บทที่ 3785 คนที่ควรจะไปคือพวกเขา

หลงเซิงถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เป็นไปได้ยังไง? ฉันคือพลังมังกรที่บริสุทธิ์ที่สุด.....ทำไมถึงต้านทานเขาไม่ได้?"

ในเวลานี้หลงเซิงราวกับว่าลืมความเจ็บปวด เขาพูดพึมพำไม่หยุด เหมือนกับสูญเสียจิตวิญญาณไปก็ไม่ปาน

ชิวอั้นร้อนรนใจอย่างมาก และจับหลงเซิงให้ล่าถอยกลับมา

เขาขวางอยู่ตรงหน้าหลินหยาง ต้องการพูดกับหลินหยางที่ราวกับคนบ้าคลั่ง แต่เมื่อเห็นท่าทีของหลินหยางแล้ว จึงรู้ว่าไม่ว่าจะพูดอะไรไปก็ไม่สามารถโน้มน้าวคนคนนี้ได้

เพียงแต่ไม่นาน ชิวอั้นก็มีความคิดขึ้นมา และตะโกนกล่าวกับเม่ยเมิ่ง ฉินเจี้ยนหนู่ เถาเฉิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง

"ทุกท่าน ถ้าพวกคุณไม่ห้ามปรามท่านหลิน และปล่อยให้ท่านหลินฆ่าน้องร่วมสาบานของหลงจื่อ ฉันรับประกันเลยว่าท่านหลินรวมถึงพวกคุณจะต้องเป็นศัตรูตัวฉลาดที่สุดชีพจรมังกรใต้ดินเลย เมื่อถึงเวลานั้นไม่ว่าจะเป็นโลกหรือสวรรค์ จะไม่มีใครสามารถปกป้องพวกคุณกับท่านหลินได้เลย ฉันหวังว่าพวกคุณจะสามารถโน้มน้าวเขาได้ อย่าให้หุนหันพลันแล่นอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นเรื่องราวจะเข้าสู่สถานการณ์ที่ไม่อาจแก้ไขได้ เช่นนั้นทั้งหมดจะต้องจบสิ้นลง!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ลมหายใจของทุกๆ คนก็สั่นสะท้าน

ฉินเจี้ยนหนู่พุ่งเข้าไปคนแรก และดึงแขนของหลินหยางเอาไว้

"พี่หลิน หยุดเถอะ!"

ฉินเจี้ยนหนู่น้ำตาคลอ รีบตะโกนออกไป

"ฉิงเอ๋อร์ คุณวางใจเถอะ ฉันจะระบายความแค้นให้กับพวกคุณเอง ใครก็ตามที่ทำร้ายพวกคุณ ฉันจะสับมันให้เป็นชิ้นๆ เลย"

ดวงตาของหลินหยางแดงก่ำ และคำรามออกมา

"ไม่นะ พี่หลิน คุณไม่จำเป็นจะต้องทุ่มเทเพื่อพวกเราหรอก! พวกเราหวังแค่ว่าคุณจะสงบสุข เราหวังแค่ให้คุณปลอดภัยเท่านั้น!"

ฉินเจี้ยนหนู่ร้องไห้และตะโกนกล่าวออกมา จากนั้นก็กอดหลินหยางเอาไว้

ร่างกายที่อบอุ่นและอ่อนโยนแนบชิดอยู่ด้านหลังของหลินหยาง

หลินหยางตกตะลึงทันที และความโกรธในใจได้หายไปมาก

เขามองไปที่หลงเซิงกับชิวอั้นและคนอื่นๆ พร้อมกล่าวว่า : "แผนการของฉันคือจัดการพวกเขาให้สิ้นซาก เช่นนี้จะเป็นการฆ่าปิดปากของพวกเขา และไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นคนทำ"

"คุณรับประกันได้ไหมว่าจะฆ่าพวกเขาให้หมดสิ้น?"

"เอ่อ...."

หลินหยางเงียบไม่พูดจา

เขาต้องการฆ่าปิดปากทุกคน แต่อย่างไรก็ตามนี่คือคนตระกูลมังกร ศักยภาพไม่ธรรมดา หลินหยางก็ไม่กล้ารับประกันเช่นกัน

แต่เขารู้ดีว่า การประนีประนอมของชิวอั้น ทั้งหมดเป็นเพราะสภาพที่ย่ำแย่ของตนเอง จึงไม่เต็มใจที่จะต่อสู้กับหลินหยาง

ลึกๆ แล้วคนตระกูลมังกรเหล่านี้ยังคงดูถูกดูแคลนพวกเขา

อีกทั้ง.....หลินหยางเชื่อว่าชิวอั้นและคนอื่นๆ จะต้องแก้แค้นตนเองอย่างแน่นอน

เนื่องจากการต่อสู้ในครั้งนี้ หลินหยางแทบจะโยนศักดิ์ศรีของคนตระกูลมังกรลงบนพื้นและเหยียบย่ำมัน.....

นี่คือสิ่งที่คนตระกูลมังกรไม่ยินยอม

ถึงแม้ว่าชิวอั้นจะไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร หลงเซิงและคนอื่นๆ จะไม่สามารถยินยอมได้เช่นกัน

แต่ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ชิวอั้นพูดถูกต้อง

หากฆ่าหลงเซิงตอนนี้ ตราบใดที่ไม่สามารถปิดปากคนเหล่านี้ได้ เช่นนั้นคนที่ถูกคนตระกูลมังกรจับตามองจะไม่ได้มีเพียงหลินหยางเท่านั้น ฉินเจี้ยนหนู่ เม่ยเมิ่ง เถาเฉิงและคนอื่นๆ ล้วนจะต้องถูกคนตระกูลมังกรคิดบัญชีทั้งสิ้น

อีกทั้งเขาก็ไม่มีความสามารถในการปิดปากคนเหล่านี้ด้วย

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจล้มเลิก และมองดูเรื่องราวว่าจะยังมีทางหนีทีไล่หรือไม่

"หากพวกเธอไม่ขอร้องเอาไว้ หลงเซิง ฉันจะต้องฆ่าแกอย่างแน่นอน!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็เก็บดาบมารไร้เทียมทานเข้าฝัก

"แก....."

หลงเซิงคิดที่จะพูดอะไร แต่ความเจ็บปวดของแขนที่ขาดเมื่อครู่นี้ได้โจมตีขึ้นมา

เขาเหงื่อออก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาทั้งคู่จ้องมองหลินหยางอย่างโกรธแค้น

"พอได้แล้วหลงเซิง เรื่องนี้มันจบสิ้นแล้ว ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด มันเป็นความเข้าใจผิด!"

ชิวอั้นฝืนยิ้มและพูดไกล่เกลี่ย

"ท่านหลิน พวกเราไปกันเถอะ!"

เม่ยเมิ่งรีบกล่าวออกมา

ในขณะนี้ทุกๆ คนอยากจะออกไปจากที่นี่

แต่ทว่าหลินหยางกลับเลิกคิ้ว และมองไปที่ชิวอั้น : "ไปเหรอ? พวกเราจะต้องไปไหนอีกล่ะ? คนที่ควรจะไป คือพวกเขาต่างหาก!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทุกๆ คนก็ตกตะลึง และมองหลินหยางอย่างงุนงง ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