บทที่ 3757 ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่

เย่เหยียนรีบวิ่งหนีไป และหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เจ้าสำนักเส้าเหยียนกินยาหนึ่งเม็ด เขายังไม่ยอมแพ้ และตั้งใจที่จะพาคนไล่ตามไป แต่เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกลับห้ามเข้าเอาไว้

"ไม่ต้องตามไปแล้ว!"

"ท่านเทพยุทธ์....."

"ในเมื่อคนคนนี้หนีไปแล้ว ต่อให้ไล่ตามไปก็ไม่ทันแล้ว ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการโจมตีอาคารมอบรางวัลนำจับ และกำจัดมู่หรงซงซะ เมื่อกำจัดมู่หรงซงไปแล้ว คนคนนี้จะมีอะไรน่าเกรงกลัวอีกล่ะ?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ครับ"

ทุกๆ คนพยักหน้า

"คุณรอฟังคำสั่ง!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนตะโกนออกมา

"ฉันรออยู่แล้ว!"

"ยึดครองชีพจรมังกรใต้ดิน ในขณะนี้ ตามฉันไปที่อาคารมอบรางวัลนำจับ! ฆ่ามัน!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว และมุ่งตรงไปที่อาคารมอบรางวัลนำจับทันที

"ฆ่ามัน!"

คนหลายหมื่นคนที่อยู่ด้านหลังบุกจู่โจมอย่างรวดเร็ว

เลขาเหยียนที่เพิ่งจะลุกขึ้นมามีสีหน้าเปลี่ยนไป และร้องตะโกนขึ้นมาทันที : "ใช้อาคารเป็นฐานที่มั่น ป้องกัน! ป้องกันเอาไว้!"

พูดจบ ผู้คนก็เข้าไปในอาคารทันที

คนที่อยู่ด้านนอกหันหลังพิงอาคารเพื่อป้องกันการรุกราน

และในเวลาเดียวกันนี้ กลไกการป้องกันในอาคารก็เปิดดำเนินการทันที

พลังแห่งสวรรค์ของอาคารก็ราวกับลูกศรที่แอบซ่อนเอาไว้ลับๆ มันถูกยิงออกไปทางกลุ่มคนทันที

เจ้าหน้าที่คุ้มกันในอาคารมอบรางวัลนำจับเริ่มทำลายหน้าต่าง และโจมตีออกไปด้านนอกอย่างบ้าระห่ำ

คนของเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนไม่ได้แสดงความอ่อนแอ จึงพากันต่อสู้กลับ

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด เปลี่ยนกันไปมา

หลังจากที่เลขาเหยียนเข้ามาในอาคาร ก็ขึ้นลิฟต์ ตรงไปยังชั้นบนสุด

เมื่อเปิดห้องทำงานของท่านประธานเข้าไป เลขาเหยียนก็เห็นว่ามู่หรงซงยังคงนั่งสมาธิอยู่ในห้องทำงาน เหมือนกำลังฟื้นฟูร่างกายอยู่

"ท่านประธาน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนจู่โจมเข้ามาแล้ว!"

เลขาเหยียนตะโกนกล่าวอย่างรีบร้อน

"ฉันรู้แล้ว"

มู่หรงซงพูดขณะหลับตา : "เลขาเหยียน ประสิทธิภาพในการทำงานของคุณทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ ฉันให้คุณยืนหยัดอยู่สองสามวัน แต่ไม่คิดเลยว่ายืนหยัดอยู่แค่เพียงวันเดียวก็ไม่สามารถทำได้ ช่างน่าผิดหวังจริงๆ!"

"ท่านประธานได้โปรดลงโทษด้วย....."

"ช่างเถอะ เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว ไม่มีอะไรจะลงโทษแล้ว ฉันขอถามคุณหน่อยว่า หมอเทวดาลู่ล่ะ?"

มู่หรงซงหลับตาและกล่าวอย่างนิ่งสงบ

"อยู่.....อยู่ที่ชั้นล่างค่ะ....."

"ไปพาเขามา!"

"ค่ะ ท่านประธาน!"

เลขาเหยียนไม่กล้าลังเลใจ จึงวิ่งออกไปทันที

ไม่นาน หมอเทวดาลู่ก็ถูกพามาที่ห้องทำงานขั้นบนสุด

"ท่านประธาน มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

หมอเทวดาลู่ในขณะนี้ เอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

คนที่ไม่มีทักษะการต่อสู้อย่างเขา ควรจะอพยพออกไปได้นานแล้ว เดิมทีคนของอาคารมอบรางวัลนำจับเตรียมตัวที่จะออกจากเมืองกันแล้ว ไม่คิดเลยว่าในเวลานี้มู่หรงซงจะเรียกเขาเข้ามา

"หมอเทวดาลู่ ไม่ทันกาลแล้ว ศัตรูกำลังเข้ามา ฉันไม่สามารถนิ่งดูดายได้โดยไม่ทำอะไรเลย เพื่อรอให้ร่างกายเปลี่ยนแปลงไป ฉันจำเป็นจะต้องทำให้ศักยภาพของตนเองเพิ่มขึ้นโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่สามารถต่อสู้กับเสี้ยวเทียนได้ และแก้ไขปัญหาตรงหน้าได้"

มู่หรงซงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

"ท่านประธาน เรื่องราวมาถึงตอนนี้แล้ว คำแนะนำของฉันก็คืออพยพออกจากเมืองหลงซิน รอให้ท่านเข้าฌานเสร็จสิ้นแล้ว ค่อยกลับมาต่อสู้อีกครั้งหนึ่ง"

หมอเทวดาลู่รีบกล่าวออกมา

"อพยพ?"

