บทที่ 3770 ไม่รู้อะไรเลยสักนิด

ในสายตาของหลินหยาง คนเหล่านี้แตกต่างจากเย่เหยียน

ถึงแม่ว่าศักยภาพของเย่เหยียนจะเทียบกับคนเหล่านี้ไม่ได้ แต่อันตรายของเขายังคงมีอยู่อย่างมหาศาลเสมอมา

คนคนนี้จะทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง อีกทั้งความทนทานก็สูงอย่างมาก และความปรารถนาที่จะแก้แค้นก็น่ากลัวเป็นพิเศษ

ถ้าหากเขาไม่ตาย หลินหยางก็จะไม่มีวันได้สงบสุข

ส่วนคนเหล่านี้ หลินหยางก็ไม่ได้รู้จัก

เพียงแต่ในเมื่อเย่เหยียนทรยศพวกเขา เช่นนั้นพวกเขาก็จะต้องเกลียดชังเย่เหยียนจนเข้ากระดูกดำ

อย่างน้อยความเกลียดชังที่มีต่อเย่เหยียน ก็จะต้องมากกว่าตนเองอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้หากไว้ชีวิตพวกเขา และปล่อยให้พวกเขาฆ่าฟันกันเองกับเย่เหยียน ก็ย่อมดีกว่าการที่หลินหยางจะต้องลงมือเอง

แน่นอนว่า เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือเพราะหลินหยางยังคงไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับพลังมังกรภายในร่างกายนัก

ต่อให้เขาจะมีพรสวรรค์ที่ดีสักแค่ไหน หากต้องการควบคุมพลังมังกรภายในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ ก็ยังคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

การเข่นฆ่าโรมรันกันก่อนหน้านี้ ทำให้พลังภายในร่างกายของหลินหยางเกิดการสูญเสียไปอย่างมาก

อันที่จริงสภาพในตอนนี้ของหลินหยางก็ไม่สู้ดีนัก

เพียงแต่เพื่อไม่ทำให้อีกฝ่ายมองออก เขาจึงพยายามฝืนสงวนท่าทีว่าไม่เป็นอะไรเสมอมา เพื่อต้องการทำให้อีกฝ่ายประหม่าหวาดกลัว

ในเมื่อตอนนี้มีหนทางให้ไปแล้ว แน่นอนว่าหลินหยางก็จะไม่ยืนหยัดไม่ยอมลดละอีกต่อไป

"เจ้าหนุ่ม ดูเหมือนว่าคุณจะอยากใช้พวกเราไปจัดการเย่เหยียนนะ!"

ชายร่างสูงใหญ่กล่าวอย่างเยือกเย็น

"ใช่ แบบนี้ไม่ดีเหรอ?"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

"หึ ได้ เจ้าหนุ่ม ในเมื่อคุณมีแผนการเช่นนี้ เช่นนั้นก็หวังว่าพวกเราจะมีโอกาสได้พบกันอีก แต่ฉันขอเตือนคุณเอาไว้สักหน่อยว่า พลังมังกรนี้ นอกเสียจากพวกเราแล้ว จะไม่มีวันอนุญาตให้คนอื่นๆ ในชีพจรมังกรใต้ดินได้ครอบครอง เรื่องนี้ไม่จบสิ้นอย่างแน่นอน"

ชายร่างสูงใหญ่กล่าวอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็อุ้มร่างของหญิงผมขาวจากไป

คนที่เหลือต่างก็ชำเลืองมองหลินหยางอย่างลึกซึ้ง และตามกันออกไป

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดจา

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้คดที่จะปล่อยตัวเองไปเหมือนกัน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็คงจะต้องเตรียมที่จะจัดการกับคนเหล่านี้เสียแล้ว

เพียงแต่ในตอนนี้ จะต้องไปติดต่อกับฉินเจี้ยนหนู่ เม่ยเมิ่งและคนอื่นๆ ก่อน

ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง และจะปลอดภัยหรือไม่

หลินหยางครุ่นคิดพลาง วางแผนที่จะไปยังสถานที่ ที่ได้ทำการนัดพบกันกับฉินเจี้ยนหนู่ ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ เอาไว้

แต่ทว่าในเวลานี้ จู่ๆ ก็ได้มีเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นมา

จากนั้นก็ยังมีพลังแห่งสวรรค์อันเข้มข้นเป็นอย่างมากอีกด้วย

ผืนดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย และเสียงอันจ้อกแจ้กจอแจก็ได้ทำลายความเงียบสงบด้านนอกเมืองหลงซิน

"หืม?"

หลินหยางหันหน้าไปมองเล็กน้อย

แต่ก็เห็นเพียงเงาร่างของคนจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาจากที่ไกลๆ

และด้านหน้าของคนกลุ่มนี้ คือชายหญิงสองสามคนที่ขี่ม้าเข้ามาอย่างว่องไว

ซึ่งในจำนวนนั้น มีลิ่งหูหยู่!

หลินหยางหันไปจ้องมองลิ่งหูหยู่อย่างสงบนิ่ง

แต่ทันทีที่ลิ่งหูหยู่พบหลินหยาง ก็ได้นำคนมาล้อมเขาเอาไว้ในทันที

"หลินหยางพวกเราช่างเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันเสียจริงๆ นะ!"

ดวงตาทั้งคู่ของลิ่งหูหยู่ที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมได้ระเบิดเจตนาสังหารอันเข้มข้นออกมา มุมปากยกยิ้ม จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง

"ลิ่งหูหยู่ คุณพาคนจำนวนมากขนาดนี้มาในเวลาเช่นนี้ เพราะต้องการที่จะเอาเปรียบคนที่กำลังเดือดร้อนใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน

"ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ?"

ลิ่งหูหยู่ยิ้มเยาะและมองไปยังเมืองหลงซิน: "ด้านในเงียบสงบเช่นนั้น การเข่นฆ่าโรมรันด้านในก็น่าจะจบสิ้นลงแล้วใช่ไหม? หลินหยาง ที่คุณหลบอยู่ที่นี่และไม่กล้าเข้าไป ก็เพราะกลัวว่าจะถูกฆ่าใช่ไหมล่ะ?"

"กลัวจะถูกฆ่า?"

หลินหยางค่อนข้างงุนงง แต่เมื่อนึกถึงการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ก็เข้าใจได้ในทันที

เกรงว่ากองกำลังทุกฝ่ายที่ต้องการจะเข้าไปสืบข้อมูลสถานการณ์ก็ยังไม่กล้า

ถึงอย่างไรการต่อสู้ในระดับขั้นนั้น ใครจะกล้าเข้าไปในเมืองหลงซินมั่วซั่วล่ะ?

"ลิ่งหูหยู่ ดูเหมือนว่าคุณจะไม่รู้สถานการณ์ด้านในเลยสักนิด!"

หลินหยางยิ้มอย่างนิ่งๆ จากนั้นจึงส่ายหน้าแล้วกล่าว