บทที่ 3760 ทำให้คุณได้เห็น

เมื่อได้ฟังคำพูดของผู้ชายคนนั้น ทุกคนก็รู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูทันที

คนคนนี้สามารถเข้ามาใกล้ทุกคนโดยไร้เสียงได้ ก็เพียงพอที่จะเห็นศักยภาพอันน่าสะพรึงกลัวขอเขาแล้ว

และคำพูดนี้ของเขา ก็แสดงออกถึงทัศนคติของเขาอย่างชัดเจน

นี่คือศัตรู ไม่ใช่มิตรอย่างแน่นอน!

"คิดหาวิธีออกไปจากที่นี่!"

หลางหยากล่าวด้วยเสียงอันเคร่งขรึม

"นายท่านครับ พวกเราไม่ได้มีเจตาร้าย พวกเราเพียงแค่ได้ยินมาว่าที่นี่มีช่องทางที่สามารถออกไปจากชีพจรมังกรใต้ดินได้ เพื่อไปยังทางเข้าออกของโลกฆราวาส เราจึงต้องการมาที่นี่ และออกไปจากชีพจรมังกรใต้ดิน นายท่านได้โปรดอำนวยความสะดวก ให้พวกเราได้เข้าไป จะได้ไหมครับ?"

เถาเฉิงรีบเดินเข้ามา แล้วคารวะอย่างเคารพนบนอบ จากนั้นจึงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"ทางเข้าออก?"

แต่คนคนนั้นกลับหัวเราะเยาะ: "ฉันคิดว่าพวกคุณมั่วแล้วล่ะ ในนี้ไม่มีทางเข้าออกที่จะออกไปจากชีพจรมังกรใต้ดินอะไรทั้งนั้น"

"อะไรนะ?"

เถาเฉิงตกตะลึง ค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก

"ในเมื่อเข้าใจผิด เช่นนั้นพวกเราก็ออกไปจากที่นี่กันเถอะ นายท่าน ขอบคุณที่ให้การต้อนรับ พวกเราขอตัวก่อน!"

หลางหยาเอ่ยปาก กล่าวขึ้นมาในทันที

แต่ทว่าอีกฝ่ายไม่สนใจแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: "ไป? จะไปได้อย่างไรกัน? ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็อย่าออกไปเลย!"

ทุกคนได้ยินเช่นนี้ ต่างก็อกสั่นขวัญแขวน ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"นายท่าน พวกเราสร้างความวุ่นวาย แต่ก็ไม่ถึงขั้นก่อเรื่องราวใหญ่โตไม่ใช่เหรอ?"

หลางหยากล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ก่อเรื่องราวใหญ่โต? ไม่ๆๆ พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว"

อีกฝ่ายหัวเราะเสียงดัง และโบกไม้โบกมืออย่างต่อเนื่อง จากนั้นจึงหรี่ตามองแล้วกล่าวว่า: "การสังหารมดอย่างพวกคุณ ทำไมจะต้องก่อเรื่องราวใหญ่โตด้วยล่ะ?"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป

"นายท่านต้องการจะฆ่าให้หมดอย่างนั้นเหรอ?"

"หึ ไม่ว่าใครที่มาถึงในนี้ จะต้องตายทุกคน ความลับของที่นี่ ห้ามแพร่งพรายออกไป พวกคุณอดทนต่อความยากลำบากสักเล็กน้อย เพียงแค่ยื่นคอออกมา วางใจได้ คมมีดของฉันรวดเร็วเป็นอย่างมาก"

พูดจบ อีกฝ่ายก็จู่โจมสังหารเข้ามาโดยตรง

หลางหยา เสวียนทงและคนอื่นๆ ต่างไม่กล้าลังเลใจ พุ่งเข้าใส่ในทันที และเริ่มเข่นฆ่าโรมรันกับอีกฝ่าย

ทุกคนถูกบีบบังคับให้เข้าร่วมการต่อสู้

แต่ศักยภาพของอีกฝ่ายแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวเกินไป ในแต่ละครั้งที่ปล่อยพลังออกมา มันจะปกคลุมหลังแห่งสวรรค์ของทุกคนโดยตรง

เพียงแค่เริ่มต่อสู้กัน ทุกคนต่างก็เสียเปรียบ และบนตัวของทุกคนก็ไร้รับบาดแผลในระดับที่แตกต่างกัน

"คนคนนี้....น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง!"

