บทที่ 3775 แสงมังกร

หลินหยางยังไม่สามารถวิเคราะห์ได้ว่าคำพูดเหล่านี้ที่ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรพูดเป็นความจริงหรือเท็จกันแน่

ถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีวิธีเปิดชั้นหินกรงเล็บมังกรนั้นให้แตกได้ และเขายังไม่สามารถคาดเดาได้ว่าข้างในหิน แท้จริงแล้วใช่เลือดเนื้อของมังกรหรือไม่ด้วย

ถ้าหากว่าเป็นเรื่องจริง งั้นจะสั่นสะเทือนน่าตะลึงขนาดไหนกัน?

ศพมังกรพันลี้เหรอ?

นี่คือสิ่งมีชีวิตที่ควรมีอยู่บนหลานซิงเหรอ?

หลินหยางหายใจเข้าลึกๆ ยากที่จะเข้าใจเนื้อหาที่ผู้หญิงคนนี้พูด

เขาไม่มีอารมณ์มาถามอะไรมากมาย แค่เอ่ยปากพูดว่า: “เหล่าพี่น้องของผม ตอนนี้พวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?”

“เหล่าพี่น้อง?”

ผู้หญิงแขนขาดตกตะลึง

“คนเหล่านั้นที่ก่อนหน้านี้ถูกพวกคุณเก็บไว้อยู่หุบเขา”

เม่ยเมิ่งรีบพูดอธิบายขยายความทันที

ผู้หญิงแขนขาดสีหน้าเปลี่ยน จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “ฉัน….ฉันไม่แน่ใจ…อาจจะมีชีวิตอยู่ หรืออาจจะ….”

“เอาพวกเขาไปลงโทษ!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณคิดจะทำอะไร? คุณไม่ใช่พูดแล้วเหรอ แค่ฉันตอบคำถามคุณ คุณก็จะปล่อยพวกเราไป! ทำไมคุณพูดกลับไปกลับมา?”

ผู้หญิงแขนขาดรีบพูดขึ้น

“วางใจ ผมไม่คืนคำหรอก แต่ผมต้องมั่นใจก่อนว่าพี่น้องของผม พวกเขายังปลอดภัยอยู่! พวกคุณพาผมไปหุบเขาเดี๋ยวนี้เลย ถ้าพี่น้องของผมยังมีชีวิตอยู่ ผมก็จะเอาพวกคุณมาแลกเปลี่ยนกับพี่น้องของผม แน่นอน ถ้าพี่น้องผมเป็นอะไรขึ้นมา…พวกคุณจะต้องตายไปกับเขา!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ผู้หญิงแขนขาดหยุดหายใจฉับพลัน

แต่คนด้านข้างจำนวนหนึ่งกลับรู้สึกดีใจ

“ท่าน ต้องการไปหุบเขาเหรอ? ไม่มีปัญหา พวกเราจะพาไปเดี๋ยวนี้เลย!”

คนคนหนึ่งรีบพูดขึ้น

“นำทาง!”

หลินหยางตะโกนด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ได้ ได้ ท่านตามมาเลย!”

คนผู้นั้นรีบพยักหน้าไปมา

เถาเฉิงสั่งคนให้ใช้เชือกเส้นใหญ่มัดคนเหล่านี้ไว้ จากนั้นคนเหล่านี้ก็เดินนำทางพาหลินหยางกลับไปหุบเขาลึกลับอย่างรีบร้อน

แม้ว่าหญิงแขนขาดจะมีแขนอยู่เพียงข้างเดียว แต่เธอก็ถูกเชือกเส้นใหญ่มัดร่างไว้ด้วย มีแค่เท้าสองข้างที่สามารถเคลื่อนไหวได้

“ตอนนี้พวกเราไม่รอดแล้ว!”

เธอหมดอาลัยตายอยาก พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งขึ้นมา

“หึ ไม่รอดเหรอ? คุณผิดแล้ว คนที่ไม่รอดคือพวกเขาต่างหาก!”

คนที่อยู่ด้านข้างยิ้มอย่างเย็นชา

“คุณหมายความว่ายังไง?”

“พวกเขามีทางให้รอดไม่ยอมไป รนหาที่ตายเอง ผมบอกความจริงให้นะ วันนี้คือวันที่หัวหน้าจะกลับมา ถ้าพวกเขาไปหุบเขา ไม่แน่อาจจะเจอกับหัวหน้า คุณว่าพวกเราจะรอดไหม?”

คนผู้นั้นหรี่ตายิ้มพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ หญิงแขนขาดตาเปล่งประกายทันที

“จริงเหรอ?”

“อย่าพูด เดินเถอะ”

คนจำนวนหนึ่งแอบพูดคุยกัน จากนั้นเดินนำทางอยู่ข้างหน้า

หลินหยางกลืนยาไม่กี่เม็ดลงไป จากนั้นแทงเข็มลงบนร่าง และหลับตาทำสมาธิ

เขาจะต้องรีบย่อยสลายพลังมังกรในร่างกาย

ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆที่อยู่ด้านหลังสีหน้าซีดเผือด นัยน์ตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความกังวลใจ

แต่เพื่อหลางหยาและคนอื่นๆ พวกเขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถถอยหลังได้แล้ว

ถึงอย่างไรหลางหยาก็คุ้มครองพวกเขาถึงได้ถูกกักไว้ในหุบเขา เป็นตายยังไงไม่รู้เลย

แต่เมื่อทุกคนเดินทางมาครึ่งค่อนวันแล้ว จู่ๆหลินหยางก็ตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า: “หยุดก่อน!”

ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรที่เดินอยู่ด้านหน้าชะงักงัน ทยอยหันหน้ามา

“ท่าน ทำไมเหรอ?”

“หยุดอยู่ตรงนี้ก่อนสักพักหนึ่ง”

หลินหยางหลับตาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากนั้นนั่งสมาธิ

ทุกคนมองด้วยความสับสนมึนงง

“คนผู้นี้กำลังตรัสรู้เหรอ?”

คนผู้หนึ่งบ่นพึมพำขึ้นมาด้วยความแปลกใจ

“มาตรัสรู้เวลานี้เหรอ? ทำอะไร? ยืดเวลาใช่ไหม?”

“ถ้าพลาดโอกาสตอนที่หัวหน้ามา งั้นก็แย่แล้ว!”

คนจำนวนหนึ่งแอบกระซิบกระซาบกัน แววตาเหมือนแปลกประหลาดมองไปช้าๆ

แต่นาทีต่อมา

ครืน!

ร่างกายของหลินหยางระเบิดแสงแห่งเทพ และแสงแห่งเทพสวรรค์ทะลุผ่านชั้นหินสูงสุด พุ่งไปทางขอบฟ้า

“อะไรกัน?”

ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรทุกคนตกใจจนทรุดนั่งอยู่บนพื้น

“นี่….นี่คือ….แสงมังกร?”