บทที่ 3753 กรงเล็บมังกร

แฮ่กๆ!

แฮ่กๆ!

แฮ่กๆ .....

คนกลุ่มหนึ่งกำลังหลบหนีไปยังหุบเขาอย่างรีบร้อน

พอเข้าไปในหุบเขา ทุกคนก็หยุดลงทันที

"ในนี้น่าจะปลอดภัยแล้ว!"

หลางหยาถือดาบยืนอยู่ด้านหน้าหุบเขา และชำเลืองมองไปยังที่ไกลๆ จากนั้นก็กล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "พวกเขาไม่ตามมาแล้ว พวกเราสามารถพักผ่อนอยู่ที่นี่ได้เป็นการชั่วคราว!"

ฉินเจี้ยนหนู่ ฉางหลานฟู้ เม่ยเมิ่งและคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนี้ ต่างก็โล่งอก

"ไอ้สารเลวเหล่านี้เหมือนกับพวกที่หลอกลวงคน ไล่ตามพวกเราไม่จบไม่สิ้น! แม่งเอ๊ย ถ้าหากนายท่านอยู่ ก็จะต้องฆ่าพวกเขาทิ้งอย่างแน่นอน!"

จิ่วอวี้ล้มก้นลงนั่งกับพื้น แล้วก่นด่า

"บัดนี้มู่งหรงซงกลายเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว เขาจะต้องขุดรากถอนโคนอย่างแน่นอน และเกรงว่าพวกเราคงจะอยู่ในรายชื่ออันดับต้นๆ ของอาคารมอบรางวัลนำจับ ถ้าหากพวกเขานำศีรษะของพวกเรากลับไป ก็จะต้องได้รับผลประโยชน์อย่างมหาศาลอย่างแน่นอน ถ้าหากเป็นคุณ คุณจะไล่ตามไหมล่ะ?"

ฉางหลานฟู้กล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"ดูเหมือนว่าเราจะไม่สามารถรออยู่ในชีพจรมังกรใต้ดินได้อีกต่อไป! จะต้องคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่!"

เม่ยเมิ่งกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ออกไปเหรอ? ออกไปยังไงล่ะ? พวกเราก็เห็นแล้วว่าทางเข้าออกทั้งสามทาง ถูกคนของอาคารมอบรางวัลนำจับคุมเอาไว้ทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาปิดกั้นทางเข้าออกพวกเราล่วงหน้า เพื่อป้องกันไม่ให้เราหลบหนี การที่พวกเราจะออกจากชีพจรมังกรใต้ดิน เพื่อไปยังโลกฆราวาส ก็คงจะเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ!"

เสวียนทงส่ายหน้าแล้วทอดถอนใจ

"แล้วเราจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

สีหน้าของอวี่ปี้หงเศร้าสลด

ฉินเจี้ยนหนู่ไม่พูดอะไร เธอนั่งลงกับพื้น ดวงตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เม่ยเมิ่งเห็นเช่นนี้ จึงเดินเข้ามา แล้วตบเบาๆ ที่ไหล่ของฉินเจี้ยนหนู่

"น้องสาว อย่าเป็นทุกข์ไปเลย ท่านหลินเป็นคนดีฟ้าย่อมคุ้มครอง เขาจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน...."

"ฉันก็หวังว่าเช่นนั้น"

ฉินเจี้ยนหนู่ฉีกยิ้มเล็กน้อย และพยายามเข้มแข็ง

แต่สายตาอันเต็มไปด้วยความโศกเศร้านั้นของเธอได้ทรยศเธอโดยสิ้นเชิง

ในเวลานี้ จู่ๆ สีหน้าของหลางหยาก็เปลี่ยนไป คล้ายกับรับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวอะไรบางอย่าง เขาจึงหันหน้ากลับไปและตะโกนขึ้นทันทีว่า

"ใครน่ะ?"

ทุกคนต่างก็ตื่นตกใจ และลุกขึ้นยืนตามๆ กัน จากนั้นก็ชักดาบออกมา และจ้องเขม็งมองไปยังที่ลึกๆ ของหุบเขา

มีคนอยู่ในนั้น!

ทุกคนต่างก็จ้องเขม็ง มองไปยังพื้นที่ส่วนลึกภายในหุบเขา

แต่ก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากที่ลึกๆ ภายในหุบเขาว่า

"นั่นใช่ท่านหลางหยา กับคุณหนูเม่ยเมิ่งหรือเปล่า?"

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

"น้ำเสียงนี้? ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้จัดการเถา!"

อวี่ปี้หงตกใจเล็กน้อย และตะโกนขึ้นมาทันทีว่า: "นั่นใช่ผู้จัดการเถาไหม?"

ผ่านไปครู่หนึ่ง เงาร่างของคนสองสามคนก็วิ่งออกมาจากในส่วนลึกของหุบเขา

คนที่นำหน้ามาก็คือเถาเฉิง!

"พระเจ้า ผู้จัดการเถาจริงๆ ด้วย!"

จิ่วอวี้ร้องเสียงหลง

ทุกคนต่างก็ดีอกดีใจ

แต่วินาทีต่อมา หลางหยาก็ได้ถือดาบแล้วมายืนตรงหน้าทุกคน จากนั้นก็จ้องมองเถาเฉิงอย่างเยือกเย็น

"คุณก็ได้รับคำสั่งให้มาจับตัวพวกเราเหมือนกันใช่ไหม?"

หลางหยาซักถามอย่างเยือกเย็น

รอยยิ้มของทุกคนแข็งทื่อ และระมัดระวังตัวขึ้นมา

แต่เถาเฉิงกลับปฏิเสธอย่างต่อเนื่อง