บทที่ 3790 ได้เวลาแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าอันโหดเหี้ยมของหลินหยาง บรรดาจอมยุทธ์มังกรก็ไม่กล้าสงสัยในท่าทีของเขาโดยสิ้นเชิง

"นายท่าน ไม่อาจใจร้อนได้ ถ้าหากคุณชายหลงเซิงมีภัยร้ายอะไรเกิดขึ้น พวกเราจะชี้แจงกับท่านหลงจื่ออย่างไรล่ะครับ?"

จอมยุทธ์มังกรคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ฉันรู้ แต่ตอนนี้จะมีวิธีไหนที่ดีกว่าล่ะ? หรือว่า พวกเราต้องการที่จะคุกเข่าจริงๆ?"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรกัดฟันแล้วคำรามออกมา

"เอ่อ....."

ทุกคนต่างก็สบตากัน และมองหน้ากันไปมา ด้วยความจนปัญญา คิดอะไรไม่ออก

"ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่เต็มใจที่จะให้เขามีชีวิตอยู่แล้ว! เช่นนั้นก็ได้ ฉันจะทำให้พวกคุณได้รับรู้ถึงทักษะทางการแพทย์ของฉันก็แล้วกัน!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ แล้วขยับนิ้วมือเล็กน้อย

ฟิ้ว!

พลังมังกรพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา ราวกับคมมีดขนาดเล็ก จากนั้นก็เข้าไปใกล้หลงเซิงทีละน้อยๆ

"หยุดนะ!"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรนั่งไม่ติดอีกต่อไป และเขาก็จะโกนออกมาสุดเสียง

หลินหยางมองเขาอย่างเย็นชา

แต่ก็เห็นเพียงว่าผู้นำจอมยุทธ์มังกรได้คุกเข่าทั้งสองข้างลงโดยตรง

คนที่เหลือก็ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็เลือกที่จะคุกเข่าลงเหมือนกัน

ตึง!

ตึง!

ตึง.....

ทุกคนคุกเข่าลงอย่างแรง จนพื้นถูกเข่าของพวกเขาสั่นสะเทือนจนแตกแยก

แต่ก็เห็นได้ว่าความแค้นเคืองภายในใจพวกเขานั้นรุนแรงเพียงใด

"ไม่เลว! ไม่เลว!"

หลินหยางพยักหน้า จากนั้นก็เอียงหน้าไปกล่าวว่า: "อวี่ปี้หง"

"ค่ะ นายท่าน!"

อวี่ปี้หงรีบเดินเข้ามา

"คุณพาพวกเขาออกไปจากชีพจรมังกรใต้ดิน เดี๋ยวนี้!"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"อะไรนะ?"

ทุกคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก

"พี่หลิน แล้วคุณล่ะ?"