บทที่ 3763 ใต้ดิน

การตายของมู่หรงซงบ่งบอกถึงความตกต่ำของอาคารมอบรางวัลนำจับโดยสิ้นเชิง

คนของอาคารมอบรางวัลนำจับบางคนที่ยังตายก็วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง ยังกล้าที่จะอยู่ที่นี่ซะที่ไหนกัน?

หญิงผมขาวเห็นเช่นนั้น ก็ยกยิ้มมุมปาก และยกแขนสะบัดออกไปเบาๆ

พลังมังกรพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นก็ระเบิดออก กลายเป็นอุกกาบาตจำนวนนับไม่ถ้วน จู่โจมเข้าใส่คนเหล่านั้น

จากนั้น

ปังๆๆๆ .....

ร่างเหล่านี้ถูกพลังมังกรจู่โจมก็ระเบิดออกทีละคนๆ ศพไม่มีกระดูกเหลืออยู่และตายไปอย่างอนาถ

และในตอนนี้ คนของอาคารมอบรางวัลนำจับก็ได้ล่มสลายไปโดยสิ้นเชิง

"ฆ่าเลย! ฆ่ากันเลย! ฮ่าๆๆๆ ...."

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนยังคงนอนอยู่บนพื้นและหัวเราะเสียงดัง ในแววตาเต็มไปด้วยความสบายอกสบายใจ

"แกยังจะหัวเราะออกอีกเหรอ? แกก็จะต้องตายเช่นกัน"

ชายที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างเย็นชา

"ฉันตายไปก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก แต่ฉันไม่ด้วยเงื้อมมือของมู่หรงซงคนนี้!"

เทพยุทธ์เสี้ยวเทียนจ้องมองไปที่คนเหล่านั้น และสัมผัสได้ถึงพลังมังกรของคนเหล่านี้ ในแววตาก็มีความรู้สึกสลับซับซ้อนขึ้นมา

"คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ที่ชีพจรมังกรใต้ดินจะมีคนที่น่ากลัวอย่างพวกแกอยู่ด้วย สงครามเทพยุทธ์อะไรกัน? อะไรคือการต่อสู้เพื่อแย่งชิงความเป็นใหญ่ในชีพจรมังกรใต้ดิน ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น.....หึๆ เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น....."

เขาหัวเราะเยาะตนเอง และไม่คาดหวังที่จะมีชีวิตรอดอีกต่อไป

"นำศพของมู่หรงซงไป และกระดูกของเขาคุณค่าในการเอาไปทำยาก็ไม่เลวเช่นกัน!"

หญิงผมขาวหัวเราะเบาๆ

เขาสามารถต่อสู้กับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนได้ถึงขั้นนั้น แน่นอนว่าจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นมู่หรงซงยังดูดซับการสืบทอดของเทพยุทธ์ไปอีกหลายคนด้วย

เย่เหยียนจับเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนขึ้นมาจากพื้น ราวกับจับไก่ขึ้นมาก็ไม่ปาน

ยุคสมัยของเทพยุทธ์ ตอนนี้ได้มีจุดจบอย่างน่าอัปยศเช่นนี้ มันช่างน่าเศร้าสลดจริงๆ

"จะทำอย่างไรกับชีพจรมังกรของใต้ดินนี้ดี?"

เย่เหยียนหันไปมองผู้หญิงคนนั้น

"ก็ลองดูก่อน หากสามารถดูดซับได้ ก็ดูดซับมัน แต่ถ้าดูดซับได้ ก็เอาไว้ครั้งหน้า อย่างไรก็ตามนอกเสียจากพวกเราแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถดูดซับพลังแห่งชีพจรมังกรได้อีกแล้ว!"

หญิงผมขาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เย่เหยียนพยักหน้า และจ้องมองไปที่พื้นดิน จากนั้นก็ยกมือขึ้น และสั่นสะเทือนเข้าไปในอากาศ

ครืน!

พื้นดินทั่วทั้งบริเวณนั้นแตกร้าวทันที

และพื้นดินด้านบนชีพจรมังกรก็พังทลายออกเช่นกัน

สักครู่หนึ่งฝุ่นละอองก็กระจัดกระจาย ตลบอบอวลไปทุกทิศทุกทาง

แต่ทว่าเมื่อพื้นดินพังทลายลง ทุกๆ คนมีใครสัมผัสได้ถึงพลังมังกรอันแข็งแกร่งที่หลั่งไหลออกมาเลย

มีเพียงพลังมังกรจางๆ ที่ลอยตามฝุ่นละอองขึ้นมาเท่านั้น

พลังมังกรเหล่านี้พูดได้ว่าน้อยมาก หากไม่สังเกตอย่างละเอียดรอบคอบ ทุกๆ คนแทบจะไม่สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของเขาเลย

"หื๊ม?"

ชายคนนั้นมองลงไปยังสถานที่ด้านล่างที่พังทลายอย่างสงสัย และขมวดคิ้วขึ้นมา : "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจึงสัมผัสได้ถึงพลังมังกรเพียงเล็กน้อยเท่านั้นล่ะ?"

"ผิดปกติแล้ว นี่คือสถานที่ตั้งของชีพจรมังกร พูดตามหลักการแล้ว พลังแห่งชีพจรมังกรที่อยู่ใต้ดินน่าจะมีอยู่มากมาย ทำไมมันถึงเบาบางเช่นนี้?"

"หรือว่าชีพจรมังกรบริเวณนี้ได้รั่วไหลออกไปแล้ว?"

ทุกๆ คนสับสนงุนงง และมองลงไปใต้ดิน

"หรือว่ายังไม่ถึงสถานที่ที่ชีพจรมังกรอยู่?"

มีคนกล่าวออกมา

ได้ยินคำพูดนี้ ชายคนนั้นก็รวบรวมพละกำลังขึ้นมาอีกครั้ง และโจมตีลงไปใต้ดินทันที

ตูม!

ตูม!

ตูม!

เสียงดังขึ้นสามครั้ง ได้โจมตีลงไปใต้ดิน

พื้นดินส่งเสียงดังครั่นครืน สั่นสะเทือนไม่หยุด

"ครั้งนี้น่าจะเพียงพอแล้ว"

ชายคนนั้นกล่าวอย่างสงบ

สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนจ้องมองไปยังด้านหน้าหลุมใหญ่นั้น

แต่กลับเห็นกระจัดกระจายอยู่ในส่วนลึกของชั้นใต้ดิน ฝุ่นละอองตลบอบอวลไปหมด

แต่ทว่าเมื่อฝุ่นตกลงถึงพื้น ทุกๆ คนมองไม่พลังมังกรล่องลอยอยู่แม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่สายตามองเห็น คือท่ามกลางฝุ่นละอองที่ขมุกขมัว ร่างที่ทรงพลังก็ค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างช้าๆ

"หลินหยาง?"

ดวงตาของเย่เหยียนเบิกโพลงและไม่อยากจะเชื่อ

"หื๊ม? นี่คือคนที่พ่ายแพ้ให้กับคุณมาหลายต่อหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ?"

หญิงผมขาวมองลงไปยังใต้ดิน และกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"คุณอย่าดูถูกคนคนนี้ไปเลย พรสวรรค์และพลังของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าฉันเลย อีกทั้ง.....ถ้าบริเวณนี้มีชีพจรมังกรจริงๆ เช่นนั้นพลังแห่งชีพจรมังกรไปอยู่ไหนล่ะ? ถ้าไม่ได้ถูกคนคนนี้ดูดซับไปแล้ว?"