บทที่ 3782 ชี้แจงมาให้ฉันฟัง

"ทำไม? คุณคิดว่าฉันกำลังสร้างสถานการณ์เพื่อขู่ขวัญพวกคุณอยู่เหรอ?"

หลินหยางตะโกนอย่างเยือกเย็น ในดวงตาเยือกเย็นและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

ชิวอั้นรับรู้ได้ถึงเจตนาสังหารหลินหยางส่งออกมา และสีหน้าของเขาก็ไม่น่าดูถึงขีดสุด

เขาไม่รู้ว่าคนคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเป็นใคร แต่ศักยภาพของเขา ชิวอั้นก็รู้ชัดเจนเป็นอย่างดี

ถ้าหากคนคนนี้ต้องการจะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายจริงๆ และเปิดจุดตายทั้งหมด ด้วยการเผาชีวิตเพื่อแลกกับการระเบิดพลังทั้งหมด เช่นนั้น.....ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะชนะ ก็จะต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน

กระทั่งตัวของชิวอั้นเอง....ก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้

"น้องหลิน มีอะไรก็ปรึกษาหารือกันดีๆ เถอะ ทำไมจะต้องต่อสู้กันถึงแก่ชีวิตด้วยล่ะ?"

ชิวอั้นรีบกล่าวตะโกน

เขาไม่แน่ใจว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรกันแน่

ในเมืองหลงซินก่อนหน้านี้ หลินหยางไม่ได้คิดที่จะลงมือกับทุกคน แต่ทำไมครั้งนี้ถึงเป็นเช่นนี้?

"คนของพวกคุณฆ่าพี่ชายร่วมสาบานของฉัน แล้วจะปรึกษาหารือกันยังไงเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างโหดเหี้ยม

"อะไรนะ?"

สีหน้าของชิวอั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก

ยังจัดการเย่เหยียนไม่เสร็จ ก็มายั่วยุหลินหยางอีก พวกเขาจะรับมืออย่างไรกันล่ะ?

ถึงแม้ว่าชิวอั้นจะอดไม่ได้กับการบีบบังคับเช่นนี้ แต่เพื่อการมีชีวิตรอด ท่าทีก็ทำได้เพียงแค่อ่อนลง

"น้องหลิน คุณอย่าร้อนใจไปเลย เรื่องนี้พวกเราก็ยังไม่รู้เรื่องเลย รอให้ฉันตรวจสอบให้ชัดเจนว่าใครเป็นคนสังหารพี่ชายของคุณ พวกเราจะต้องไม่ไว้ชีวิตเขาอย่างแน่นอน เป็นอย่างไร?"

ชิวอั้นรีบกล่าว

"แล้วฉันจะเชื่อพวกคุณได้ยังไงล่ะ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

หากเขาไม่อับจนหนทางจริงๆ เขาก็ไม่อยากที่จะทำเช่นนี้

เพราะถ้าหากเผาไหม้ชีวิตไปแล้ว เช่นนั้นก็จะไม่มีทางที่จะหวนกลับคืนมาได้ ถึงแม้จะสังหารชิวอั้นและทุกคนแล้ว ก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

นอกจากนี้ เถาเฉิงและคนอื่นๆ ก็ยังอยู่ด้านใน

ถ้าหากหลินหยางตายในการต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขาก็คงจะไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้อย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าภายในใจของหลินหยางจะมีความขุ่นเคืองเป็นอย่างยิ่ง แต่ในเวลานี้เขาก็ยังจะต้องคำนึงถึงคนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย

แต่ทว่าในเวลานี้

ตึง!

มีพลังระเบิดดังออกมา

เห็นเพียงแค่ชิงอั้นตบฝ่ามือไปยังหน้าท้องของหัวหน้าโดยตรง

หัวหน้าไม่ทันได้ระวังตัว ร่างของเขาจึงระเบิดทันที และคนก็ตายไปโดยตรง

หลินหยางตกตะลึงเล็กน้อย

"ห๊า?"

