บทที่ 3772 เลือดที่หลั่งไหลจนกลายเป็นสายน้ำ

กลิ่นเลือดคละคลุ้งจนเกือบทำให้หลายคนแทบเป็นลม

คนอย่างจิ่วอวี้ที่ไม่ได้มีพลังฝึกฝนแข็งแกร่งสูงนัก ก้มลงอาเจียนอย่างรุนแรง

"กลิ่นคาวเลือดรุนแรงมาก...ข้างหน้าต้องมีการสังหารหมู่แน่!"

เม่ยเมิ่งเบิกตาอันสดใสคู่นั้นให้กว้างขึ้นและจ้องมองไปในทิศทางของใจกลางแดนมังกร ด้วยความหวาดผวา

“สังหารหมู่เหรอ? แล้วจะเป็นไปได้อย่างไร? นั่นคือใจกลางแดนมังกรเชียวนะ! จะเกิดการสังหารหมู่อย่างไม่มีเหตุผลได้อย่างไร?”

“หรือว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่นั่น?”

"ทำยังไงกันดี?"

ทุกคนต่างก็มองหน้ากันไปมาอย่างลังเล

“มากันไกลขนาดนี้แล้ว ทุกท่าน พวกเราไม่มีทางเลือกอื่น หากเราไปที่อื่น ไม่ช้าก็เร็วเราจะถูกยอดฝีมืออันน่าสะพรึงกลัวของและอาคารมอบรางวัลนำจับตัวไวเช่นนั้นก็ไปตรวจสอบดีกว่าไหม ออกไปสำรวจดูว่าพอมีทางออกไหม?”

เถาเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและก้าวไปข้างหน้า

ผู้คนต่างก็พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ และทำได้แค่ติดตามไปเท่านั้น

ขณะที่ทุกคนกำลังมุ่งหน้าต่อไป กลิ่นเลือดในอากาศก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

นี่ไม่ใช่กลิ่นเลือดที่ปล่อยออกมาจากคนธรรมดา แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นกลิ่นเลือดของพลังที่แตกซ่านเมื่อยอดฝีมือตายไป

ไม่เช่นนั้นมันจะไม่ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นรุนแรงเช่นนี้ได้

ติ๋ง ติ๋ง...

ขณะที่กำลังเดินอยู่นั้นก็มีเสียงน้ำหยดดังเข้ามาในหู

“ข้าจำได้ว่าภายนอกใจกลางแดนมังกรไม่มีแม่น้ำอยู่นะ?”

สมาชิกคนหนึ่งของตระกูลดาบโลหิตกระซิบอย่างระมัดระวัง

ความสับสนยังฉายชัดอยู่ในดวงตาของเม่ยเมิ่ง

แต่หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว ฝีเท้าก็หยุดกะทันหันและจ้องมองไปข้างหน้าอย่างตะลึงงัน

เถาเฉิงที่อยู่ข้างหน้าก็หยุดเช่นกัน

"มีอะไรงั้นเหรอ?"

เหล่าคนที่ตามมาจากข้างหลังต่างก็ร้องถามด้วยความประหลาดใจ

เม่ยเมิ่งไม่ได้พูดอะไร

ฉินเจี้ยนหนู่ อวี่ปี้หง ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ ต่างก็มองไปในทิศทางข้างหน้า

เพียงแวบเดียวคนเหล่านี้ก็ต้องตกตะลึง

พวกเขาเห็นสีแดงฉานของเลือดอยู่ตรงหน้า ห่างจากกลุ่มของเขาไปหลายร้อยเมตรมีสายน้ำที่เต็มไปด้วยเลือดไหลอยู่

อีกด้านหนึ่งของแม่น้ำเลือดก็มีซากศพจำนวนนับไม่ถ้วนนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

เศษเนื้อเลือดต่างปกคลุมพื้นดิน และกระดูกก็กองทับถมจนกลายเป็นภูเขา

ฉากแห่งไฟชำระล้างปรากฎขึ้นต่อหน้าต่อตาชาวโลกอย่างเปลือยเปล่า

ช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองอะไรเช่นนี้?

"มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?"

“นี่มัน...ใครเป็นคนทำแบบนี้กัน?”

ดูเหมือนว่าวิญญาณของหลายๆคนจะหลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว พลางจ้องมองทุกสิ่งด้วยความเลื่อนลอย

เกรงว่ามีผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุที่นี่มากถึงหลายหมื่นคน

และการตายของทุกคนก็น่าสังเวชมาก

แทบจะไม่มีร่างกายที่อยู่ครบถ้วนสมบูรณ์เลย

ภาพที่น่าหวาดผวาดังกล่าวส่งผลกระทบต่อหัวใจของพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

“คุณหนู...วิ่ง! รีบวิ่งไปเร็ว…”

ในที่สุด สมาชิกของตระกูลดาบโลหิตคนหนึ่งก็ทนไม่ได้อีกต่อไป กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว พร้อมหมุนตัววิ่งหนีไป

"กลับไปเร็ว!"

เม่ยเมิ่งรีบตะโกนออกมา

แต่เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นรู้สึกหวาดกลัว และยังคงเอาแต่วิ่งตรงไปข้างหน้าต่อไปราวกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดของเม่ยเมิ่ง

แต่ในขณะนี้.

ดัง!

ทันใดนั้นแสงสีขาวที่ดูเหมือนพลังจากดาบก็ระเบิดขึ้น จากนั้นร่างของชายที่พุ่งไปข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน

“อาต้วน!”

ลมหายใจของเม่ยเมิ่งหยุดนิ่งและเธอก็รีบตะโกนออกไป

แต่ชายที่ชื่ออาต้วนก็ไม่ได้ยินเสียงเธออีกต่อไปแล้ว

บาดแผลขนาดเท่าๆกัน จำนวนมากปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขา จากนั้นร่างกายก็เริ่มแตกเป็นชิ้นๆขนาดเท่าๆกันถึงสิบสองชิ้น กระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

ทุกคนต่างก็ตกใจหวาดผวาและรีบชักอาวุธออกมา

อย่างไรก็ตาม จู่ๆ ก็มีร่างหลายร่างก็ปรากฏขึ้นข้างๆอาต้วน

เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือที่อยู่ในหุบเขา

พวกมัน...กำลังไล่ตามมาแล้ว!

"แย่แล้ว!"

“ไอ้พวกหมาบ้าคลุ้มคลั่งพวกนี้...กลับมาอีกแล้ว!”

“อะไร… แล้วตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี?”

ผู้คนต่างก็ตื่นตระหนก

“วิ่ง รีบวิ่งไปยังใจกลางแดนมังกร!”

เถาเฉิงกัดฟันและรีบกู่ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง