บทที่ 3762 ฉันสังหารคุณก่อนก็แล้วกัน!

"ฉันไม่เหมาะสมอย่างนั้นเหรอ?"

เย่เหยียนมองไปรอบๆ และกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ชายหญิงสองสามคนที่อยู่ข้างๆ เขาต่างก็ทำท่าทียั่วเย้า

มู่หรงซงค่อนข้างงุนงง เขาพิจารณาเย่เหยียน และชำเลืองมองชายหญิงเหล่านั้น

แล้วจึงพบว่าเสื้อผ้าของชายหญิงเหล่านั้นคล้ายกันมาก อีกทั้งผมของพวกเขาก็มีสีขาวเงินเหมือนกัน

"เสื้อผ้า? ผม?"

มู่หรงซงรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

ดูเหมือนว่าเขาเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง

แต่มู่หรงซงก็นึกไม่ออกภายในเวลาอันสั้น

"ฆ่ามัน!"

จิตใจมู่หรงซงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และขี้เกียจที่จะไปครุ่นคิด จึงเอ่ยปากขึ้นโดยตรง

บรรดายอดฝีมือของอาคารมอบรางวัลนำจับที่อยู่โดยรอบต่างก็พุ่งเข้าใส่เย่เหยียนและคนอื่นๆ

"เย่เหยียน อย่าเสียเวลากับพวกเราเลย เร็วเข้าเถอะ การทดสอบของคุณจะสิ้นสุดในอีกไม่ช้า ถ้าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นอีก คุณจะสูญเสียโอกาสสุดท้ายไปได้นะ!"

ผู้หญิงผมขาวที่อยู่ด้านข้างยิ้มแล้วกล่าวเร่งรัด

"เข้าใจแล้ว"

สายตาของเย่เหยียนเคร่งขรึม เขามองไปรอบๆ จากนั้นก็กระโดดขึ้น และสังหารไปยังกลุ่มคนของอาคารมอบรางวัลนำจับที่พุ่งเข้ามา

ในชั่วพริบตา เย่เหยียนก็ราวกับเสือที่พุ่งเข้าใส่ฝูงแกะ และเริ่มทำการสังหารอย่างบ้าคลั่ง

กรงเล็บมังกรปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาเฉือนสังหารฝูงชนอย่างบ้าคลั่งราวกับเคียวของพญายม

"อะไรกัน?"

มู่หรงซงตกใจจนหน้าถอดสี ดวงตาก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้า

คนอื่นไม่อาจรู้ได้ แต่เขาเข้าใจอย่างชัดเจนว่า พลังกรงเล็บมังกรของเย่เหยียนที่ปล่อยออกมาก็คือพลังมังกรอย่างแท้จริง!

อีกทั้ง....พลังมังกรที่เย่เหยียนครอบครองก็แข็งแกร่งกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด!

เป็นไปได้อย่างไรกัน?

ทำไมคนคนนี้ถึงควบคุมพลังมังกรอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้

มู่หรงซงไม่อาจรับได้

เขาผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน ใช้วิธีไปไม่รู้เท่าไร ใช้ของวิเศษและยาไปไม่รู้กี่ชนิด กว่าจะควบคุมพลังมังกรอันน่าเวทนาเพียงน้อยนิดเช่นนั้นได้

แต่เพียงแค่พลังมังกรอันเล็กน้อยนี้ ก็ทำให้เขาควบคุมเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน และโจมตีเขาจนพ่ายแพ้ได้

แต่เย่เหยียนในเวลานี้.....ควบคุมพลังมังกรที่ไม่รู้ว่าแข็งแกร่งกว่าเขามากขนาดไหน.....

แล้วเขาจะทำอย่างไรดีล่ะ?

มู่หรงซงรู้สึกขนหัวลุก

ในสถานที่แห่งนั้นได้เกิดการสังหารหมู่ขึ้นโดยตรง

เย่เหยียนคล้ายกับคนบ้า เขาปะทะเข้าไปในฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง

ในสถานที่ เต็มไปด้วยเลือดเนื้อที่กระจัดกระจาย และเสียงร้องอันน่าเวทนาอย่างต่อเนื่อง

ไม่นาน เหล่ายอดฝีมือของอาคารมอบรางวัลนำจับก็ถูกเย่เหยียนจัดการจนแตกพ่าย

คนที่เหลือหยุดโจมตี แต่ละคนก็ถอยหลัง และมองเย่เหยียนด้วยความหวาดกลัว

"ทำไม....ทำไมเขาถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้นะ?"

"ไม่...เขา...เขาคือปีศาจ! เขาคือปีศาจ....."

"คนคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว....พวกเราไม่อาจเอาชนะเขาได้โดยสิ้นเชิง...."

"ท่านประธาน เชิญท่านลงมือ สังหารคนคนนี้เถอะครับ!"

