บทที่ 3791 กลับไปยังตำหนักมังกรอีกครั้ง

ในเวลานี้ ด้วยพลังฝีเท้าของเม่ยเมิ่ง ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆ ก็ได้ผ่านเข้าประตูใหญ่ และเข้าไปยังตำหนักภูเขาเทียนเสิน

เพียงแต่พวกเขาไม่ยอมที่จะปิดล้อมประตู

พวกเขาต้องการที่จะเฝ้ารอการกลับมาของหลินหยาง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว หลินหยางคาดหวังให้พวกเขาปิดล้อมประตูใหญ่ในทันที เพราะหากทำเช่นนั้น อย่างน้อยคนตระกูลมังกรก็จะไม่อาจเข้าไปในดินแดนแห่งความเงียบและความตายภายในระยะเวลาอันสั้นได้

แต่ความคิดนี้ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง

หลินหยางจะต้องกลับไปควบคุมสถานการณ์โดยรวม และรับมือกับตระกูลมังกร

ไม่เช่นนั้นหากฆ่าคนตระกูลมังกรไม่กี่คนนี้ตามอำเภอใจ ทั้งดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ก็จะต้องเกิดการนองเลือดอย่างแน่นอน.....

หลินหยางทอดถอนใจ จากนั้นจึงคว้าคอของหลงเซิง และหันหลังจะเดินจากไป

"คุณจะไปไหน? หยุดเดี๋ยวนี้นะ?"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรตะโกนเสียงดัง เขารวบรวมพลังมังกรและไปขวางยังด้านหน้าของหลินหยาง และคำรามออกมาว่า: "พวกเราก็ได้ทำตามที่คุณสั่งแล้ว คุณยังไม่ปล่อยคนไปอีกเหรอ?"

"ปล่อยคนไปอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า: "ถ้าหากฉันปล่อยคนไป สิ่งที่รอฉันอยู่ ก็เกรงว่าจะเป็นการไล่ล่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของตระกูลมังกรน่ะสิ?"

"คุณ...."

จอมยุทธ์มังกรตกใจเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวอย่างไม่พอใจว่า: "ฉันก็ไม่เกรงกลัวที่จะบอกคุณเหมือนกันว่า นับตั้งแต่วินาทีที่คุณต่อสู้กับตระกูลมังกรของพวกเรา คุณก็ไม่มีหนทางที่จะมีชีวิตรอดแล้ว!"

"ฉะนั้นทำไมฉันจะต้องปล่อยคนไปด้วยล่ะ?"

"คุณไม่ปล่อยก็ต้องตายเหมือนกัน พวกเราเกรงกลัวท่านหลงเซิง แต่หลงจื่อย่อมไม่เกรงกลัว เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองมีจุดอ่อน ถ้าหากพวกเรารายงานต่อหลงจื่อ พวกเราอาจจะถูกลงโทษ แต่หลงจื่อจะต้องสั่งให้พวกเราลงมือโดยตรง และถ้าหากพวกเราได้รับคำสั่งนี้ เช่นนั้นชีวิตของคุณชายหลงเซิงก็จะไม่สำคัญอีกต่อไป ฉันจึงแนะนำให้คุณคิดให้ดีๆ ปล่อยคนเสียตั้งแต่ตอนนี้ แล้วฉันก็จะมอบความพึงพอใจให้แก่คุณ!"

จอมยุทธ์มังกรตะโกนด้วยเสียงเคร่งขรึม

แต่หลินหยางกลับมองอย่างเหยียดหยาม และหันหลังกลับโดยตรง และรีบไปยังทิศทางของเมืองหลงซิน

บรรดาจอมยุทธ์มังกรไล่ตามไป ด้วยความโมโหเดือดดาล

ระดับความรวดเร็วของหลินหยางไม่ได้เร็วมาก อย่างน้อยบรรดาจอมยุทธ์มังกรก็สามารถไล่ตามได้อย่างง่ายดาย

จอมยุทธ์มังกรสองสามคนต้องการที่จะลงมือโดยตรง แต่ก็ติดที่ตัวประกันในมือของหลินหยาง

"ไปแจ้งให้หลงจื่อทราบเดี๋ยวนี้ และขอให้หลงจื่อได้โปรดชี้แนะด้วย!"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรคนนั้นตะโกนขึ้นมา

"รับทราบ!"

จอมยุทธ์มังกรคนหนึ่งถอนตัวออกจากกองกำลังทันที และหายไปจากตรงนั้น

"คนของพวกเราจะรีบรุดไปยังจุดหมายปลายทาง และใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในการไปยังถ้ำมังกรที่หลงจื่ออยู่ ซึ่งหมายความว่า อย่างมากที่สุดก็สองชั่วโมง ที่พวกเราจะได้รับคำสั่งสังหารคุณ ถึงเวลานั้น พวกเราจะใช้วิธีการแก้แค้นที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดโหดเหี้ยมที่สุดต่อคุณ และคุณรวมทั้งครอบครัว เพื่อนญาติพี่น้องของคุณ ก็จะต้องตาย โดยไม่มีที่ฝังศพ!"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรคำรามออกมา

แต่คำพูดเหล่านี้ไม่ได้มีผลต่อหลินหยางแต่อย่างใด

เขาลากหลงเซิงมุ่งไปข้างหน้าโดยสีหน้าเรียบเฉย

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดเขาก็เข้าใกล้เมืองหลงซินแล้ว

เมืองอันเงียบสงัดและกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว และความเจริญรุ่งเรืองในอดีตก็ไม่ปรากฏให้เห็นอีกต่อไป

แต่หลินหยางไม่ได้เข้าไปในเมือง เขาเปลี่ยนทิศทางเล็กน้อย และมุ่งหน้าไปยังตำหนักมังกรที่อยู่ไม่ไกล

ถึงแม้ว่าตำหนักมังกรจะผ่านสงครามของเทพยุทธ์มาแล้ว และภายนอกก็พังทลายลงไม่น้อย ซึ่งดูยับเยินเป็นอย่างยิ่ง แต่หลินหยางรู้ดีว่า จักรกลที่อยู่ด้านในมันยังคงสมบูรณ์ไม่เสียหาย อีกทั้ง แข็งแรงทนทานเป็นอย่างมาก

ที่หลินหยางสามารถออกจากตำหนักมังกรได้ ก็เพราะว่าเขาค้นพบวิธีปิดจักรกลได้แล้ว

แต่ในสายตาของคนนอก ทุกคนต่างก็คิดว่าที่หลินหยางหนีออกมาจากตำหนักมังกรได้ก็เพราะสงครามของเทพยุทธ์ได้ทำลายตำหนักมังกร

แต่ไม่มีใครรู้ว่าคนที่เข้าใจตำหนักมังกรดีที่สุด ก็คือหลินหยาง!

หลินหยางสั่นสะเทือนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าจนแตก และลากหลงเซิงมาถึงด้านหน้าประตูใหญ่ของตำหนักมังกรโดยตรง

ประตูใหญ่อันสูงตระหง่านนั้นได้ปรากฏสู่สายตาของบรรดาจอมยุทธ์มังกร

"เขามาที่นี่ทำไมกัน?"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรตกตะลึงเล็กน้อย และลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็ปรากฏขึ้นมา....

หลินหยางพาหลงเซิงที่หมดสติ ไปถึงหน้าประตูใหญ่ ด้วยความคล่องแคล่วและชำนาญ จากนั้นก็ใช้นิ้วมือกดไปที่ประตูใหญ่อย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตา ประตูใหญ่อันเงียบสงัดก็ส่งเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นออกมา