บทที่ 3792 ตะปูเทพมังกร

ด้านหน้าประตูใหญ่ของตำหนักมังกร คนตระกูลมังกรจำนวนมากได้รวมตัวกันอยู่ที่นี่

ชิวอั้นและคนอื่นๆ ก็มาถึงแล้วเช่นกัน

ในฐานะคนที่รู้จักหลินหยางเป็นอย่างดี แน่นอนว่าเขาได้ถึงแล้ว ถึงแม้ว่าเขาอยากจะพักฟื้นร่างกาย และพักผ่อนสักครู่ก็ตาม

ก้อนหินที่แตกสลายรอบๆ ถูกสั่นสะเทือนจนกลายเป็นผุยผง และมีถนนใหญ่อันกว้างขวางทอดยาวออกไปด้านนอก

บรรดาจอมยุทธ์มังกรนั่งสมาธิ สะสมพลังความแข็งแกร่ง บรรดาจอมยุทธ์มังกรที่มาถึงได้มายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของตำหนักมังกรและกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานแค่ไหน เสียงร้องตะโกนก็ดังทอดออกมา

"ท่านหลงซวีมาถึงแล้ว!"

ได้ยินเสียงนี้ บรรดาจอมยุทธ์มังกรทุกคนต่างตื่นตระหนก พวกเขาต่างลุกขึ้นและทยอยกันเข้ามาด้านหน้าทางเดิน ยืนเป็นแถวซ้ายขวา และโค้งคำนับ จากนั้นก็ค่อยๆ คุกเข่าลง

"คารวะท่านหลงซวี!"

"คารวะท่านหลงซวี!"

แม้แต่บรรดาจอมยุทธ์ก็ไม่กล้าที่จะนั่งสมาธิปรับลมหายใจได้อีกต่อไป ทั้งหมดล้วนทำความเคารพ

หลังจากน้ำเสียงอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรดังทอดออกมา ชายชราสวมชุดคลุมสีขาวหนวดเครายาวผมสีขาวได้เดินเข้ามา

ดวงตาทั้งคู่ของชายชราเป็นสีเหลืองทอง ที่ศีรษะมีสองเขา แขนสองข้างที่เหี่ยวเฉาและสีเหลืองถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดมังกร มองดูน่าขนหัวลุก

เขาเอามือไพล่หลัง และเดินเชิดหน้าเข้ามา

"ลุกขึ้นเถอะ"

ชายชรากล่าวอย่างเย็นชา

"ขอบพระคุณท่านหลงซวี!"

เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง ทุกๆ คนจึงลุกขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้าที่จะยืดตัวตรง ยังคงมีท่าทีเคารพนบนอบ

"ท่านหลงซวี ท่านมาได้อย่างไรครับ? แล้วท่านหลงจื่อล่ะครับ?"

ผู้นำจอมยุทธ์มังกรเอ่ยถามอย่างเคารพ

"ทำไม? การจัดการเรื่องเล็กๆ เช่นนี้ จำเป็นจะต้องให้ท่านหลงจื่อออกหน้าด้วยตนเองเลยเหรอ? กลุ่มของพวกแกเหล่านี้ไร้ความสามารถกันแล้วเหรอ?"

ชายชราจะตอกออกมา และกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว : "เดิมทีแล้วท่านหลงจื่อก็อยากมาด้วยตนเอง แต่ถูกฉันห้ามปรามเอาไว้ ถ้าผู้ใต้บังคับบัญชาไม่สามารถแบ่งเบาความกังวลใจของผู้บังคับบัญชาได้ เช่นนั้นมันยังจะมีความหมายอะไรล่ะ?"

"ท่านหลงซวีพูดมีเหตุผล! พูดมีเหตุผลจริงๆ!"

จอมยุทธ์มังกรรีบกล่าวทันที