บทที่ 3783 อย่างมากก็แค่ต่อสู้กับคุณ!

การยืนมองอย่างนิ่งดูดายของชิวอั้นและคนอื่นๆ ทำให้คนตระกูลมังกรเหล่านี้สูญเสียกำลังในการต่อสู้ไปโดยตรง

พวกเขาคิดว่าตราบใดที่ต่อสู้กับหลินหยาง ชิวอั้นและคนอื่นๆ ก็จะต้องออกมือช่วยเหลืออย่างแน่นอน

แต่ในความเป็นจริงคือ...พวกเขาไม่ได้คิดที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยโดยสิ้นเชิง.....

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเหมือนกับแมลงวันไร้หัวที่บินมั่วซั่วไปทั่วสารทิศ

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการสังหารอันโหดเหี้ยมของหลินหยาง คนเหล่านี้ก็ไม่มีที่หลบหนีโดยสิ้นเชิง

ไม่นาน คนของตระกูลมังกรกลุ่มนี้ก็ถูกหลินหยางสังหาร แต่ละคนตายโดยไม่มีร่างที่สมบูรณ์ ศีรษะของทุกคนถูกตัดทั้งหมด

ชิวอั้นมีสีหน้าเรียบเฉย

หญิงผมขาวที่อยู่ข้างๆ กัดฟันจนแทบจะแตก และเธอก็กำหมัดแน่น

"ตระกูลมังกรของพวกเราโอ้อวดว่าเป็นการมีอยู่ที่แข็งแกร่งที่สุดในชีพจรมังกรใต้ดิน ด้วยเหตุนี้สถานที่ตั้งของพวกเราจึงไม่มีอุปกรณ์ป้องกันแต่อย่างใด แต่ด้านในยังมีม่านพลังอันสองสามด่าน ซึ่งฉันสามารถพาพวกคุณกลับไปที่ม่านพลังนั้นได้ ทว่าพวกเรากลับไม่มีอะไรเลย ฉันในตอนนี้ก็อ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง ไม่อาจปกป้องพวกเขาได้โดยสิ้นเชิง ในเมื่อปกป้องพวกเขาไม่ได้ ฉันก็ทำได้เพียงแค่ปกป้องพวกคุณเท่านั้น บนโลกใบนี้มีทางเลือกที่พึงพอใจทั้งสองฝ่ายเสียที่ไหนกัน? ทุกคน อย่าตำหนิฉันเลยนะ....."

ชิวอั้นกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

คนที่เหลือต่างก็เงียบไม่พูดจา

"ท่านหลินหยาง ครั้งนี้ ท่านพึงพอใจแล้วใช่หรือไม่?"

ชิวอั้นมองหลินหยางที่เดินมาด้วยตัวที่โชกเลือดแล้วกล่าวถาม

"นับว่าใช้ได้"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

"ท่านหลิน มีเรื่องที่ฉันจะต้องแจ้งให้คุณทราบ ตระกูลมังกรของพวกเรา ไม่ได้มีเพียงแค่พวกเราเหล่านี้เท่านั้น แต่ยังมีการมีอยู่ที่แข็งแกร่งกว่าอีกจำนวนมาก เพียงแต่ไม่เคยอยู่ที่นี่ วันนี้คุณสังหารคนตระกูลมังกรของพวกเรา ซึ่งนี่คือเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นนับหลายร้อยปี และเรื่องนี้จะต้องปิดบังไม่มิดอย่างแน่นอน ถ้าหากถูกพวกเขาล่วงรู้เข้า เกรงว่าในอนาคตคุณจะต้องตกอยู่ในอันตราย และมีภัยพิบัติไม่น้อยเลย!"

ชิวอั้นกล่าวอีกครั้ง

"นี่คุณกำลังใช้อำนาจคุกคามฉันอยู่เหรอ?"

หลินหยางกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"ฉันเพียงแค่กล่าวเตือนคุณก็เท่านั้น!"

"เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณมากที่กล่าวเตือน ฉันก็จะขอเตือนตระกูลของคุณสักหน่อยว่า ถ้าหากมีคนมาหาเรื่องฉัน หากมาหาเรื่องฉันคนเดียว ฉันก็จะฆ่าคนตระกูลมังกรสองคน ถ้ามาสองคน ฉันก็จะฆ่าสี่คน มาสี่คน ฉันก็จะฆ่าแปดคน! ถ้าหากตระกูลมังกรของพวกคุณอยากถูกทำลาย เช่นนั้นก็พาคนมาเยอะๆ ได้เลย!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

ดวงตาอันแดงก่ำเต็มไปด้วยเจตนาสังหารและความโหดเหี้ยมอันไม่มีที่สิ้นสุด ชิวอั้นและคนอื่นๆ ที่ได้เห็นต่างก็กลัวจนตัวสั่นเป็นลูกนก

แต่ในขณะที่ทุกคนหวาดกลัว กลับมีความโกรธเคืองและเหลือเชื่อมากกว่า

ตระกูลมังกรที่ครอบครองชีพจรมังกรใต้ดินมาหลายต่อหลายปี ไหนเลยจะมีคนกล้าใช้คำพูดเช่นนี้กับคนตระกูลมังกร?

นี่ก็เท่ากับการประกาศสงครามต่อกันโดยสิ้นเชิง!

หญิงผมขาวจ้องเขม็งมองหลินหยาง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

แต่ชิงอั้นใจเย็นอย่างเห็นได้ชัด เขาพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง: "ไม่เลว! ไม่เลว! น้องหลิน คุณช่างพิเศษจริงๆ!"

หลินหยางไม่ได้สนใจคนเหล่านั้น แต่เดินไปยังทางแคบๆ โดยตรง

"คุณทำอะไร?"

หญิงผมขาวตะโกนเสียงดัง และพุ่งไปยังหลินหยางทันที จากนั้นก็ขวางด้านหน้าเขา

ดวงตาอันแดงก่ำของหลินหยางจ้องมองมาที่หญิงผมขาวคนนั้น

หญิงผมขาวตัวสั่นระริก คาดไม่ถึงว่าจะถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยจิตสำนึก

เธอโตมาป่านนี้แล้ว ที่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนคนหนึ่งทำให้ตกใจจนกลายเป็นเช่นนี้

สิ่งนี้ทำลายความหยิ่งผยองของเธอลงชั่วพริบตา และเกิดเป็นความรู้สึกหงุดหงิดและอับอายขึ้นแทนที่

"เหล่าเพื่อนพ้องพี่น้องของฉันหลบอยู่ในเส้นทางแคบๆ นี้ หลีกทางไป ฉันจะไปหาพวกเขา!"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"นี่คือสถานที่ตั้งของพวกเรา และเป็นที่อยู่ของตระกูลมังกร ไหนเลยคุณจะอยากเข้าก็เข้าไปได้?"

หญิงผมขาวกัดฟันยืนกราน

"จะต้องให้ฉันนับหนึ่งถึงสามไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"คุณ....คุณอย่าคิดที่จะขู่ขวัญฉันเลย! อย่างมากฉันก็แค่สู้กับคุณ!"

หญิงผมขาวคำรามออกมา

หญิงผมขาวไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป