บทที่ 3754 ต่อสู้กันขึ้นมา

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเย่เหยียน ทุกคนต่างก็ขนหัวลุก

เจ้าหมอนี่ที่อยู่ตรงหน้าเป็นมนุษย์หรือสัตว์ประหลาดกันแน่?

ไม่มีใครรู้แน่ชัด

แต่ในเวลานี้พลังของเย่เหยียนได้ครอบงำทุกคนที่อยู่ตรงนี้แล้ว

เขาเดินทีละก้าวๆ ไปยังตรงหน้าคนหลายหมื่นคน

แรงกดดันอันไร้ตัวตนได้ส่งกระจายออกมา

ทุกคนต่างกลืนน้ำลาย แล้วก้าวถอยหลังด้วยจิตสำนึก

แม้แต่เลขาเหยียนก็รู้สึกได้ถึงการบีบบังคับอย่างที่ไม่เคยมาก่อน

แต่เธอรู้ดีว่า ไม่อาจถอยได้อีกแล้ว

ถ้าจะถอยก็ต้องถอยไปที่อาคารมอบรางวัลนำจับ

มู่หรงซงกำลังเข้าฌานอยู่ ถ้าหากเธอไม่สามารถทำให้สถานการณ์มั่นคงได้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงจะไร้ประโยชน์

"ฆ่ามัน ไปฆ่ามัน!"

ทันใดเลขาเหยียนก็ชี้ไปยังเย่เหยียนแล้วตะโกนเสียงดัง

คนที่อยู่โดยรอบจึงเพิ่งได้สติจากความรู้สึกกดขี่แปลกๆ ของเย่เหยียน

"ทุกคนอย่าไปกลัว พวกเรามีจำนวนมากขนาดนี้ ยังจะเอาชนะเขาที่มีเพียงคนเดียวไม่ได้อีกเหรอ? เข้าไปสู้กับมัน!"

"พูดถูก ฆ่ามันให้สิ้น! เขาไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเราได้หรอก!"

"ฆ่ามัน!"

ตามการตะโกนของคนคนหนึ่ง คนที่เหลือต่างก็พุ่งไปยังเย่เหยียน

ในชั่วพริบตา ยอดฝีมือจำนวนนับร้อยได้จู่โจมไปยังเย่เหยียน

แต่ในชั่วพริบตานี้ ดวงตาทั้งคู่ของเย่เหยียนก็กลายเป็นสีเหลืองทอง คล้ายกับดวงตาของมังกร และกวาดมองไปยังทุกคน

จากนั้นเขาก็ยกกรงเล็บอันโหดเหี้ยมทั้งคู่ขึ้นมา และตบไปยังคนเหล่านั้นที่พุ่งเข้ามา

ควับ!

ควับ!

ควับ....

กรงเล็บมังกรรวดเร็วและรุนแรงเป็นพิเศษ และพลังก็น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

ไม่ว่าใครที่ถูกกรงเล็บมังกรโจมตี เลือดเนื้อก็ขาดวิ่น และกระดูกก็จะแหลกออกเป็นชิ้นๆ

แม้แต่คนที่ใช้อาวุธต้านทานกรงเล็บมังกร ก็ถูกกรงเล็บมังกรที่ปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาทำให้อวัยวะภายในแตกสลาย และดาบของพวกเขาก็หักลง และตายตรงนั้นทันที

ไม่มีใครสามารถสู้เย่เหยียนได้เลย!

"อะไรกัน?"

เลขาเหยียนตกตะลึงตาค้าง และคิดว่าตัวเองตาฝาดไป

"มันเป็นไปไม่ได้....เป็นไปไม่ได้...."

คนที่เหลือต่างก็ตกใจถึงขีดสุด

"กองกำลังทหารของเมืองหลงซินของพวกคุณถูกย้ายออกไปช่วยงานแล้ว ส่วนมู่หรงซง การปรากฏตัวที่ล่าช้าของเขาจะต้องกำลังดูดซับผลประโยชน์จากร่างเทพยุทธ์เหล่านั้น และกำลังอยู่ในการเข้าฌาน และพวกคุณก็ขัดขวางฉันเอาไว้ไม่ได้! ถ้าไม่ไสหัวไป ก็จะต้องตาย!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ เลขาเหยียนก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างในทันที

เกรงว่าเย่เหยียนคงจะรออยู่ที่เมืองหลงซินมาก่อนหน้านี้แล้ว และเขาก็รอให้กองกำลังสองหมื่นนายออกไปจากเมืองหลงซินก่อน แล้วจึงโจมตีเมืองหลงซิน

คนคนนี้ช่างราวกับงูพิษเสียจริงๆ

"ทุกคนอย่ากลัวไปเลย ต่อให้เขาแข็งแกร่งแค่ไหนก็เพียงแค่คนคนเดียว ถ้าหากเขาใช้พลังแห่งสวรรค์ จนพลังแห่งสวรรค์ของเขาหมดลง เขาก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! ฟังนะ ใครสามารถสังหารเขาได้ จะได้รับรางวัลเป็นมรดกของเทพยุทธ์!"

เลขาเหยียนคำรามเสียงดัง

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา แววตาของทุกคนต่างก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"เลขาเหยียน คุณพูดจริงเหรอ? หากสังหารคนคนนี้ แล้วจะได้รับมรดกของเทพยุทธ์จริงๆ เหรอ?"

เจ้าสำนักของลัทธิหนึ่งกล่าวถามทันที

"ทำไมฉันจะต้องโกหกพวกคุณด้วยล่ะ? ในมือของท่านประธานมีร่างของเทพยุทธ์สองสามคน มรดกก็อยู่ในมือของพวกเขา ถ้าหากสังหารคนคนนี้ได้ ก็ถือเป็นรางวัลอันยิ่งใหญ่เพื่ออาคารมอบรางวัลนำจับของพวกเรา ฉันจะทำการเรียกร้องมรดกแทนพวกคุณ จะมีอะไรยากลำบากล่ะ?"

เลขาเหยียนตะโกนขึ้นมาทันที

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ลังเลใจขึ้นมา

คำพูดของเลขาเหยียนพวกเขาก็ยังไม่เชื่อ

แต่ในท้ายที่สุดผู้ที่สนใจในผลประโยชน์ก็ไม่อาจทนต่อสิ่งล่อตาล่อใจได้ จึงส่งเสียงคำรามและพุ่งออกมาจากฝูงชน เพื่อเข้าไปสังหารเย่เหยียน

เมื่อพุ่งออกคนหนึ่ง ก็มีคนที่สอง คนที่สาม

อย่างช้าๆ คนที่โจมตีเย่เหยียนก็มากขึ้นเรื่อยๆ

เย่เหยียนถูกคนล้อมเอาไว้ทันที

แต่ทว่าในเมืองหลงซินที่เต็มไปด้วยความผันผวนนี้ ภายใต้สถานการณ์ของเมืองหลงซินนี้ คนคนหนึ่งกำลังเบ่งบานไปด้วยแสงอันศักดิ์สิทธิ์และกำลังดูดซับผลประโยชน์จากทะเลพลังงาน และกำลังกลืนกินมรดกอยู่

แสงแห่งเทพอันไม่มีที่สิ้นสุดก็ได้ปกคลุมร่างของเขา.....