บทที่ 3764 เขาเป็นของฉัน

สายตาของเย่เหยียนเป็นประกาย จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พุ่งทะยานไปทั่วร่างของเขา

อันที่จริงมีประโยคหนึ่งที่หญิงผมขาวพูดถูก ความพ่ายแพ้ต่อหลินหยางครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ภายในใจของเขาเกิดความกลัวขึ้นมา

อีกทั้งพรสวรรค์กับความทนทานที่หลินหยางแสดงออกมา ก็ทำให้เย่เหยียนรู้สึกได้ถึงวิกฤติอันยิ่งใหญ่

ถ้าหากไม่สามารถทำลายคนคนนี้ได้ หนทางการฝึกฝนของเขาก็คงจะไปได้ไม่ไกล

"ฉันจัดการเอง"

เย่เหยียนพึมพำเล็กน้อย จากนั้นก็รวบรวมพลังมังกร เอาไว้บนแขนทั้งคู่

ในชั่วพริบตา แขนทั้งคู่ของเขาที่เพิ่งจะฟื้นคืนเป็นแขนมนุษย์ดังเดิมก็กลายเป็นกรงเล็บมังกรอีกครั้ง

นิ้วมือทั้งสิบของเขายาวขึ้น เล็บของเขาแหลมคม หลังมือเต็มไปด้วยเกล็ดมังกร แขนทั้งสองหยาบหนาและน่าสะพรึงกลัว......

พลังมังกรอันน่าสะพรึงกลัวหมุนวนอยู่รอบตัวของเขา

หลินหยางจ้องมองเย่เหยียนอย่างสงบนิ่ง แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ประหลาดใจ

"คุณดูดซับพลังมังกรแล้วเหรอ? ไม่เช่นนั้นเพราะเหตุใดคุณเห็นฉันในตอนนี้แล้วถึงไม่ประหลาดใจล่ะ"

เย่เหยียนกล่าวถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

"พลังมังกร? อะไรคือพลังมังกรเหรอ?"

หลินหยางกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"คุณไม่รู้จักเหรอ?"

"คุณหมายถึงพลังที่อยู่ใต้ดินเหล่านี้น่ะเหรอ?"

"ใช่"

"ดูดซับไปแล้วเล็กน้อย"

"คาดไม่ถึงว่าคุณจะเข้าใจการดูดซับพลังมังกรด้วยเหรอ? พรสวรรค์ของคุณช่างทำให้ฉันประหลาดใจเสียจริงๆ"

"ก็พอเข้าใจ เพียงแต่คนอย่างคุณจะกลายไปเป็นแบบไหนฉันก็ไม่ประหลาดใจทั้งนั้นแหละ เพราะเดิมทีคุณก็คือคนบ้าคนหนึ่งอยู่แล้ว"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"แต่วันนี้คุณจะต้องตายอยู่ที่นี่!"

เย่เหยียนตะโกนออกมา และไม่พูดจาไร้สาระอีก จากนั้นก็พุ่งไปยังหลินหยางโดยตรง

ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าความรวดเร็วของเย่เหยียนเร็วกว่าก่อนหน้านี้ถึงสิบเท่า

อีกทั้งพลานุภาพที่เกิดขึ้นจากพลังแห่งสวรรค์ที่ร่วมกับพลังมังกรก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

เย่เหยียนในเวลานี้ หากจะสังหารเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน ก็คงจะไม่ใช่เรื่องยาก

แต่ทว่าหลินหยางในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้หวาดกลัวเย่เหยียนแต่อย่างใด

ถึงแม้เย่เหยียนจะพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่การแสดงออกของหลินหยางกลับสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

"ฝ่ามือกรงเล็บมังกร!"

ได้ยินเพียงเย่เหยียนส่งเสียงคำรามออกมา และกรงเล็บอันแหลมคมก็จู่โจมไปในอากาศ

แกรก!

กรงเล็บอันแหลมคมสาดพลังกรงเล็บอันน่าสะพรึงกลัวทั้งห้าออกไป และเชือดเฉือนไปยังหลินหยางด้วยพลังที่ไม่อาจขัดขวางได้

แต่หลินหยางกลับไม่หลบเลี่ยง เขายกฝ่ามือขึ้นมาเบาๆ และสะบัดออกไปทันที

ตึง!

กรงเล็บมังกรทั้งห้าถูกสั่นสะเทือนจนกระเด็นออกไปโดยตรง

"อะไรกัน?"

เย่เหยียนตกตะลึง

หลินหยางพลิกฝ่ามือและชักดาบมารไร้เทียมทานออกมา จากนั้นก็จู่โจมไปยังเย่เหยียน

คว้าง!

ดาบมารไร้เทียมทานในเวลานี้ได้ระเบิดแสงดาบที่ยาวนับร้อยฟุตออกมาราวกับบ้าคลั่ง และสังหารไปยังเย่เหยียน

เย่เหยียนตกใจจนหน้าถอดสี เขารวบรวมพลังมังกรและปกคลุมทั้งร่างกายทันที

ในชั่วพริบตา คาดไม่ถึงว่าร่างของเขาจะมีเกล็ดมังกรงอกออกมาจำนวนมาก

แต่หลังจากที่แสงดาบนี้จู่โจมออกมา เกล็ดมังกรส่วนใหญ่ก็ถูกโจมตีจนกระจัดกระจายออก เย่เหยียนก็ถูกสั่นสะเทือนจนลอยกระเด็นออกไป และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวที่เหลือลอยไปยังบนท้องฟ้า และปะทะไปยังชั้นหินสูงสุดที่อยู่ด้านบนอย่างโหดเหี้ยม

ครืน!

ชั้นหินสูงสุดเกิดการสั่นไหวขึ้นมา

"ห๊า?"

"คาดไม่ถึงว่าเขาจะสามารถสั่นคลอนชั้นหินสูงสุดได้?"

"นอกจากนี้....เขายังสามารถสั่นสะเทือนพลังมังกรของเย่เหยียนได้อย่างง่ายดาย.....หรือว่า พลังมังกรของเขาแข็งแกร่งกว่าของเย่เหยียน?"

หญิงผมขาวและคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ และอดไม่ด้ที่จะปรึกษาหารือกันขึ้นมา

เย่เหยียนพยายามลุกขึ้นมาจากพื้น

เขากระแอมไอเล็กน้อย และหายใจกระหืดกระหอบ เกล็ดมังกรส่วนใหญ่บนร่างก็หลุดออก พอเกล็ดมังกรหายไป พลังมังกรก็หายไปด้วย จึงทำให้มองเห็นรอยแผลลึกจากดาบบริเวณหน้าอกของเขา และเลือดสีแดงสดก็ไหลออกมาจากรอยแผลจากดาบนั้น ทำให้เปื้อนทั้งร่างกายของเขาจนเป็นสีแดง

"เย่เหยียน คุณยังโอเคไหม?"

หญิงผมขาวเอ่ยปากกล่าวถาม