เสวียนทงถูกโจมตีจนล่าถอย เขารีบกลืนยาอายุวัฒนะ แล้วกล่าวอย่างยากลำบาก

แน่นอนว่าหลางหยาก็ประสบแรงกดดันเหมือนกัน

แต่ทุกคนอาศัยความได้เปรียบจากจำนวนคนที่มากกว่า ซึ่งยังพอมีหนทางที่จะเผชิญหน้าได้

เห็นได้ชัดว่า ทุกคนทำได้เพียงแค่รับการโจมตีเท่านั้น หากต้องการจู่โจมจนคนคนนี้ล่าถอยไป ก็คงจะเป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

"ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็คงจะไม่มีชีวิตรอดอย่างแน่นอน"

หลางหยาครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วตะโกนขึ้นมาทันทีว่า: "ฉันจะคุ้มกันพวกคุณเอง พวกคุณรีบถอยกลับไปยังทางแคบๆ นั้น และรีบออกไปจากที่นี่ เร็วเข้า!"

"ท่านหลางหยา แล้วคุณล่ะ?"

จิ่วอวี้รีบกล่าวถาม

"ตอนที่ไม่ใช่เวลาที่จะมาถาม รีบไป!"

หลางหยาตะโกนออกมา และพาเสวียนทงพุ่งไปข้างหน้า

ฉินเจี้ยนหนู่เห็นเช่นนี้ ก็ต้องการที่จะพุ่งเข้าไปสังหาร แต่เม่ยเมิ่งที่อยู่ข้างๆ ได้ดึงเธอเอาไว้ทันที

"คุณหนูเม่ยเมิ่ง?"

"ฉิงเอ๋อร์ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะใจร้อน ศักยภาพของคนคนนี้ ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา เชื่อฟังคำพูดของพี่หลางหยาเถอะ ออกไปจากที่นี่ก่อน!"

เม่ยเมิ่งกล่าวอย่างจริงจัง

"แต่ว่า...."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น หรือว่าคุณอยากให้คุณคนตายอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ? อย่าทำให้ความทุ่มเทของพี่หลางหยาต้องสูญเปล่าเลย!"

เม่ยเมิ่งตะโกนขึ้นมา และไม่สนใจความคิดของฉินเจี้ยนหนู่อีก และพยายามดึงเธอออกมา

ดวงตาของฉินเจี้ยนหนู่แดงก่ำ เธอกำหมัดแน่น ด้วยความไม่ยินยอม แต่ก็เลือกที่จะออกมา

"ทำไม? แม้แต่ยุงคุณก็ฆ่าไม่ตายอย่างนั้นเหรอ?"

ในเวลานี้ ด้านนอกอากาศพิษได้มีเสียงอันเกียจคร้านเสียงหนึ่งดังขึ้นมา จากนั้นเสียงการจู่โจมในอากาศก็ดังขึ้น และมุ่งตรงมาต่อสู้กับหลางหยาอย่างดุเดือด

สีหน้าของหลางหยาเปลี่ยนไปอย่างมาก เขายกดาบขึ้นมาขวางทันที

ชิ้ง!

อีกฝ่ายนำฝ่ามือจู่โจมไปที่ตัวดาบของหลางหยาโดยตรง

หลางหยาไม่ทันได้ป้องกัน ตัวดาบของเขาจึงถูกจู่โจมจนหัก และพลังฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งไปยังหน้าอกของเขา

หลางหยากระอักเลือดออกมา จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง และหน้าอกของเขาก็ฉีกออก