บทที่ 3797 รับคุณเป็นลูกศิษย์

หลงซวีมุ่งความสนใจไปที่การเอาชนะแม่ทัพ และไม่อาจสนใจความเป็นความตายของคนตระกูลมังกรเหล่านี้ได้ พวกเขาถูกบีบบังคับให้จนมุม และไม่มีทางถอยได้ ในช่วงเวลาอันสั้นนี้ กองกำลังทั้งหมดได้ถูกกวาดล้างจนไม่มีเหลือ และแต่ละคนก็ได้ตายไปโดยไม่มีร่างที่สมบูรณ์....

สีหน้าของหลงซวีสงบนิ่งเป็นอย่างมาก บนใบหน้ามองไม่ออกถึงความยินดียินร้าย

แต่ชิวอั้นและพรรคพวกที่อยู่ด้านนอกต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง และหวาดกลัวถึงขีดสุด

เมื่อเห็นฉากนี้ หลงซวีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาไม่ได้สนใจความเป็นความตายของคนเหล่านี้ แต่ก็เห็นแก่ความรู้สึกของคน

ถ้าหากคนสูญเสียความรู้สึกไปแล้ว ก็ย่อมส่งผลกระทบต่อเขาไม่มากก็น้อย

"ท่านหลงซวีพิชิตจักรกลตำหนักมังกรได้แล้ว ช่างไร้เทียมทานเสียจริงๆ ทำไมพวกคุณยังไม่รีบแสดงความยินดีกับท่านหลงซวีอีกล่ะ?"

เย่เหยียนกวาดสายตามองชิวอั้นและพรรคพวก แล้วเอ่ยปากอย่างนิ่งๆ

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ชิวอั้นและทุกคนต่างก็ตัวสั่นระริก และไม่กล้าพูดไร้สาระ พวกเขารีบคุกเข่าลง และคารวะหลงซวีทันที

"แสดง....แสดงความยินดีกับท่านหลงซวีด้วยครับ...."

ทุกคนเอ่ยปากเสียงสั่น แต่ละคนหวาดกลัวจนอกสั่นขวัญแขวน

แต่ฉากนี้ กลับทำให้หลงซวีรู้สึกเบาใจลงเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าถึงแม้คนเหล่านี้จะหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดความคับแค้นใจแม้แต่น้อย

"คุณชื่ออะไร?"

หลงซวีมองไปยังเย่เหยียน และกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"เรียนนายท่าน ข้าน้อยชื่อเย่เหยียนครับ"

"เย่เหยียน? ไม่เลว ไม่เลว!"

ในสายตาของหลงซวีเต็มไปด้วยความปีติยินดี: "คุณฉลาดปราดเปรื่องเป็นอย่างมาก ฉันชื่นชอบคุณมาก ฉันต้องการที่จะรับคุณเป็นลูกศิษย์ คุณคิดว่าอย่างไรล่ะ?"

เพียงเย่เหยียนได้ฟัง ก็คุกเข่าลงทันที: "อาจารย์ผู้สูงส่ง ได้โปรดรับการคารวะของศิษย์ด้วยครับ!"

"ฮ่าๆๆๆๆ ดี ดี! ลูกศิษย์ รีบลุกขึ้นเถอะ!"

หลงซวีหัวเราะเสียงดัง ด้วยท่าทีที่เบาใจ จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง แล้วกล่าวว่า: "ในเมื่อคุณเป็นลูกศิษย์ของฉันแล้ว เช่นนั้นก็รีบเข้ามาในกระดานหมากรุก และช่วยอาจารย์ ไปสังหารไอ้คนชั่วคนนั้น! คุณมีความแค้นกับคนคนนั้นไม่ใช่เหรอ? หากศิษย์ช่วยอาจารย์จับกุมคนชั่วคนนั้นได้ ฉันก็จะมอบให้คุณเป็นคนจัดการลงโทษเขาเอง!"

"ขอบพระคุณอาจารย์เป็นอย่างสูง"

เย่เหยียนคารวะอีกครั้ง จากนั้นก็กระโดดขึ้นมา และเข้าไปในกระดานหมากรุก โดยไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย

"พวกคุณยังยืนอยู่ด้านนอกทำอะไรอยู่อีก? รีบเข้ามาเร็วเข้า!"

หลงซวีมองไปยังชิวอั้นและทุกคน จากนั้นก็ตะโกนอย่างเยือกเย็น

"ห๊า?"

ชิวอั้นและคนอื่นๆ ตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน แต่ด้วยอำนาจของหลงซวี ถึงแม้พวกเขาจะไม่เต็มใจ แต่ในเวลานี้ก็ทำได้เพียงกระโดดเข้าไปด้านในอย่างเชื่อฟัง

แต่ละคนต่างก็กระวนกระวายใจ

ตอนนี้หลงซวีสามารถสละชีพจอมยุทธ์เหล่านั้นได้ ใครจะไปรู้ว่าชั้นต่อไปเขาจะสละชีพพวกเขาหรือไม่?

ในเวลานี้ชิวอั้นแทบอยากจะกลืนกินเย่เหยียนทั้งเป็น

ถ้าหากให้หลงซวีอยู่ในกระดานหมากรุกนี้ พวกเขาก็ยังจะมีหนทางรอดชีวิต

แต่ตอนนี้จะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

"พวกคุณเข้าไปก่อน!"

หลงซวีชำเลืองมองชิวอั้นและคนอื่นๆ จากนั้นก็ชี้ไปยังหน้าทางเข้าของชั้นที่สี่

"ครับ...ครับ....นายท่าน...."

ทุกคนเดินไปยังด้านในด้วยความลังเลใจ

การเข้าสู่ชั้นที่สี่ไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้น

ถึงแม้ว่าชิวอั้นและคนอื่นๆ จะระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก

"จะต้องดำเนินการให้เร็วขึ้นสักเล็กน้อย การที่อีกฝ่ายจะวางกับดักหรือปรับแก้จักรกลก็จะต้องใช้เวลาเหมือนกัน ถ้าหากระหว่างทางพวกเราเสียเวลามากเกินไป และปล่อยให้เขาได้มีเวลาในการปรับแก้จักรกล ถึงเวลานั้นหากพวกเราต้องการที่จะเข้าไปด้านใน ก็คงจะยากลำบากมากยิ่งขึ้น!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"พูดมีเหตุผล!"

หลงซวีพยักหน้า และตะโกนไปยังชิวอั้นว่า: "ทุกคนรีบบุกไปยังทางเข้าชั้นที่ห้า อย่าหยุด!"

"นายท่าน...."

ชิวอั้นตกใจเป็นอย่างมาก จึงรีบกล่าว

"ทำไม? พวกคุณจะฝ่าฝืนคำสั่งฉันเหรอ?"

หลงซวีตะโกนอย่างเยือกเย็น

ชิวอั้นทำได้เพียงแค่ยอมจำนน และคารวะต่อเขา: "รับทราบครับ นายท่าน...."

ทุกคนบุกไปยังทางเข้าของชั้นที่ห้า

แต่พอเข้าไปใกล้ทางเข้าของชั้นที่ห้า สถานการณ์อันแปลกประหลาดก็ได้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง.....

เมื่อเข้าสู่ด้านหน้าทางเข้าชั้นห้า ก็ปรากฏเส้นสีขาวที่บางราวกับเส้นผมเป็นจำนวนมาก