บทที่ 3755 ทำไมถึงไม่ทำให้ผู้คนประหลาดใจล่ะ?

ณ ใต้ดิน

ในทะเลพลังงาน ค่ายกลเลือดเนื้อนั้นยังคงหมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง ในรอยแยกของการค่ายกลนั้น พลังจำนวนมากยังคงพุ่งออกมาจากด้านในอย่างต่อเนื่อง

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ในเวลานี้ เหลือเพียงแค่ลำตัวกับศีรษะ แขนขาของเขาหักทั้งหมด เพื่อรักษาวงเวทย์เอาไว้

เขาใช้พลังแห่งสวรรค์หักแขนข้างสุดท้ายออก เพื่อทำให้วงเวทย์สามารถคงอยู่ได้อีกสองวัน

แต่นี่ก็เป็นพลังสุดท้ายของเขาแล้ว

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้นอนอยู่ในวงเวทย์อย่างอ่อนแรง มองหลินหยางที่นั่งขัดสมาธิด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ในสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและหวนรำลึก

ตัวเขาเอง ก็เคยเห็นอัจฉริยะที่น่าทึ่งบนโลกใบนี้ แต่ไม่เคยคาดคิดว่าวันนี้จะต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

แล้วนี่จะไม่ทำให้คนรู้สึกเศร้าเสียใจได้อย่างไร

แต่เมื่อคิดถึงการแก้แค้น และคนเหล่านั้นที่กล้าที่จะซุ่มโจมตีเขา ในแววตาของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงประกายออกมา

ฟิ้ว!

ในเวลานี้ พลังได้หายไปจนหมดแล้ว

หลินหยางได้ลืมตาขึ้นมาจากการเข้าฌานแล้ว

เขาชำเลืองมองไปยังรอยแยกที่มีพลังพุ่งออกมา แล้วก้าวเท้าไปยังบนรอยแยกโดยตรง จากนั้นก็พยายามปิดกั้นช่องว่างเอาไว้

เมื่อเห็นฉากนี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็เข้าใจในทันทีว่า พลังงานเพียงเล็กน้อย ทำอันตรายหลินหยางไม่ได้

เพราะในร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวชนิดนี้

คาดไม่ถึงว่าภายในระยะเวลาอันสั้นคนคนนี้จะดูดซับพลังอันมหาศาลได้เช่นนี้.....นี่มันช่างน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?

"ฉันสามารถปกป้องคุณได้!"

หลินหยางชำเลืองมองเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ แล้วเอ่ยปากพูดประโยคนี้ออกมา

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตกตะลึงในทันที และมองหลินหยางด้วยความงุนงง เป็นเวลานาน จึงกล่าวอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า: "ทำไมคุณถึงพูดคำพูดเช่นนี้ออกมาล่ะ?"

"คุณค่าในสายตาของฉัน คนที่ชี้แนะสั่งสอนฉัน ฉันย่อมยินดีที่จะเรียกเขาว่าอาจารย์ นอกจากนี้คุณยังมอบการสืบทอดชั่วชีวิตให้แก่ฉันอีกด้วย"

"แต่ฉันเป็นศัตรูของคุณนะ"

"เทพยุทธ์อั้นเทียนก็เคยเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับฉันเหมือนกัน แต่ก่อนที่เขาจะตาย ก็ได้มอบการสืบทอดให้แก่ฉันเหมือนกัน และฉันก็เก็บรักษาศีรษะของเขาเอาไว้ และสัญญาว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะทำให้เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง"

"อย่างนั้นเหรอ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้แสยะยิ้ม: "คาดไม่ถึงว่าในชีพจรมังกรใต้ดินจะยังมีคนที่มีน้ำใจไมตรีอย่างคุณด้วย วันนี้นับว่าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ ฮ่าๆๆๆ ...."

"ฉันไม่ใช่คนของชีพจรมังกรใต้ดินหรอก"

หลินหยางส่ายหน้าโดยตรง

"คุณไม่ใช่คนที่นี่?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้นิ่งอึ้งไป: "แล้วคุณเป็นคนที่ไหนกัน? ดินแดนแห่งความเงียบและความตายเหรอ?"

"ก็ไม่ใช่อีกล่ะ ฉันมาจากโลกฆราวาส!"

"อะไรนะ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้แทบจะไม่กะพริบตา เขาเบิกตาโพลงมองหลินหยางด้วยความประหลาดใจ

"โลกฆราวาส? สถานที่นั้น....คาดไม่ถึงว่าจะมีอัจฉริยะอย่างคุณด้วยเหรอ?"

ในสายตาของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ พรสวรรค์ของคนดินแดนแห่งความเงียบและความตายนั้นต่ำจนไม่อาจจินตนาการได้ และคนของโลกฆราวาสก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

หลินหยางที่เป็นอัจฉริยะเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมาจากโลกฆราวาส....ช่างน่าตกตะลึงจริงๆ .....

"ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นกบในกะลา และฉันอาจจะมีความเข้าใจผิดต่อโลกฆราวาสเป็นอย่างมาก...."

"คนอย่าฉันมีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ เจิ้นอวี้ เดิมทีฉันกับคุณก็ไม่ได้มีความแค้นบัญชีเลือดต่อกัน บัดนี้คุณได้มอบการสืบทอดให้แก่ฉัน เพียงแค่คุณเต็มใจ ฉันจะต้องคิดหาวิธีพาคุณออกไปจากที่นี่อย่างแน่นอน!"

หลินหยางกล่าวอย่างจริงจัง

"ไม่ต้องหรอก!"

เจิ้นอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหัวเราะเบาๆ : "ถึงแม้ว่าคุณจะดูดซับพลังไปไม่น้อย และมีศักยภาพมากพอที่จะออกไปจากที่นี่ แต่ถ้าพาฉันไปด้วย มันก็จะไม่สะดวกอย่างแน่นอน และโอกาสที่จะออกไปจากที่นี่ก็มีไม่มากนัก แล้วฉันจะทำให้คุณต้องเสี่ยงอันตรายได้อย่างไรกันล่ะ?"

"เจิ้นอวี้....."

"คุณตั้งใจฝึกฝนอีกสักห้าวันเถอะ ฉันได้ยินการเคลื่อนไหวจากด้านบน ด้านบนกำลังต่อสู้กันอย่างสนุกสนานเลยล่ะ พอคุณฝึกทักษะเทพสำเร็จแล้ว ทำไมถึงไม่ไปทำให้ผู้คนประหลาดใจล่ะ?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

หลินหยางจ้องมองเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างเงียบๆ และไม่พูดจา

ในความเป็นจริงเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็มองทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

หลินหยางดูดซับพลังไปไม่น้อยก็จริง และทะเลพลังงานด้านนอกค่ายกลก็จะต้องมีพลังที่ปกป้องคุ้มกันอีกอย่างแน่นอน

แต่พลังที่ปกป้องคุ้มกันนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก

หากต้องการออกจากค่ายกลเลือดเนื้อ และออกจากที่นี่ผ่านทะเลพลังงาน สำหรับหลินหยางแล้วก็ยังค่อนข้างเสี่ยงเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนการบอกว่าจะเอาเทพยุทธ์ออกไปด้วย นี่เป็นเพียงคำพูดที่กล้าได้กล้าเสียเท่านั้น

"เอาล่ะเจ้าหนุ่ม คุณอย่าได้พูดจาไร้สาระอีกเลย คุณควรจะมีความเห็นแก่ตัวสักเล็กน้อย คนที่มีน้ำใจไมตรีอย่างคุณ เมื่ออยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและกลอุบายเช่นนี้ หากคุณไม่มีศักยภาพที่คอยประคับประคอง ก็คงจะถูกบดขยี้ไปนานแล้ว!"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ตัดบทความคิดของหลินหยาง จากนั้นจึงฉีกยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ฉันจะแนะนำคุณสักเล็กน้อย และทำการสอนขั้นสุดท้ายให้แก่คุณ"

หลินหยางตกตะลึง และทำการคำนับในทันที: "ฉันยินดีฟังคำชี้แนะของอาจารย์!"

"อาจารย์?"

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบพยักหน้า หัวเราะและเอ่ยปากว่า: "หากคุณเรียกฉันว่าอาจารย์ ฉันก็คงจะไม่ต้องสงวนอะไรไว้อีกแล้ว!"

"เจ้าหนุ่ม คุณรู้ประสบการณ์ที่ผ่านมาของฉันไหม?"

"ไม่ทราบเลยครับ"

หลินหยางส่ายหน้า

"ฉันมีชื่อเสียงมานานมาก และครองตำแหน่งมาอย่างยาวนานที่สุดในบรรดาเจ็ดเทพยุทธ์ เพราะฉันเคยผ่านการปฏิรูปเทพยุทธ์มาถึงสองครั้ง ก่อนหน้านั้น แท้ที่จริงแล้วเทพยุทธ์ไม่ได้มีเจ็ดคน แต่มีเพียงแค่ห้าคนเท่านั้น และฉันก็คือหนึ่งในนั้น แต่เทพยุทธ์จำนวนสามในสี่คนได้จากการต่อสู้ ส่วนอีกคนหนึ่งก็ตายให้ระหว่างการแสวงหาความเป็นอมตะ"