"ท่านชิวอั้น นี่ท่านทำอะไรกัน?"

"ทำไมจะต้องฆ่าเขาด้วย?"

เหล่าผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรที่อยู่โดยรอบต่างก็ตกใจ และมองด้วยความตกตะลึง

"คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"

หญิงผมขาวรีบพุ่งไปข้างหน้า จากนั้นก็คว้าแขนของชิวอั้นเอาไว้แล้วคำรามออกมา

สีหน้าชิวอั้นสับสน จากนั้นจึงกัดฟันแล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "เขาที่มีสภาพเช่นนี้ ถึงแม้จะช่วยชีวิตได้ก็ไม่อาจฝึกฝนได้อีก พลังลมปราณในร่างกายของเขาถูกพลังมังกรขอหลินหยางโจมตีจนเปื่อยยุ่ยหมดแล้ว แทนที่จะปล่อยให้เขามีชีวิตรอดไปวันๆ สู้ปล่อยให้เขาได้หลุดพ้น นอกจากนี้ ยังสามารถสยบความโกรธเคืองของหลินหยาง ช่วยให้พวกเราหลุดพ้นจากความยากลำบากได้ ไม่ดีหรอกเหรอ?"

หญิงผมขาวตกตะลึง และกล่าวด้วยเสียงที่แข็งทื่อว่า: "คุณหมายความว่ายังไง? พวกเรามีจำนวนมากขนาดนี้ ทำไมจะต้องเกรงกลัวเขาด้วย?"

"เช่นนั้นคุณอยากให้คนตายกี่คนล่ะ?"

ชิวอั้นย้อนถามทันที

หญิงผมขาวตกตะลึง อ้าปากแต่พูดอะไรไม่ออก

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าการเปิดจุดตายทั้งหมดเพื่อใช้พลังเผาชีวิตน่าสะพรึงกลัวมากแค่ไหน

นอกจากนี้ศักยภาพของหลินหยาง เธอก็เคยรับรู้เป็นอย่างดี คนเช่นนี้ถ้าหากสู้อย่างไม่มีความกังวลแล้ว ทุกคนก็จะต้องต้านทานได้ยากอย่างแน่นอน

"พวกเราไล่ล่าเย่เหยียน และกลับมาโดยไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็ใช้พลังไปอย่างมาก ตอนนี้สภาพของทุกคนต่างก็ไม่พร้อม จึงไม่เหมาะสมที่จะเข่นฆ่าโรมรันกัน ดังนั้นจะต้องอดทนเอาไว้ก่อน"

ชิวอั้นกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม จากนั้นจึงคำนับหลินหยางแล้วกล่าวว่า: "น้องหลิน ตอนนี้ คุณพอใจแล้วหรือยัง?"

"คนที่ฆ่าพี่ชายของฉัน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว คนเหล่านั้นที่อยู่ทางด้านนั้นล้วนมีส่วนทั้งสิ้น"

หลินหยางชี้ไปยังผู้พิทักษ์ตระกูลมังกรกลุ่มหนึ่งที่อยู่อีกด้านหนึ่ง และกล่าวด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยว่า: "คุณฆ่าพวกเขาให้หมด และเรื่องนี้ฉันก็จะถือว่าจบสิ้นกัน"

"อะไรนะ?"

ทุกคนตื่นตกใจ

แต่ละคนตกตะลึงตาค้าง พวกเขาเบิกตาโพลง และมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นี่คุณพูดบ้าอะไรกัน?"

"อย่าได้คืบจะเอาศอกไปหน่อยเลย! ที่ท่านชิวอั้นขอสงบศึกกับคุณ ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวคุณ แต่ไม่อยากที่จะต่อสู้อีกก็เท่านั้น คุณอย่าคิดว่าพวกเราฆ่าคุณไม่ได้นะ!"