บทที่ 3801 เดิมพันผิดแล้ว

“วัตถุศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นเหรอ?”

หัวใจของหลินหยางกระหน่ำเต้นแรง เขามองไปที่วัตถุแวววาวที่ซ่อนอยู่หลังฟันเฟืองของกลไก พลางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจากนั้นก็เริ่มมองไปรอบๆ ทันที

“ท่าน นี่ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่แกนกลางของชั้นล่างทั้งหมด ฟันเฟืองที่นี่ถอดประกอบได้ยาก ไม่เช่นนั้นบริเวณกลไกทั้งหมดจะพัง!”

มีคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

หลินหยางไปตรวจสอบมันจากนั้นจึงพยักหน้าและกล่าวว่า: "ที่แห่งนี้คือพื้นที่แกนกลางจริงๆ อีกทั้งยังไม่สามารถแบ่งออกจากกันได้ง่ายๆ ไม่อย่างนั้นจะทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ต่อไปเป็นทอดๆ เมื่อนั้นผลดีที่ได้จะไม่คุ้มความสูญเสีย"

“แต่หากไม่ปลดฟันเฟืองนี้ เราก็ไม่สามารถเข้าไปได้ง่ายๆ อีกทั้งเราก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นเป็นหัวใจของมังกรจริงๆรึเปล่า”

ชิวอั้นพูดด้วยใบหน้าเสียดาย

“ไม่ต้องห่วง เข้าไปได้ไม่ยากหรอก”

หลินหยางพูดทันที

ทุกคนได้ยินเสียงจึงมองดูเขา

“ท่านมีความคิดดีๆเหรอ?”

“พวกเราจะไม่ถอดฟันเฟืองออก”

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น: "ฟันเฟืองตรงนี้มีขนาดใหญ่มาก และมีเส้นผ่านศูนย์กลางสูงเท่ากับคนหนึ่งคนพอดี เราสามารถเปิดศูนย์กลางของเฟืองได้อย่างสมบูรณ์และเจาะเข้าไปจากตรงกลางนั้น"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้จบลง ท่าทางของชิวอั้น และคนอื่น ๆ ก็ดูแปลกๆ ไป ต่างคนต่างมองกันไปมองกันมา ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

“ท่าน ้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าวัสดุกลไกส่วนใหญ่ที่นี่ทำจากเหล็กปิดทอง”

ชิวอั้นกล่าวพร้อมกับกำหมัดแน่น

“เหล็กปิดทองเหรอ? มันคืออะไรน่ะ?”

“มันเป็นวัสดุที่มีเอกลักษณ์เฉพาะสำหรับชีพจรมังกรใต้ดินของพวกเรา พูดคร่าวๆก็คือมีเพียงตระกูลมังกรเท่านั้นที่มี”

"มันแข็งแกร่งมากเลยเหรอ?"

“เพชรมีความแข็งเท่าไหร่ ความแข็งของเหล็กปิดทองมีค่าประมาณสิบเท่าของเพชร”

“แล้วสิ่งที่เจ้าหมายถึงคือ...”

“การที่จะผ่านหลุมนั้นอาจพอเป็นไปได้ แต่หากต้องการบุกเข้าไปในช่วงเวลาสั้นๆจะเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เกรงว่าถ้าเราเปิดจุดศูนย์กลางนั้นแล้ว หลงซวีและเย่เหยียนก็จะฆ่าพวกเขาแล้ว”

ชิวอั้นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

หลินหยางพยักหน้าเงียบๆ จานั้นก็เหลือบมองฟันเฟือง และเต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย

“สำหรับข้าและท่านแค่เจาะวัสดุนี้ให้เป็นรูก็กินเวลาและลำบากมากแล้ว แต่ผู้สร้างตำหนักมังกรได้เปลี่ยนเหล็กปิดทองเหล่านั้นให้เป็นฟันเฟืองและสร้างกลไกขนาดใหญ่เช่นนี้ ช่างน่าทึ่งมากจริงๆ เมื่อเทียบกับบุคคลนั้นแล้ว พวกเราช่างอ่อนด้อยมากราวกับ หิ่งห้อยที่มองดูพระจันทร์ ไม่มีค่าให้พูดถึง!”

“ท่าน ท่านยังมีอารมณ์มาครุ่นคิดอีกงั้นเหรอ?”

ทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยความรู้สึกกังวล

“ไม่ต้องตกใจ ข้าจะลองดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

หลินหยางยิ้ม

"ลองดูก่อนงั้นเหรอ?"

ผู้คนต่างหันมองและจ้องไปที่หลินหยางเป็นสายตาเดียว

“ท่าน ท่านจะลองอะไรเหรอ?”

ชิวอั้นถามอย่างระมัดระวัง

“ลองทะลวงอุปกรณ์นี้ดูไงล่ะ!”

หลินหยางพูดอย่างสงบ จากนั้นเดินไปทางฟันเฟืองอันใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง

ชิวอั้นและคนอื่นๆต่างก็ต้องตกตะลึง

"นี้มัน..."

“นี่ท่าน ที่ข้าพูดไปเมื่อครู่ยังไม่ชัดเจนพอหรือไง?”

ชิวอั้นตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่หลินหยางก็เพิกเฉยต่อเสียงเหล่านั้น หลังจากยืนนิ่งไปพักหนึ่งเขาก็ระดมพลังมังกรทั้งหมดในร่างกายทันทีและรวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่มือ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชิวอั้นก็รู้ว่าหลินหยางตั้งใจแน่วแน่ที่และจะไม่ยอมแพ้

แต่ตอนนี้ ลำพังแค่มือคู่นั้นและความช่วยเหลือจากพลังมังกร จะไปเจาะทะลุเหล็กปิดทองได้อย่างไร?

ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง?

“ท่านชิวอั้น ทำไมบุคคลนี้ถึงคาดเดาไม่ได้ขนาดนี้กัน?”

“นี่มันไม่เท่ากับว่าเสียเวลาเปล่ารึไง? เราไม่มีเวลาแล้วนะ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วพวกหลงซวีจะต้องมาฆ่าพวกเราแน่ๆ”

"ถ้าเราตกอยู่ในน้ำมือของหลงซวี มันจบเห่แน่!"

“แล้วจะทำอย่างไรกี?ตอนนี้ควรทำอย่างไร?”

ผู้คนรอบ ๆ ชิวอั้น ต่างก็ตื่นตระหนกและมองดู ชิวอั้น ทีละคน

ในตอนนี้ชิวอั้นก็สับสนและสูญเสียสติไปด้วย

ในสายตาของเขา หลินหยางช่างไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด

“ดูเหมือนว่าเราจะเลือกเดิมพันผิดแล้ว!”

ชิวอั้น ถอนหายใจและพูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง

ทุกคนต่างก็กังวล กระวนกระวาย และทำอะไรไม่ถูก

แต่ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงแปลกๆดังแว่วเข้ามาในหูของพวกเขา...

ทุกคนหันกลับมาทันทีราวกับร่างกายชักกระตุก

เมื่อนั้นก็เห็นหลินหยางที่ยืนหยัดอยู่หน้าฟันเฟืองขนาดใหญ่ มือและนิ้วทั้งสิบฝังแน่นอยู่ตรงกลางฟันเฟือง

เขากัดฟันแน่น ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายเต็มไปด้วยด้วยแสงสีทองอร่าม และพลังมังกรในร่างกายของเขาหลั่งไหลเข้าสู่นิ้วของเขาราวกับน้ำท่วม

ในขณะนี้เองนิ้วทั้งสิบนี้ดูน่าเกรงขามเสียยิ่งกว่าเพชร