บทที่ 3759 ดินแดนชีพจรมังกร

"ปากเก่งดีนัก! คิดว่าฉันฆ่าคุณไม่ได้จริงๆ เหรอ?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนโมโหเดือดดาล เปิดพลังทั้งหมดโดยตรง และคำรามออกมา จากนั้นก็ปลดปล่อยพลังแห่งสวรรค์ที่มีทั้งหมดในร่างกายของเขา และจู่โจมไปยังมู่หรงซง

"ฮ่าๆๆๆๆ ก็ดีเหมือนกัน! เทพยุทธ์เสี้ยวเทียน ฉันจะทำให้คุณได้เห็นพลังใหม่ทั้งหมดนี้!"

มู่หรงซงหัวเราะเสียงดัง แล้วทำการโจมตีกลับ ในฝ่ามือของเขา มีพลังงานสีฟ้าอ่อนหมุนวนอยู่

ในระหว่างที่ทุกอย่างยังไม่ชัดเจน ก็ดูเหมือนว่าจะเห็นมังกรคะนองน้ำหมุนวนอยู่บนฝ่ามือ

นี่คืออะไรกัน?

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนนิ่งอึ้งไป แต่ในเวลานี้เขาก็ไม่อาจจะถอยไปได้

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนกัดฟันแน่น ยังคงยกฝ่ามือขึ้นมาจู่โจม

ตึง!

ฝ่ามือทั้งสองปะทะเข้าด้วยกัน

พลังทำลายล้างที่พลุ่งพล่านถูกปล่อยออกมาราวกับคลื่นยักษ์

คนทั้งสองปะทะฝ่ามือเข้าด้วยกัน เป็นเวลาประมาณเจ็ดถึงแปดวินาที

ในที่สุด

ครืน....

ตามเสียงที่ระเบิดออกมา เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็ถูกสั่นสะเทือนจนลอยออกไป และกระแทกเข้ากับอาคารที่พังทลายหลายสิบหลัง จากนั้นจึงล้มลงที่ด้านข้างกำแพงเมือง และหยุดลง

"พลังมังกร?"

เมื่อเย่เหยียนที่อยู่ที่ภูเขาข้างเมืองหลงซินเห็นฉกนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

"คาดไม่ถึงว่ามู่หรงซงจะดูดซับพลังมังกร ถึงแม้จะอ่อนมาก แต่ก็เพียงพอที่จะใช้จัดการกับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนได้!"

หญิงผมขาวที่อยู่ข้างๆ ยิ้มอย่างนิ่งๆ : "คนคนนี้ค่อนข้างมีความสามารถ"

"เขาได้พลังมังกรมาจากไหนกัน?"

เย่เหยียนหันหน้าไปกล่าวถาม

"ทำไม? คุณไม่รู้อย่างนั้นเหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ใต้อาคารมอบรางวัลนำจับก็คือจุดของชีพจรมังกร!"

"อะไรนะ?"

เย่เหยียนหายใจถี่: "คาดไม่ถึงว่าด้านล่างจะเป็นจุดของชีพจรมังกรอย่างนั้นเหรอ?"

"เช่นนั้นเพราะเหตุใดอาคารมอบรางวัลนำจับจะต้องสร้างอาคารขึ้นที่นี่ล่ะ? พวกเขาต้องการที่จะยึดครองชีพจรมังกรนี้ เพียงแต่น่าเสียดายต่อให้พวกเขายึดครองได้ก็ไม่มีประโยชน์ พลังมังกรที่อยู่ในนั้นแข็งแกร่งมากเกินไป พวกเขาไม่อาจดูดซับได้โดยสิ้นเชิง และพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่มองดูเฉยๆ ก็เท่านั้น!"

"แต่ตอนนี้มู่หรงซงดูดซับพลังมังกรมาได้เล็กน้อยแล้ว ซึ่งนั่นก็หมายความว่า เขาได้ค้นพบวิธีการดูดซับพลังมังกรแล้ว"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ถูกต้อง ฉะนั้นเราไม่อาจเก็บมู่หรงซง และอาคารมอบรางวัลนำจับเอาไว้ได้อีกต่อไป"

ผู้หญิงคนนั้นกล่าวสนุกสนาน: "ถึงเวลาที่จะเอาทุกสิ่งทุกอย่างคืนกลับมาแล้ว!"

เย่เหยียนไม่พูดจา แต่ในดวงตากลับแฝงไปด้วยความหวาดกลัว

ในตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่า คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าแห่งสำนัก หรือบุคคลที่น่าสะพรึงกลัวจำนวนมากในชีพจรมังกรใต้ดินนั้น เกรงว่าในสายตาของคนอื่นๆ จะเป็นเพียงแค่ตัวหมากก็เท่านั้น

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนเสียเปรียบเป็นอย่างมาก เขาพยายามผยุงตัวขึ้นมา แต่แขนข้างหนึ่งของเขาก็สั่นสะท้านไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บ

"ช่างเป็นพลังที่แปลกประหลาดนัก! พลังนี้ทรงพลังอย่างมาก และเหนือชั้นกว่าพลังแห่งสวรรค์.....นี่คือพลังของระดับเทียนเหริน คาดไม่ถึงว่ามู่หรงซงได้รับพลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาจากไหนกัน?"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนจ้องเขม็งมองมู่หรงซง จากนั้นจึงคำรามออกมาว่า: "คนเข้ามา!"

"ท่านเทพยุทธ์!"

"ท่านเทพยุทธ์!"

เงาร่างจำนวนมากพุ่งออกมาจากทั่วทุกสารทิศทันที และมารวมตัวกันอยู่ด้านข้างของเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน

"พวกคุณตามฉันไปล้อมปราบมู่หรงซง!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนคำรามออกมา

"รับทราบครับ!"

ทุกคนขานรับอย่างพร้อมเพรียง ด้วยเจตนาต่อสู้อันฮึกเหิม

"คุณเพียงแค่สั่งให้พวกเขาไปตายก็เท่านั้น!"

มู่หรงซงกล่าวพลางยิ้มเยาะ: "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็จะต้องให้พวกคุณได้ออกเดินทางไปพร้อมกันเลยก็แล้วกัน!"

พูดจบ มู่หรงซงก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง และจะทำการสังหารเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนและคนอื่นๆ

ทั้งสองฝ่ายเข่นฆ่าโรมรันกันขึ้นมาอีกครั้ง

ทั้งเมืองหลงซินสั่นสะเทือนและสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง

ราวกับเกิดแผ่นดินไหว