บทที่ 3796 เอาชนะแม่ทัพ

"นายท่าน คนคนนี้ต้องการที่จะเข้าร่วมตระกูลมังกรของเรา แต่หลังจากใช้ประโยชน์จากพวกเราแล้วก็ทรยศหักหลังพวกเรา คนคนนี้ไว้ใจไม่ได้!"

ชิวอั้นรีบกล่าว

"นายท่าน เรื่องนี้มีเหตุผล ฉันไม่ได้เจตนา เป็นคนเหล่านี้เองที่ยอมศิโรราบให้กับคนที่อยู่ด้านในนั้น และถูกคนคนนั้นบีบบังคับให้ฆ่าฉัน ฉันไม่มีทางเลือกอื่น นอกเสียจากหลบหนี ฉันไม่ใช่คนตระกูลมังกร แต่อยู่กับตระกูลมังกรมาเป็นเวลานาน เพียงแต่น่าเสียดายที่ถึงแม้ว่าฉันจะผ่านการทดสอบของตระกูลมังกรแล้ว แต่พวกเขาก็ปฏิเสธที่จะยอมรับฉัน ซึ่งน่าเจ็บปวดใจจริงๆ!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"หืม? คุณผ่านการทดสอบของคนตระกูลมังกรแล้วอย่างนั้นเหรอ?"

หลงซวีที่อยู่ในกระดานหมากรุกกล่าวถามด้วยความประหลาดใจ

"ใช่""

เย่เหยียนพยักหน้า

สีหน้าของหลงซวีเคร่งขรึมไม่น้อย และเขาก็กวาดสายตามองไปยังชิวอั้นอีกครั้ง: "ชิวอั้น ที่คนคนนี้พูด จริงหรือไม่? เขาผ่านการทดสอบของตระกูลมังกรของเราแล้วจริงไหม?"

"เอ่อ...นายท่าน...แค่การประเมินก็เท่านั้น มีอะไรต้องสนใจล่ะครับ?"

ชิวอั้นรีบกล่าว

"ชิวอั้น คุณก็น่าจะเข้าใจว่า การประเมินของตระกูลมังกรของพวกเราสำหรับคนทั่วไปแล้วเป็นเรื่องที่ยากลำบากเป็นอย่างมาก ในช่วงระยะเวลากว่าสิบปีก็ไม่เคยมีใครสามารถผ่านการทดสอบได้แม้แต่คนเดียว ในเมื่อเขาผ่านการทดสอบแล้ว เช่นนั้นก็สามารถเข้าสู้ตระกูลมังกรของเราได้โดยสมบูรณ์แบบ แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมรับล่ะ?"

หลงซวีกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"เอ่อ....ฉัน...."

ชิวอั้นอ้าปากเล็กน้อย แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

"อีกอย่าง ที่คนคนนี้พูดมาเมื่อครู่นี้ บอกว่าคุณเคยประจบสอพลออย่างไม่รู้สึกละอายต่อคนด้านในคนนั้นที่จับตัวคุณชายหลงเซิงเป็นตัวประกันด้วย? เป็นเรื่องจริงหรือไม่?"

หลงซวีตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงพูดคำนี้ออกมา ชิวอั้นก็อ้าปากเล็กน้อย และรีบกล่าวทันทีว่า: "นายท่าน นี่คือเรื่องเข้าใจผิด คุณอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเจ้าหมอนั่นนะครับ! ฉันจะยอมก้มหัวให้กับคนนอกตระกูลได้อย่างไรกัน?"

"ถ้าไม่ใช่จะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นก็จะทำให้ตระกูลมังกรของเราต้องอับอายขายหน้า และฉันก็จะไม่ให้อภัยคุณอย่างแน่นอน!"

หลงซวีกล่าวอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็กวาดสายตามองไปยังเย่เหยียน: "เจ้าหนุ่ม หากคุณต้องการที่จะเข้าตระกูลมังกร ก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด ในเมื่อคุณผ่านการทดสอบแล้ว แน่นอนว่าย่อมมีคุณสมบัติ เพียงแต่การทดสอบนั้นของคุณฉันไม่ได้เห็นกับตา ฉะนั้นตอนนี้ฉันจึงต้องการทดสอบคุณสักเล็กน้อย ถ้าหากคุณสามารถช่วยให้ฉันหลุดออกไปได้ ฉันก็จะอนุญาตให้คุณเข้าตระกูลมังกร และกลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลมังกร เป็นอย่างไร?"

"ท่านหลงซวีไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรอก ถึงแม้คุณจะไม่ยอมให้ฉันเข้าตระกูลมังกร ฉันก็จะต้องช่วยชีวิตคุณอยู่แล้ว"

เย่เหยียนกล่าวอย่างนิ่งๆ

"หืม? เพราะเหตุใดกัน?"

หลงซวีประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

เย่เหยียนยิ้มอย่างนิ่งๆ เขามองไปยังกระดานหมากรุก และกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "เพราะว่าคนคนนั้นที่จับตัวคุณชายเซิงเป็นตัวประกัน ก็คือศัตรูของฉันเหมือนกัน"

"อย่างนั้นเหรอ?"

หลงซวีเข้าใจในทันที

"อ๊าก!"

ในเวลานี้ เสียงร้องอันน่าเวทนาได้ดังขึ้นมา

เห็นเพียงว่าคนตระกูลมังกรคนหนึ่งได้ถูกรูปปั้นหลายตัวรุมโจมตี

เขาพยายามต้านทานอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต่อต้านการโจมตีของรูปปั้นได้ เขาถูกดาบหลายเล่มฟันจนเป็นชิ้นๆ และเสียชีวิตลงทันที

คนที่เหลือต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี และทำอะไรไม่ถูก

"เร็วเข้า รีบบอกมาว่าคุณมีวิธีช่วยฉันให้หลุดออกไปได้ยังไง!"

หลงซวีรีบตะโกน

ถ้าหากคนเหล่านี้ตายหมด และเหลือแค่เขาเพียงคนเดียว เช่นนั้นเขาก็คงจะไม่อาจจัดการกลุ่มรูปปั้นที่แข็งแกร่งในกระดานหมากรุกนี้ได้โดยสิ้นเชิง

"นายท่าน อันที่จริงกระดานหมากรุกนี้ ไม่ควรที่จะต่อสู้ด้วยกำลัง แต่จะต้องใช้ทักษะในการเล่นหมากรุก นับตั้งแต่วินาทีที่นายท่านเข้าสู้กระดานหมากรุกนั้น นั่นก็คือความคิดที่ผิดแล้ว!"

เย่เหยียนส่ายหน้าแล้วกล่าว

"ใช้ทักษะในการเล่นหมากรุก?"

หลงซวีตกตะลึง

"อย่ามองข้ามความจริงที่ว่าถึงแม้จะมีตัวหมากจำนวนมากในกระดานหมากรุก แต่ก็มีผู้บัญชาการเพียงคนเดียว ถ้าหากเอาชนะแม่ทัพได้ และทำลายผู้บัญชาการเสีย อีกฝ่ายก็จะต้องแพ้ทั้งกระดาน และพวกคุณก็จะสามารถก้าวไปสู้ชั้นต่อไปได้อย่างราบรื่น!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"เอาชนะแม่ทัพ?"

หลงซวีกล่าวถามทันทีว่า: "เอาชนะอย่างไรกัน?"

"ง่ายมาก"

เย่เหยียนชี้ไปยังคนตระกูลมังกรเหล่านั้นแล้วกล่าวว่า: "ให้พวกเขาพลีชีพซะ คุณก็สามารถเอาชนะได้แล้ว!"