สายตาของทุกคนกวาดมองไปยังมู่หรงซงตามๆ กัน

แต่ทว่ามู่หรงซงในเวลานี้ก็ถูกทำให้ตกใจเหมือนกัน

กำลังการต่อสู้ที่เย่เหยียนแสดงออกมาไม่ได้น้อยไปกว่าเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนเลย

กระทั่งแข็งแกร่งกว่าเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนด้วยซ้ำไป

อีกทั้งสิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวก็คือ เย่เหยียนในตอนนี้ได้อยู่ในจุดสูงสุด แต่ตนเองอยู่ในจุดสิ้นสุดของความแข็งแกร่ง

แค่เขาจะต่อสู้กับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนในช่วงที่เขาสมบูรณ์ที่สุด เขาก็ยังทำไม่ได้ แล้วจะสังหารเย่เหยียนได้อย่างไรกัน?

"ฮ่าๆๆๆๆๆ มู่หรงซง! ครั้งนี้คุณจบเห่แล้ว! คุณจบเห่โดยสิ้นเชิง คุณมองเห็นแต่สิ่งที่จะได้อยู่ข้างหน้า แต่หารู้ไม่ว่ายังมีมหันตภัยตามมาอีก คุณเหมาะสมเพียงแค่การถูกกลบฝังไปพร้อมกับฉันเท่านั้นล่ะ! ฮ่าๆๆๆ ...."

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนที่อยู่บนพื้นหัวเราะเสียงแหลมออกมา

มู่หรงซงโมโหขึ้นมาทันที และทำเท้าเหยียบลงไปบนศีรษะของเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนอย่างแรง

"ถึงแม้กูจะต้องตาย ก็ขอฆ่ามึงก่อนก็แล้วกัน!"

มู่หรงซงคำรามออกมา เจตนาสังหารก็ส่งกระจายออกมา

แต่ในขณะที่ฝ่าเท้าของเขากำลังจะบดขยี้ศีรษะของเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนจนแหลกละเอียด กรงเล็บมังกรอันโหดเหี้ยมก็ได้คว้าไปที่ขาของเขา

นั่นก็คือเย่เหยียน!

"อะไรกัน?"

ลมหายใจของมู่หรงซงสั่นสะท้านขึ้นมาในทันที

"เทพยุทธ์ที่มีชีวิตคนหนึ่งนั้นมีค่ามาก มรดกและร่างกายของเขาไม่ถูกทำลาย และจะดีมากหากถูกฉันแย่งชิงเอาไป!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นก็ออกแรงทันที

ฟิ้ว!

ร่างของมู่หรงซงราวกับกระสอบทราบที่ลอยกระเด็นออกไป และไปกระแทกเข้ากับผนังชั้นหนึ่งของอาคารมอบรางวัลนำจับอย่างแรง

ตึง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

อาคารมอบรางวัลนำจับสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง และพังทลายลงมาทันที

"ท่านประธาน!"

คนของอาคารมอบรางวัลนำจับต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

มู่หรงซงป่ายปีนขึ้นมาจากซากปรักหักพังด้วยความยากลำบาก

แต่พอเขาเดินออกมา ปากก็กระอักเลือดสีแดงสดออกมาจำนวนมาก

พลังมังกรที่ส่งมาจากกรงเล็บมังกรของเย่เหยียนนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป การป้องกันของเขาเมื่อเผชิญหน้ากับพลังมังกรนี้ ก็เหมือนกับกระดาษ ที่ถูกฉีกขาดได้อย่างง่ายดาย

มู่หรงซงรู้ดีว่า หากต้องการเอาชนะเย่เหยียน ก็คงจะเป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!

"คุณควบคุมพลังมังกรได้อย่างไรกัน?"

มู่หรงซงกัดฟันแล้วกล่าวถาม

"ฉันมีทักษะลับของฉัน เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ฉันแปลกใจก็คือ คาดไม่ถึงว่าคุณจะมีพลังมังกรด้วยเหมือนกัน พลังมังกรเพียงเล็กน้อยนี้ น่าจะใช้พลังงานของคุณไปไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ?"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ดูเหมือนว่าวิธีที่ฉันค้นคว้าออกมาจะเป็นแค่เพียงเรื่องตลก พวกคุณน่าจะมีวิธีการดูดซับพลังมังกรที่ดีกว่า!"

มู่หรงซงกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

แต่ดูเหมือนว่าเย่เหยียนจะไม่อยากพูดคุยต่อแล้ว เขาก้าวเท้าเดินไปยังมู่หรงซง

ดวงตาทั้งคู่อันสงบนิ่งนั้นเหลือเพียงแค่ความตายอันเงียบสงัด

พรานคนก่อนหน้านี้ ตอนนี้ได้กลายเป็นเหยื่อไปเสียแล้ว

มู่หรงซงอกสั่นขวัญแขวน เขาตะโกนขึ้นมาทันทีว่า: "เย่เหยียน เดี๋ยวก่อน พวกเรามาเจรจากันก่อน!"