แต่มู่หรงซงกลับกล่าวอย่างเย็นชา : "ในฐานะที่เป็นนายท่านของชีพจรมังกรใต้ดิน หากว่าฉันอพยพไป ผู้คนจะมองฉันอย่างไร? นี่คือความอัปยศ นี่เป็นความอัปยศของเจ้าแห่งใต้ดิน ฉันจะทำได้อย่างไร?"

หมอเทวดาลู่อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าควรจะโต้แย้งอย่างไรดี

"ท่านประธาน เอ่อ....."

"หมอเทวดาลู่ อันที่จริงก็มีวิธีที่จะช่วยฉันหลุดจากพันธนาการได้ คือการเปลี่ยนเนื้อหนังมังสา เพื่อเพิ่มศักยภาพ คุณน่าจะทราบดี แต่ทำไมคุณไม่บอกฉัน?"

มู่หรงซงหันไปจ้องมองเขาแล้วเอ่ยถาม

หมอเทวดาลู่มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาถอยหลังอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็ฝืนยิ้มและกล่าวออกมา : "ท่านประธาน ฉัน....ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่....."

"ทำไม? ถึงเวลานี้แล้วคุณยังจะเสแสร้งอีกเหรอ?"

มู่หรงซงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็น : "หมอเทวดาลู่ คนอื่นไม่รู้ แต่ว่าฉันรู้ หัวใจของคุณ เดิมทีแล้วไม่ใช่ของตัวคุณเองหรอก และหัวใจเจ็ดทวารคุณก็ไปแย่งชิงมาจากคนอื่น ไม่ใช่เหรอ?"

"ท่านประธาน ท่านอย่าไปเชื่อคำโกหกของคนอื่นเลย! หัวใจเจ็ดทวารมันก็แค่ตำนานเล่าขาน ทั่วทั้งชีพจรมังกรใต้ดินไม่มีใครมีอยู่ในครอบครองหรอก ฉัน.....ฉันจะมีได้อย่างไรล่ะ? ท่านได้ยินมาผิดแล้ว บางทีคนอื่นก็แต่งเรื่องขึ้นมาเอง!"

หมอเทวดาลู่รีบอธิบาย

แต่มู่หรงซงกลับส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง และกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า : "คนที่รู้ความลับนี้ของคุณเดิมทีมีไม่กี่คนหรอก! คุณน่าจะเดาออกว่าใครเป็นคนบอกความลับนี้กับฉัน"

หมอเทวดาลู่ตกตะลึง

"ถูกต้อง นั่นก็คือศิษย์ผู้พี่ทายาทนักปราชญ์แห่งการแพทย์ของคุณยังไงล่ะ!"

มู่หรงซงกล่าวอย่างเย็นชา : "ตอนที่คุณกับศิษย์พี่ของคุณกำลังฝังศพอาจารย์ของพวกคุณ พวกคุณได้ขุดสุสานโบราณ เพื่อวางแผนที่จะฝังอาจารย์ลงไป แต่คุณบังเอิญพบศพในสุสานโบราณที่ไม่เน่าเปื่อยมานับพันปี คุณวินิจฉัยได้ว่าศพนี้ไม่ธรรมดา คุณจึงแอบเข้าไปในสุสานโบราณลับหลังศิษย์พี่ของคุณ และเมื่อทำการผ่าศพออก จึงพบว่าในศพโบราณนี้มีหัวใจเจ็ดทวารอยู่ คุณจึงเอาหัวใจมาเปลี่ยนถ่ายในร่างกายของตนเอง และเมื่อศิษย์พี่ของคุณค้นพบการกระทำที่ทรยศนี้ของคุณ ด้วยการอาศัยหัวใจเจ็ดทวารนี้ของคุณก็ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์พี่ของคุณจะสามารถจัดการได้ ด้วยเหตุนี้คุณกับศิษย์พี่ของคุณจึงแตกหักออกมาจากนักปราชญ์แห่งการแพทย์ เป็นอย่างไรล่ะ? หมอเทวดาลู่ ฉันพูดถูกไหม?"

หมอเทวดาลู่มองมู่หรงซงอย่างไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาเบิกโพลง

ทำไมเขาจึงคิดไม่ถึงเลยว่า มู่หรงซงจะรู้ความลับมากมายขนาดนี้

"ทำไม.....ทำไมกัน? ทำไมศิษย์พี่ของฉันถึงได้บอกกับคุณมากมายขนาดนี้? คุณเคยพบเจอกับศิษย์พี่ของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่? เขา....เขาบอกคุณถึงเรื่องราวเหล่านี้ได้อย่างไร?"