บทที่ 3784 ฉันจะแก้แค้นเพื่อพวกคุณ!

เมื่อชิวอั้นและคนอื่นๆ รีบเข้าไปข้างๆ หลินหยาง ก็พบว่าด้านหน้าเละเทะไปหมดแล้ว

สถานที่นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้

ฉินเจี้ยนหนู่ ฉางหลานฟู้ เม่ยเมิ่ง อวี่ปี้หงและคนอื่นๆ ต่างได้รับบาดเจ็บ และกำลังประจันหน้ากับคนตระกูลมังกร

คนตระกูลมังกรคนนั้นอายุประมาณ 20 ปี ดูค่อนข้างวัยรุ่น

ใบหน้าของเขาในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสนุกสนาน

และรอบๆ ตัวของเขา ล้วนเป็นศพลูกน้องของเถ้าเฉิงทั้งสิ้น

แต่ละคนเสียชีวิตอย่างน่าสังเวช สภาพศพไม่ครบถ้วน

เถาเฉิงก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส และหมดสติไปแล้ว เช่นเดียวกันกับหลางหยา

เพียงแต่สภาพหลางหยาในเวลานี้ย่ำแย่อย่างมาก

ดวงตาของเขาเป็นสีแดงเลือด ร้องคำรามและพุ่งเข้าไปหาคนตระกูลมังกรอย่างบ้าระห่ำ เพื่อต้องการต่อสู้อย่างสุดชีวิตกับเขา

จิ่วอวี้ฉุดรั้งเขาเอาไว้ ไม่ให้เขาหุนหันพลันแล่น

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอยู่อย่างนี้

แต่เห็นได้ชัดเจนอย่างมาก ว่าฉินเจี้ยนหนู่ทางด้านนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย

อีกฝ่ายไม่เคยใช้กำลังทั้งหมดที่มี ดูเหมือนเป็นการหยอกล้อกับทุกๆ คนมากกว่า

"หยุดนะ!"

ชิวอั้นมองเห็นฉากฉากนี้ ก็ตะโกนออกมาทันที

คนตระกูลมังกรเห็นเช่นนั้น ก็ยิ้มออกมาทันที : "คุณอาชิวอั้น คุณกลับมาแล้วเหรอ? ฮ่าๆ คุณมาได้จังหวะพอดีเลย มีพวกที่น่าสนใจอยู่ที่นี่ด้วย คุณต้องการนำพวกเข้าไปทำยา หรือว่าจะเอาพวกเขาไปเป็นส่วนผสมในยาดีล่ะ?"

แต่ทว่าเมื่อพูดคำนี้ออกมา ใบหน้าชิวอั้นก็เคร่งขรึม และผลักเขาออกไปข้างๆ

"คนเหล่านี้ล้วนเป็นสหาย อย่าได้ลงมือมั่วซั่ว!"

"สหาย?"

คนตระกูลมังกรคนนั้นมีสีหน้าแปลกใจ ดูเหมือนว่าจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดนี้ของชิวอั้น

เวลานี้ หลินหยางก็ได้เดินเข้าไป และเริ่มตรวจสอบอาการบาดเจ็บของทุกๆ คน

"พี่หลิน? พี่หลินจริงๆ ด้วย!"

"ดีเหลือเกิน อาจารย์ไม่เป็นอะไร!"

"นายท่าน!"

จิ่วอวี้ ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ น้ำตาไหลรินออกมา

แม้แต่ฉินเจี้ยนหนู่ก็อดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ เธอปิดปากเล็กๆ น้ำตาไหลอาบใบหน้าที่ขาวผ่องของเธอ

"น้องชาย....."

หลางหยาก็สงบลงมา จ้องมองไปที่หลินหยางด้วยดวงตาสีแดงเลือด เพียงแต่ยังคงหายใจอย่างเหนื่อยหอบ

"พี่ใหญ่ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

หลินหยางมองเนื้อตัวของหลางหยาที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยบาดแผล ในใจก็รู้สึกทุกข์ใจและเจ็บปวดใจ

"ฉันไม่เป็นไร น้องชาย.....คุณไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม.....คนเหล่านั้น.....ไม่ได้ทำร้ายคุณใช่ไหม?"

หลางหยามองพิจารณาหลินหยางอย่างห่วงใย ใบหน้ามีความเคร่งเครียด

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

กลุ่มของหลางหยามีกันอยู่เก้าคน แต่ตอนนี้กลับตายไปอย่างน่าอนาถ และเหลือเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

ความรักความผูกพันที่หลางหยามีให้หลินหยาง เป็นความจริงใจอย่างแท้จริง

"พี่ใหญ่ คุณวางใจเถอะ ฉันจะแก้แค้นพวกเขาแทนพี่ใหญ่เสวียนถง ตอนนี้ ฉันจะแก้แค้นเพื่อพวกคุณเอง!"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จากนั้นหันหลังกลับ ไปจ้องมองคนตระกูลมังกร และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า : "แก เข้ามา!"

"น้องหลิน คุณไม่สามารถลงมือกับคนคนนี้ได้นะ! ไม่อย่างนั้นมันจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ได้!"

ชิวอั้นมีสีหน้าย่ำแย่ และกล่าวออกมาทันที

"คุณอาชิวอั้น คนเหล่านี้ท้ายที่สุดแล้วเป็นใครกัน? พวกเขาไม่ใช่คนของตระกูลมังกรไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณต้องปฏิบัติต่อเขาสุภาพเช่นนี้?"

คนตระกูลมังกรท่านนั้นดูเหมือนว่าจะยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา และกล่าวอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

"แกรีบหุบปากเลย!"

ชิวอั้นรีบตะคอกออกมา

คนคนนั้นตกตะลึงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามันเกินความคาดหมาย

"ฉันไม่อยากพูดซ้ำ บอกว่า ให้เขาเข้ามา ไม่อย่างนั้น ก็จะต้องต่อสู้กันตั้งแต่นี้ไป!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา ดวงตาทั้งคู่ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดขึ้นมา

"แก....."

"ไอ้แซ่หลิน แกอย่ารังแกกันเกินไปเลย แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? ถ้าแกกล้าฆ่าเขา ฉันรับรองเลยว่าแกกับคนรอบๆ ข้างแกจะไม่รอดแม้แต่คนเดียว!"

หญิงผมขาวตะโกนเสียงดัง!

"หื๊ม? ภูมิหลังของเขายิ่งใหญ่มากเลยเหรอ?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ฉันจะบอกแกให้นะ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับเขา ชีวิตของพวกเราเหล่านี้ไม่เพียงพอที่จะชดใช้ก็แล้วกัน!"

หญิงผมขาวทำเสียงไม่พอใจ