บทที่ 3776 หมาทำเป็นยา

ทุกคนรอคอยอยู่นอกหุบเขาด้วยความวิตกกังวล

ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ก็ไม่เห็นผู้หญิงแขนขาดคนนั้นออกมาเลย

“อาจารย์ ทำไมไม่เข้าไปเหรอ?”

ฉางหลานฟู้ร้อนใจ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“คุณไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้ ที่นี่เป็นอาณาบริเวณของคนอื่น พวกเราไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับด้านใน ถ้าจู่ๆพุ่งเข้าไป แล้วติดกับดักคนอื่นจะทำยังไง?”

เถาเฉิงยิ้มเล็กน้อยพูดว่า: “เพราะฉะนั้นการรออยู่ด้านนอกจึงเหมาะสมกว่า ถ้ามีสถานการณ์อะไรเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน พวกเราจะหนีก็มีหนทางให้หนีไม่ใช่เหรอ?”

“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง!”

ฉางหลานฟู้นัยน์ตาเปล่งประกาย พยักหน้าพูดขึ้นว่า: “อาจารย์รอบคอบมาก”

แต่หลินหยางไม่สนใจฉางหลานฟู้แล้ว

เขาจ้องมองทางเข้าหุบเขา รอคอยร่างที่อยู่ด้านในหุบเขาอย่างใจจดจ่อ

ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือความปลอดภัยของหลางหยาและคนอื่นๆ

แค่หลางหยา เสวียนทงพวกเขาปลอดภัย สิ่งอื่นหลินหยางไม่สนใจแล้ว

ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรไม่กี่คนนั้นก็จ้องมองทางเข้าหุบเขาอย่างใจจดจ่อ เหมือนรอคอยอะไรบางอย่างอยู่เหมือนกัน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ด้านในถึงได้มีเสียงฝีเท้าดังมา และเวลานี้ก็เห็นเงาร่างเลือนรางเดินมาทางด้านนี้

“คนมาแล้ว คนมาแล้ว!”

เหล่าผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรเห็นเงาร่างเดินนำหน้าออกมา แต่ละคนต่างตะโกนด้วยความดีใจ

คนทางด้านนี้ก็รีบมองไปทางเข้าหุบเขา

สิ่งที่เห็นกลับเป็นผู้หญิงแขนขาดคนนั้นวิ่งนำหน้าออกมา

หลินหยางมองไปทางเธอทันที

เขาเห็นผู้หญิงแขนขาดสีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่บริเวณบาดแผลที่แขนขาดได้รับการทำแผลแล้ว ตอนนี้กำลังมีแขนใหม่งอกออกมาช้าๆ และแขนอีกข้างหนึ่งของเธอตอนนี้กุมดาบล้ำค่าอันเฉียบคมอยู่อันหนึ่ง ท่าทางดูพร้อมต่อสู้ครั้งใหญ่

เมื่อเห็นแบบนี้ หลินหยางก็สัมผัสได้ถึงสถานการณ์ที่ผิดแปลก จึงตะโกนด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “พวกเราถอยหลัง!”

“ห้ะ?”

เม่ยเมิ่ง เถาเฉิงและคนอื่นๆต่างตะลึง

ตอนนี้ด้านหลังของผู้หญิงแขนขาดมีเงาร่างยืนอยู่เจ็ดแปดคน

และตอนที่คนเหล่านี้เดินออกมา ฉินเจี้ยนหนู่ก็อดไม่ได้ที่จะแผดคำรามเสียงแหลมออกมา

“สารเลว!”

อวี่ปี้หงก็แผดคำรามออกมาด้วย

คนที่เหลือดวงตาสองข้างแดงก่ำ ลูกตาแทบจะแยกแตกสลาย

ข้างเอวของคนที่เดินออกมามีศีรษะของคนห้อยอยู่

ศีรษะเหล่านั้น เป็นของเสวียนทงและคนอื่นๆ

หลินหยางตาแดงก่ำ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัว

แต่ไม่นาน สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยเงาร่างหนึ่ง

คนนั้น…คือหลางหยา!

ตอนนี้มือเท้าของเขาถูกจองจำด้วยโซ่ตรวน บนคอยังสวมห่วงเหล็กอันหนึ่งด้วย

ชายผมขาวเสื้อคลุมขาวคนหนึ่งลากโซ่เหล็กยาวๆ หมายดึงเขาออกมา

ตอนนี้หลางหยาดูเหมือนไร้เรี่ยวแรง ตาสองข้างเทพยุทธ์ เหี่ยวเฉาไม่มีชีวิตชีวา เดินไม่กี่ก้าวก็โซเซ

“รีบไสหัวออกมา ไอ้หมา เชื่อไหมว่าเดี๋ยวกูจะถลกหนักของมึง?”

วัยรุ่นคนนั้นด่าทอ ตามด้วยสั่นโซ่เหล็กเบาๆ

พลังที่แข็งแกร่งจำนวนมากไหลไปตามโซ่เหล็กและกระแทกอยู่บนร่างหลางหยา

“อา!”

หลางหยาร้องด้วยความเจ็บปวดตัวสั่นเทิ้ม

หลินหยางเห็นเหตุการณ์ จึงดึงดาบมารไร้เทียมทานออกมา และฟันไปที่แขนของผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรอย่างโหดร้าย

เฮือก!

คนผู้นั้นถูกหลินหยางหั่นกลายเป็นสองท่อน

อวัยวะภายในเลือดสดสาดกระจายเต็มพื้น

“อะไรนะ?”

ผู้พิทักษ์ชีพจรมังกรที่เดินออกมาจากหุบเขาพากันตกใจ

“ไอ้สารเลว แกทำอะไร?”

ชายที่เป็นผู้นำคนหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธ

“ถ้าแตะต้องทรมานพี่ชายของฉันอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะสับพวกเขาทั้งหมดให้ละเอียด!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา นัยน์ตาดุร้ายน่ากลัว

“อ้อ? คนผู้นี้คือพี่ชายของแกเหรอ?”

คนผู้นั้นไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับยิ้มเหยียดหยาม แล้วพูดว่า: “ไม่ใช่มั้ง? พี่ชายแกเป็นหมาเหรอ? แบบนี้ก็ตลกสิ้นดี”

“ฮ่าๆๆ….”

เสียงหัวเราะดังลั่นช่องแคบ

หมาเหรอ?