บทที่ 3771 ฉันจะทำให้คุณได้เห็น

เพียงพูดคำนี้ออกมา รอยยิ้มของคนที่อยู่ตรงที่แห่งนั้นก็หยุดลงอีกครั้ง

สีหน้าของลิ่งหูหยู่แข็งทื่อ และมองไปยังคนของตระกูลสองสามคนนั้นที่วิ่งออกมาจากประตูใหญ่ที่ชำรุดทรุดโทรมด้วยความประหลาดใจ

"พวกคุณ....พูดอะไร?"

ลิ่งหูหยู่กล่าวถามด้วยความประหลาดใจ

"คุณชายครับ ด้านในมีแต่ซากปรักหักพัง และภายใต้ซากปรักหักพังก็เต็มไปด้วยศพ เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ ไม่มีใครรอดชีวิต! สงครามของเมืองหลงซิน ได้สิ้นสุดลงแล้วครับ....."

คนตระกูลลิ่งหูคนหนึ่งที่ยังไม่หวาดกลัว พยายามตะโกนออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ

เสียงนี้ดึงให้ทุกคนกลับสู่ความเป็นจริงตรงหน้าในทันที

"เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไรกัน? สงครามของเมืองหลงซินจบสิ้นลงแล้วจริงๆ เหรอ? พวกเรามาช้าไปอย่างนั้นเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่เบิกตาโพลง ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ทันใดนั้น เขาก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบจ้องมองหลินหยางแล้วคำรามว่า: "แล้วมรดกของเทพยุทธ์เหล่านั้นล่ะ? ศพของเทพยุทธ์ล่ะ? พวกเขาอยู่ที่ไหน? รีบส่งมอบมาให้ฉัน เร็วเข้า!"

"มรดกของเทพยุทธ์เหรอ?"

หลินหยางยกมือขึ้นมา แล้วชี้ไปที่ศีรษะของตัวเอง: "นี่ไง อยู่ในนี้ทั้งหมดแล้ว!"

"ไอ้ชาติหมา มึงกล้ายั่วยุกูเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่โมโหเดือดดาล จากนั้นจึงสะบัดมือและคำรามขึ้นมาโดยตรง: "สับมันให้แหลกเป็นชิ้นๆ!"

"ฆ่ามัน!"

คนที่อยู่โดยรอบพุ่งเข้าใส่หลินหยางทันที

แต่หลินหยางกลับยกมือขึ้น และขยับนิ้วมือเล็กน้อย

ตึง!

ในชั่วพริบตาพลานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวก็ได้ตกลงมาจากท้องฟ้า และโจมตีไปยังร่างของคนเหล่านั้นที่พุ่งมายังหลินหยางโดยตรง

ในชั่วพริบตา คนเหล่านี้ก็หมอบลงกับพื้น และขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวไม่ได้

บนร่างของแต่ละคนคล้ายกับถูกกดทับด้วยภูเขาลูกใหญ่

แม้แต่ลิ่งหูหยู่ก็ไม่รอดเหมือนกัน

ม้าที่เขานั่งคร่อมอยู่ก็คุกเข่าลงกับพื้น ด้วยความเจ็บปวดทรมาน และไม่อาจลุกขึ้นได้

ร่างของลิ่งหูหยู่ก็ถูกกดลงบนหลังม้าเหมือนกัน

เขาอกสั่นขวัญแขวน ไม่อยากจะเชื่อ ทันใดก็เริ่มใช้พลังแห่งสวรรค์อย่างบ้าคลั่ง เพื่อต้องการที่จะลุกขึ้น

แต่พลานุภาพนั้นที่อยู่บนตัวน่าสะพรึงกลัวเกินไปจริงๆ

ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจดิ้นหลุดไปจากพลังนี้ได้

นอกจากนี้สิ่งที่ทำให้เขาไม่อยากจะเชื่อก็คือพลังนี้ที่อยู่บนร่าง คาดไม่ถึงว่าจะไม่ใช่พลังแห่งสวรรค์ อีกทั้งพลังนี้มีความบริสุทธิ์กว่า น่าเกรงขามกว่า และน่าสะพรึงกลัวกว่าพลังแห่งสวรรค์มาก

นี่มันคือพลังอะไรกัน?

ลิ่งหูหยู่เงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก

แต่ก็เห็นเพียงหลินหยางเดินเข้ามา แล้วยืนอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างสงบนิ่งๆ

"ทำไม? คุณไม่เชื่อว่าฉันสังหารเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน และโจมตีเย่เหยียนจนหนีไปอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"คุณ...คุณทำได้ยังไง? นี่คุณครอบครองพลังอะไรกัน?"

ลิ่งหูหยู่คำรามด้วยความเจ็บปวดทรมาน

"คุณ ต้องการจะรู้เหรอ"

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมา แล้วแทงเข้าไปในร่างกายของลิ่งหูหยู่โดยตรง และตั้งใจที่จะริบมรดกเหล่านั้นของเทพยุทธ์อั้นเทียนจากตัวของเขา

"อ๊าก!"

หลังจากที่เข็มเงินแทงเข้าไปในเส้นประสาทก็เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ลิ่งหูอยู่รู้สึกราวกับว่ากล้ามเนื้อและกระดูกของตัวเองแยกออกจากกัน

สิ่งนี้จะต้องมีขั้นตอน

หลินหยางไม่ได้รีบร้อนที่จะสังหารลิ่งหูหยู่ แต่มองไปยังเงาร่างจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่รอบทิศ และกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า: "คนเหล่านี้ ล้วนเป็นคนโลภทั้งสิ้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ลิ่งหูหยู่ ฉันก็จะทำให้คุณได้เห็นว่า ฉันมีคุณสมบัติอะไรที่จะสังหารเทพยุทธ์เสี้ยวเทียน และโจมตีเย่เหยียนจนล่าถอยไปได้!"

พูดจบ เขาก็กระโดดขึ้น และระเบิดพลังมังกรออกมาจากตัว จากนั้นมันก็กลายเป็นมังกรจำนวนนับไม่ถ้วน แต่จู่โจมเข้าไปสังหารฝูงชนอย่างโหดเหี้ยม

เมื่อเผชิญหน้ากับพลังมังกรอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ พลังแห่งสวรรค์ของทุกคนก็ราวกับกระดาษ ที่ถูกฉีกขาดได้อย่างง่ายดาย

มังกรพุ่งเข้าใส่ย่างบ้าคลั่ง และดุเดือด และทุกคนที่ถูกมังกรอันบ้าคลั่งโจมตีก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

เลือดสีแดงสดที่ไหลนอง เศษเนื้อที่ฉีกขาดกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นที่

ฉากนรกบนดินค่อยๆ ปรากฏขึ้น

ลิ่งหูหยู่มองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง และในสมองก็ว่างเปล่าไปโดยสิ้นเชิง

"นี่...นี่คือศักยภาพของหลินหยางเหรอ?"

เขาพูดพึมพำกับตัวเอง และคนก็แทบจะเสียสติไป

ตึกตักๆ!

ตึกตักๆ!