บทที่ 3800 เรื่องจริงเหรอ?

เสียงดังอึกทึกคึกโครม...

ตามมาด้วยเสียงคำรามสนั่น จากนั้นก็เห็นเทพมังกรที่กำลังคำรามอยู่เบื้องหน้าโดยมีเส้นใยบางๆขวางอยู่อย่างบ้าคลั่ง

เส้นใยบางเหล่านั้นยังคงปรากฏให้เห็นอยู่เรื่อยๆราวกับระรอกคลื่น แต่ทว่าเทพมังกรกลับดูดกลืนมันเข้าไปทั้งหมด

เทพมังกรต่อสู้กับเส้นใยเล็กๆเหล่านั้นเริ่มพันกันอย่างยุ่งเหยิง

และเสียงจากการระเบิดน่าจะดังติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ

ก้อนหินและดินทรายลอยกนะจัดกระจายไปตามกระเเสลมไปรอบทิศทาง ราวกับว่าพลังโจมตีนั้นกำลังทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบๆ

และในที่สุด

สึบ...

จู่ๆก็มีเสียงแทงทะลุในอากาศ

เห็นเพียงแค่เส้นใยบางๆที่อยู่รอบตัวของเทพมังกรไม่สามารถทนเเรงพลังของเทพมังกรได้อีกต่อไป และมันได้รับการโจมตีของเทพมังกรจนเส้นใยนั้นขาดผึง

จากนั้นเทพมังกรจึงออกจากเขตต้องห้ามนั้นแล้วหายตัวไปทันที

และหลังจากเทพมังกรหายตัวไป จู่ๆก็ปรากฏเงาของใครอีกคนที่อยู่บริเวณที่เส้นใยนั้นถูกทำให้ขาดผึงไปเมื่อครู่

และเมื่อมองไป ก็เห็นเป็นหลงซวี

แต่ทว่าดูแล้วเหมือนกับว่าหลงซวีนั้นดูอาการไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

สีหน้าของเขาขาวซีดพร้อมกับเหงื่อเม็ดใหญ่ที่ผุดขึ้นเต็มใบหน้า เขานั่งลงที่พื้นด้วยอาการที่หอบเหนื่อยและดูอ่อนล้าเต็มทน

และเมื่อเย่เหยียนเห็นสถานการณ์ดังนั้นแล้วเขาก็รีบเดินไปทันที จากนั้นก็หยิบเข็มเงินออกมาแล้วทำการฝังเข็มให้กับหลงซวี

แต่เมื่อเข็มทิ่มลงไปหลงซวีก็ยกมือขึ้นปัดเข็มเงินนั้น

เย่เหยียนชะงักไปเล็กน้อย

หลงซวีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขรึมต่ำว่า “เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

และทันทีหลังจากที่พูดจบ เขาก็ทิ้งเข็มเงินลงที่พื้น พร้อมกับหยิบเข็มเงินจำนวนมากของตนเองออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็เริ่มฝังลงบนร่างกายของตัวเอง

และเมื่อเข็มเงินเหล่านั้นฝังลงไปยังร่างกายแล้ว และจัดการกินยาอายุวัฒนะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สีหน้าของเขาก็ดีขึ้นมาเป็นอย่างมาก

เย่เหยียนสีหน้าเรียบเฉย และไม่ได้มีอาการตกใจใดๆทั้งสิ้น เขาเพียงแค่ยืนอยู่ข้างและมองไปที่หลงซวีด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง แต่ทว่าในตากลับมีแสงกระทบเข้ามา

และหลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที หลงซวีก็ยืนขึ้นอีกครั้ง

“อย่าใส่ใจเลยนะเย่เหยียน ไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้ใจนาย แต่เพราะว่านายไม่ได้เข้าใจร่างกายของฉันอย่างถ่องแท้ ถ้าหากว่านายบุ่มบ่ามใช้เข็มแทงลงมาที่ร่างกายของฉันล่ะ มันไม่เพียงไม่สามารถช่วยฉันได้ แต่กลับกลายเป็นว่ามันจะทำร้ายตัวฉันเอง เพราะฉะนั้นแล้วฉันจึงไม่ให้นายฝังเข็มลงที่ตัวฉันยังไงล่ะ นายเข้าใจหรือยัง?”

