั่บ! พรึ่บ! พรั่บ...

เข็มของทั้งคู่ชนกันจนทำให้เกิดระเบิดขึ้นกลางอากาศ

แต่หลังจากฝุ่นควันจากการระเบิดจางลง ก็พบว่าที่ตัวของหลินหยางนั้นมีเข็มปราณสองสามเล่มปักอยู่บนร่างกาย

ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังใช้มือดึงเข็มปราณที่ฝังลงไปบนร่างกายของเขา และยังคงโดนเทพยุทธ์เจิ้นอวี้โจมตีต่อไปไม่หยุด

เมื่อเห็นว่าหลินหยางยังคงมีท่าทีก้าวร้าว ดวงตาของของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด

“นี่มันมากเกินไปแล้ว! แกคิดว่าฉันจะฆ่าแกไม่ได้เหรอ”

“ฉันจะแสดงให้แกเห็นถึงการตายที่น่ากลัวที่สุด!”

หลังจากพูดจบ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็ยกมือขึ้นและฟาดลงไปที่พื้น

ตูม!

ทันทีที่ฝ่ามือกระทบกับพื้น ทั่วทั้งพื้นที่ก็ดูเหมือนจะยุบตัวลงเล็กน้อย

หลินหยางตกใจจึงเริ่มตั้งท่าป้องกันทันที

นี่เขากำลังจะทำอะไรอยู่

เป็นไปได้ไหมว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ต้องการจะปลดปล่อยโซ่หินประหลาดนั้นอีกครั้ง

แต่ก่อนเขาไม่สามารถทำร้ายตัวเองด้วยโซ่หินพวกนั้น!

เมื่อการต่อสู้มาถึงขั้นนี้ การเคลื่อนไหวปกติของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะไม่มีผลใดๆ เลย!

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา หลินหยางก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างเมื่อเขามองออกไปรอบๆ

เขาเห็นว่าพื้นรอบๆแตกออก จากนั้นก็มีไอสีแดงเลือดพุ่งออกมาล้อมตัวเขา

"พิษงั้นเหรอ"

หลินหยางเข้าใจในทันที

“命绝鸩杀！死！”

“แกจะโดนพิษเล่นงานจนตาย! ตายไปซะเถอะ!”

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำราม

พิษสีแดงเลือดที่อยู่รอบตัวเขาพลันเปิดออกราวกับกำลังสัตว์ประหลาดเปื้อนเลือดกำลังอ้าปากกลืนกินหลินหยางเข้าไปทั้งตัว

การแสดงออกของหลินหยางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เพราะพิษดังกล่าวเป็นพิษที่ร้ายแรงที่สุดในโลก!

ความเข้าใจทางการแพทย์ของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้นั้นอยู่เหนือจินตนาการของคนทั่วไป