บทที่ 3799 มาเจอฉันที่ชั้นสุดท้าย

หลงซวีตกตะลึง

เย่เหยียนมีสีหน้าเย็นชา มีท่าทีสงบนิ่ง ดูเหมือนคาดเดาถึงสถานการณ์นี้ได้

"พวกแก.....พวกแกไอ้พวกทรยศ คาดไม่ถึงว่าจะหักหลังฉัน? ฉันจะฆ่าพวกแก!"

หลงซวีได้สติกลับมา และคำรามไปทางชิวอั้นด้วยความโกรธแค้น

แต่ชิวอั้นในเวลานี้ได้ยอมเทหมดหน้าตักแล้ว และกล่าวอย่างเย็นชา : "หลงซวี ถ้าเราไม่ทรยศหักหลังคุณ ก็จะต้องตายด้วยน้ำมือคุณอยู่ดี คุณเป็นคนดื้อรั้นเอาแต่ใจ และยังเมินเฉยต่อชีวิตของพวกเรา คุณอย่างคุณ ไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้นำของพวกเราหรอก!"

"แก....ชิวอั้น! ดี! ดีมาก! แกรอก่อนเถอะ รอให้ฉันทำลายเล่ห์กลเหล่านี้ให้หมดสิ้นก่อน ฉันจะจับแกทั้งเป็น เมื่อแกตกอยู่ในเงื้อมมือของฉันแล้ว ฉันจะดูสิว่าแกยังจะหัวแข็งอย่างนี้อยู่ไหม!"

หลงซวีคำราม จากนั้นก็พาเย่เหยียนเดินตรงเข้ามาที่เส้นด้ายเหล่านั้น

ชิวอั้นเห็นเช่นนั้น ก็ไม่กล้าลังเลใจ หันหลังกลับวิ่งออกไป เพื่อรวมตัวกับหลินหยางทันที

ไม่นาน เงาร่างของทุกๆ คนก็เข้าไปในบริเวณทางเข้า

หลงซวีกระตุ้นพลังมังกร คิดที่จะตัดเส้นด้ายให้ขาด และบุกทะลวงเข้าไป

"อาจารย์ อย่า!"

เย่เหยียนตะโกนออกมาทันที

แต่ว่า.....ไม่ทันกาลซะแล้ว

คว้าง!

พลังมังกรกลายเป็นดาบที่แหลมคม และฟาดฟันลงไปบนเส้นด้ายอย่างรุนแรง แต่ทว่าเส้นด้ายได้ตัดคมดาบออกเป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตา ในเวลาเดียวกันมันได้สั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ทุกๆ ครั้งที่สั่นไหว ก็ปลดปล่อยระลอกคลื่นจำนวนมากออกมา และสาดกระเซ็นไปทุกทิศทุกทาง

มันราวกับเสียงพิณก็ไม่ปาน

เย่เหยียนล่าถอยออกมาทันที และใช้ดาบกระดูกต้านทานเอาไว้

ลมหายใจของหลงซวีสั่นสะท้าน เขาคิดที่จะหลีกเลี่ยง แต่มันสายไปแล้ว

ปังๆๆ .....

ระลอกคลื่นกระแทกลงบนหน้าอกของหลงซวีอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น หน้าอกของหลงซวีก็เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ที่มองดูน่าสยดสยอง และคนทั้งคนก็ล้มลงบนพื้นอย่างแรง

"อาจารย์ คุณเป็นอะไรไหม?"

เย่เหยียนปล่อยดาบกระดูกออก ฝ่ามือสั่นไหว รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดเล็กน้อย

"ฉัน....ฉันไม่เป็นไร...."

หลงซวีกุมหน้าอก ไอสองสามครั้ง ในปากกระอักเลือดออกมา

เย่เหยียนมองไปที่หลงซวี ในแววตาประกายความรุ่มร้อน แต่ไม่นานก็ระงับเอาไว้ได้

"อาจารย์ เล่ห์กลนี้ถูกหลินหยางเสริมความแข็งแกร่งเอาไว้เป็นพิเศษ พละกำลังที่หมุนเวียนอยู่ในนั้นล้วนเป็นพลังมังกรทั้งสิ้น คนธรรมดาๆ ไม่สามารถจัดการได้อย่างแน่นอน อาจารย์อย่าบุกทะลวงเข้าไปเลย"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ไม่บุกทะลวง เช่นนั้นจะทำอย่างไรล่ะ? หรือว่าจะให้มองดูคนพวกนั้นหนีลอยนวลไปอย่างนั้นเหรอ?"

หลงซวีกล่าวอย่างบันดาลโทสะ

"อาจารย์ ในเมื่อมันเป็นกลไก มักจะมีวิธีแก้ไขอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าหลินหยางจะได้เรียนรู้ทักษะกลไกแล้ว แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะออกแบบกลไกโดยไม่มีช่องโหว่ เราสงบจิตสงบใจและหาวิธีแก้ไขกันดีกว่า ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเข้าไปด้านใน ก็ไม่สามารถหนีออกไปได้หรอก แล้วจะรีบร้อนไปทำไมกัน?"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบนิ่ง

หลงซวีเหลือบมองเย่เหยียน ในแววตาเผยให้เห็นถึงความชื่นชม ความโกรธค่อยๆ มลายหายไป และอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า : "เช่นนั้นคุณมีความคิดเห็นอย่างไร?"

เย่เหยียนไม่พูดอะไร และจ้องมองไปยังเส้นด้ายเหล่านั้น

เมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง ฉับพลันดวงตาทั้งคู่ก็สว่างไสว ลดน้ำเสียงลงและกล่าวว่า : "ฉันมีแผนการแล้ว!"

กลุ่มของชิวอั้นเข้าไปที่ชั้นหก และค้นหาที่อยู่ของหลินหยาง

ตอนนี้หลินหยางเป็นคนเดียวที่ช่วยหลินหยางได้ พวกเขาผิดใจกับหลงซวี ก็เท่ากับว่าทรยศต่อตระกูลมังกร

แต่เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเขาจำใจต้องทำเช่นนี้

"ท่านหลิน คุณอยู่ที่ไหน?"

ชิวอั้นตะโกนเสียงดัง

แต่ทว่า....โดยรอบยังคงไม่เห็นเงาของหลินหยางเลย

ในเวลานี้ จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างๆ หูจองทุกคน

"ทุกคนมาเจอฉันที่ชั้นสุดท้าย! เร็ว!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ชิวอั้นและคนอื่นๆ ก็ตกตะลึง

ชั้นสุดท้ายเหรอ?

พวกเขาไม่กล้าคิดอะไรมาก และวิ่งเข้าไปทันที.....