บทที่ 3765 คุณคิดว่าเขาแข็งแกร่งกว่าฉันเหรอ?

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง....

เสียงระเบิดอันรุนแรงที่รวมตัวกันดังสนั่นหวั่นไหว

พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวได้กวาดไปทั่วทุกทิศอีกครั้ง ราวกับเคียวของพญายม ซึ่งมันสามารถทำลายทุกสิ่งอย่างที่อยู่ในเมืองหลงซิน

เมืองใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเจริญรุ่งเรือง บัดนี้ได้กลายเป็นที่รกร้าง และเหลือเพียงซากปรักหักพังไปแล้ว

หญิงผมขาวหายใจหอบเล็กน้อย เธอจ้องเขม็งมองศูนย์กลางของระเบิดนั้น

ระเบิดอันรุนแรงทำให้ฝุ่นตลบอบอวล

เธอเชื่อว่าทักษะนี้จะสามารถทำให้ไม่เหลือซากได้อย่างแน่นอน

ถึงแม้จะไม่ตาย ก็สามารถทำให้เขาสูญเสียพลังในการต่อสู้ทั้งหมด

"นานแล้วนะที่ไม่ได้เห็นน้องเก้าใช้มังกรหยกทำลายยุทธจักร!"

ชายร่างสูงใหญ่คนนั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว: "คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้เห็นที่เมืองหลงซิน"

"ฉันประเมินวิธีการของคนคนนี้ต่ำไป ดูเหมือนว่าที่เย่เหยียนเล่ามาจะไม่ได้ไร้สาระ! หลินหยางผู้นี้ ค่อนข้างมีความสามารถจริงๆ!"

หญิงผมขาวกล่าวอย่างเคร่งขรึม: "เพียงแค่โชคดีที่ยังจัดการได้"

"คุณผู้หญิง ถ้าหากคุณไม่เห็นศพของหลินหยาง ก็อย่าได้แน่ใจเป็นอันขาดว่าเขาได้ตายไปแล้ว"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม: "ความแข็งแกร่งของคนคนนี้คุณไม่อาจที่จะจินตนาการได้ และคนคนนี้มีจุดหนึ่งที่เหนือกว่าสิ่งใดในโลก ซึ่งไม่มีใครสัมผัสได้ถึง และแม้แต่ฉันเองก็ยังต้องยอมพ่ายแพ้!"

"จุดไหนกัน?"

หญิงผมขาวขมวดคิ้ว แล้วซักถามอย่างเย็นชา

"ทักษะทางการแพทย์!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"ทักษะทางการแพทย์?"

ทุกคนมองหน้ากัน และรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

"ฮ่าๆๆๆๆ ...."

เสียงหัวเราะอันครื้นเครงก็ดังขึ้นมา

"เย่เหยียน คุณคิดว่าที่พวกเราใช้คือพลังอะไรกัน? พลังแห่งสวรรค์เหรอ? พวกเราใช้พลังมังกรนะ!"

"การโจมตีด้วยระดับความแข็งแกร่งเช่นนี้ กล้ามเนื้อก็โดนจู่โจมจนไม่มีเหลือแล้ว ต่อให้ทักษะทางการแพทย์จะสูงส่งสักแค่ไหนก็จะรักษาให้หายได้อย่างไรกัน?"

"คุณช่างไร้เดียงสาเสียจริงๆ!"

ทุกคนมองหลินหยางอย่างหยอกเย้า บนใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตลกขบขัน

"มังกรหยกทำลายยุทธจักรนี้ของฉัน ถึงแม้เทพยุทธ์จะได้รับ ร่างก็จะต้องระเบิดและตายไป นี่ไม่ใช่สิ่งที่พลังแห่งสวรรค์จะสามารถต้านทานได้ มีเพียงแค่พลังมังกรเท่านั้นที่จะสามารถต้านทานได้ หากเขาต้องการต้านทานพลังนี้ของฉัน ก็ง่ายมาก เพียงแค่พลังมังกรของเขาแข็งแกร่งกว่าฉันเท่านั้นเอง แต่คุณคิดว่า พลังมังกรของเขาจะสามารถแข็งแกร่งกว่าฉันได้เหรอ?"

หญิงผมขาวกล่าวอย่างหยอกเย้า

เย่เหยียนเงียบไม่พูดจา

"เอาล่ะ เก็บข้าวของ แล้วกลับกันเถอะ เสียเวลามามากพอแล้ว!"

หญิงผมขาวหันหลังกลับ แล้วเตรียมที่จะจากไป

คนที่เหลือก็หมดอารมณ์สนุกแล้ว จึงต้องการที่จะออกไปตามๆ กัน

แต่ทว่าในเวลานี้ จู่ๆ เย่เหยียนก็เอ่ยปากขึ้นว่า: "คุณผู้หญิง เกรงว่าคุณจะยังไม่อาจจากไปได้!"

"หืม?"

หญิงผมขาวตกตะลึงเล็กน้อย แล้วหันหน้าไปมอง

เห็นเพียงฝุ่นอันตลบอบอวลที่จางลง ได้มีลำแสงจางๆ สาดส่องมาจากในหมอกอันหนาทึบนั้น

"หลินหยาง?"

หญิงผมขาวตกตะลึง

ทุกคนต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อ

เห็นเพียงหลินหยางยืนอยู่ทางด้านนั้นอย่างสงบนิ่ง เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง และกลางฝ่ามือก็มีพลังมังกรอันหนาแน่นรวมอยู่

พลังมังกรกลายเป็นเกราะพลัง และปกคลุมตัวเขาโดยสมบูรณ์

กระบวนท่าเมื่อครู่นี้ไม่ได้ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง แต่ถูกขัดขวางด้วยพลังมังกรของหลินหยางอย่างสมบูรณ์แบบ

"นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?"

หญิงผมขาวราวกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาของเธอเบิกโพลง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น

หลินหยางต้านทานได้!

นี่ก็หมายความว่า พลังมังกรของคนคนนี้ เหนือชั้นกว่าเธอโดยสิ้นเชิง!

"เป็นไปไม่ได้....เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...."

"พลังมังกรของคนคนนี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?"

คนที่เหลือต่างก็ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

หลินหยางหยุดใช้พลังมังกร และจ้องมองหญิงผมขาวอย่างเย็นชา

"พวกคุณเป็นพวกเดียวกันกับเย่เหยียนเหรอ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นฉันก็ไม่ต้องออมมืออีกแล้ว!"

"ไอ้สารเลว แกอย่าลำพองใจไปเลย! เดี๋ยวฉันจะฆ่าแกทิ้งซะ!"

หญิงผมขาวกัดฟันด้วยความโมโห และจะเริ่มกระบวนท่าต่อไป