หลงซวียืนขึ้นพร้อมกับเอ่ยอธิบาย

“การฝังเข็มที่ไม่เอาไหนของศิษย์ แน่นอนว่าไม่สามารถอยู่ในสายตาของอาจารย์ได้ ศิษย์หวังว่าอาจารย์จะสอนเทคนิคการฝังเข็มที่เหนือกว่าให้ศิษย์ในภายภาคหน้า!”

เย่เหยียนยกมือขึ้นทับกันด้วยท่าทำความเคารพ

“ฮ่าๆๆๆ พูดได้ดีๆ นี่เย่เหยียน นายน่ะมีพรสวรรค์และฉลาด ฉันคงไม่สามารถถ่ายทอดเทคนิคฝังเข็มที่ดีที่สุดให้กับนายได้หรอกว่าไหม? แต่วางใจเถอะ ในอนาคตข้องหน้า ความสำเร็จของนายคงไม่ด้อยไปกว่าอาจารย์อย่างแน่นอน ฮ่าๆๆๆๆ…”

หลงซวีหัวเราะเสียงดังเพราะคำตอบของเย่เหยียนทำให้เขาพอใจเป็นอย่างมาก

แต่หลังจากที่สิ้นเสียงหัวเราะนั้นเขาก็ต้องขมวดคิ้ว และมองไปที่เส้นใยบางๆนั้นอีกครั้งและพูดขึ้นว่า “แต่ว่า ฉันต้องทำลายเส้นใยบางนี่อยู่ใช่ไหม? และที่ยังเหลืออยู่ตอนนี้ประมาณสามสิบกว่าเส้น ถ้าฉันใช้วิธีของนายจัดการไปทีละเส้น ดูท่าแล้วคงต้องใช้เวลาเกือบๆเดือนเลยล่ะ…”

“วางใจเถอะครับอาจารย์ ไม่ได้ใช้เวลานานขนาดนั้น”

เย่เหยียนส่ายหน้าเบาๆ

“ทำไมล่ะ?”

“พลังมังกรของฉัน！ ฉันเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง ฉันเคยวิเคราะห์พลังมังกรของหลินหยางแล้ว ดังนั้นฉันมั่นใจว่าจะสามารถทำลายกลไกพลังมังกรเหล่านี้ได้ก็ต้องทำให้พวกมันนั้นเปราะบางลงก่อน แบบนั้นจะทำให้สามารถทำลายเส้นใยพวกนั้นได้!”

“ส่วนเรื่องจำนวนที่อาจารย์นั้นกำลังกังวลอยู่ อาจารย์ไม่ต้องไปสนใจเลย ท่านสามารถที่จะทำลายมันได้ เพราะผมคิดว่ามีมากสุดก็คงจะอยู่ที่เจ็ดถึงแปดเส้นเท่านั้น”

“แล้วข้าหงลังล่ะ? ไม่ต้องสนใจพวกมันอย่างนั้นเหรอ?”

หลงซวีถาม

“แน่นอนว่าไม่ต้องจัดการ”

เย่เหยียนกล่าว “เพราะเส้นใยที่อยู่ด้านหลังพวกนั้นเป็นแค่เส้นใยธรรมดา พวกมัน…เป็นแค่เส้นใยที่หลินหยางสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกตาพวกเราเท่านั้นเอง เป้าหมายของพวกมันที่ยุงคงอยู่นั่นก็คือต้องการให้พวกท่านถอยกลับ ทำให้สิ้นหวัง และทำให้รู้สึกว่าไม่สามารถที่จะเชื่อมโยงหากันได้ ความจริงแล้วเส้นใยที่เห็นกันอยู่เป็นเพียงใยที่พบเห็นได้ทั่วไปและเป็นเพียงเเค่เส้นใยธรรมดา และไม่สามารถที่จะรั้งเราไว้ได้แม้แต่ครึ่งก้าว!”

“เรื่องจริงเหรอ?”

ดวงตาทั้งคู่ของหลงซวีนั้นเป็นประกาย

ชั้นสุดท้ายของตำหนักมังกร

หลินหยางกำลังลื้อกลไกภายในตำหนักทีละน้อย

แพลตฟอร์มทั้งหมดถูกหลินหยางรื้อออกทั้งหมด