บทที่3802 ความเจ็บปวดของมังกร

หัวใจมังกรงั้นเหรอ?

ภายใจหัวใจของหลินหยางเต็มไปด้วยความสงสัยไม่รู้จบ

หรือว่าโลกนี้จะมีมังกรอยู่จริงๆ?

ไม่อย่างนั้นทำไมถึงมีหัวใจมังกรแบบนี้ได้ล่ะ?

อีกทั้งยังมีชีพจรมังกรกระจัดกระจายไปทั่วพื้นดิน พลังมังกรในชีพจรมังกรเหล่านี้มาจากแห่งไหนกันล่ะ?

ความสงสัยนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัวของหลินหยาง

เขาอยากรู้คำตอบ แต่ก็ไม่มีใครสามารถอธิบายให้เขาฟังได้

เขาจ้องมองไปที่สิ่งที่ส่องแสงเจิดจ้าอย่างตกตะลึง และจิตวิญญาณก็ถูกดึงดูดเข้าไป

ผ่านไปเพียงครู่เดียว หลินหยางก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าหัวใจมังกร

หัวใจมังกรนั้นมีขนาดใหญ่มาก มีความสูงประมาณ 3 เมตร ดูเหมือนดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่ส่องแสงสีขาวเจิดจ้า แต่เมื่อเขาเข้าไปใกล้ หลินหยางกลับรู้สึกว่ามันสมจริงมาก ภายในเอ่อล้นไปด้วยพลังมังกรที่อ่อนโยนเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ

และพลังมังกรเหล่านี้ถูกลำเลียงออกไปตามช่องทางรอบๆ เพื่อให้ทุกๆส่วนในตำหนักมังกรสามารถดำเนินการต่อไปได้

“นี่ไม่ใช่แค่หัวใจมังกรเท่านั้น แต่ยังเป็นแหล่งพลังของทั้งตำหนักมังกรอีกด้วย!”

หลินหยางพึมพำแล้วเผลอยกมือขึ้นอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นก็เอื้อมมือไปทางหลัวใจมังกรอย่างระมัดระวัง

แต่ในชั่วขณะที่ฝ่ามือของเขากำลังจะแตะหัวใจมังกรนั้นเอง

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ ...

จู่ๆก็มีพลังประหลาดก็พุ่งเข้ามาที่ฝ่ามือของเขา

จากนั้นก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวมหาศาลทันที

"อ๊าก!"

หลินหยางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทั้งร่างเซถลาอย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นล้มลงและดิ้นทุรนทุราบอยู่บนพื้น

ความเจ็บปวดนี้ไม่ได้มาจากร่างกาย แต่ถูกส่งมาจากจิตวิญญาณ

ราวกับว่าวิญญาณทั้งร่างกำลังจะถูกกระชากออกจากกัน วิญญาณกำลังจะแตกสลาย สมองก็ปวดทรมาณจนเหมือนจะระเบิด

ความอดทนต่อความเจ็บปวดของหลินหยางนั้นเหนือกว่าคนทั่วไป

ทว่าในตอนนี้เขาทรมาณจนไม่อาจระงับความเจ็บปวดได้...

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชิวอั้นก็รีบเข้ามาและลากหลินหยางให้ออกห่างจาก หัวใจมังกร

เมื่อทำเช่นนี้แล้วหลินหยางก็ค่อยๆสงบลง

ความเจ็บปวดก็ค่อยๆหายไปเหมือนกระแสน้ำ

หลินหยางนั่งบนพื้น หอบหายใจหนัก ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าของเขาซีดและตึงเครียด...

“ท่านหลิน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ชิวอั้นรีบถามอาการอย่างรวดเร็ว

“ข้า...ข้าไม่เป็นไรแล้ว...เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไม...ข้าถึงรู้สึกทรมาณขนาดนั้น?”

หลินหยางกัดฟันและถามด้วยเสียงแหบแห้ง

“ท่านหลินช่างไม่รู้อะไรเลย หัวใจมังกรเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลมังกรของพวกเรา คนธรรมดาย่อมไม่สามารถสัมผัสมันได้ ไม่เช่นนั้นจะโดนความเจ็บปวดของมังกรทำร้าย!”

ชิวอั้นอธิบาย

“ความเจ็บปวดของมังกร?”

หลินหยางตกตะลึง: "แล้วมันคืออะไร?"

“มันคือกลไกการป้องกันตัวของหัวใจมังกร”

ชิวอันกระซิบ: "ว่ากันว่าใครก็ตามที่สัมผัสหัวใจของมังกรจะถูกกัดกร่อนด้วยความเจ็บปวดของมังกร พวกเขาจะต้องแบกรับความเจ็บปวดที่มังกรเคยต้องทุกข์ทนด้วยร่างกายมนุษย์ ความเจ็บปวดแบบนี้สำหรับมังกรยังถือว่าทรมาณมาก ดังนั่งยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเราที่เป็นมนุษย์ จนถึงตอนนี้ ตระกูลมังกรของเรายังไม่มีใครสามารถทนต่อความเจ็บปวดจากบาดแผลของมังกรได้! ท่านยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย”

“นั่นหมายความว่า คนที่คนที่ทนความเจ็บปวดของมังกรไม่ได้ก็สามารถสัมผัสหัวใจของมังกรได้งั้นเหรอ?”

“สามารถถ่ายโอนพลังได้ด้วยวิธีอื่น เช่น เอามันวางไว้ในวัตถุบางอย่าง จากนั้นพวกเราก็สามารถเคลื่อนย้ายวัตถุนั้นจากในระยะไกลและนำมันออกไป”

ชิวอั้นตอบ

“แต่ในวันนี้ พวกเราจะมีเวลาพอให้ทำเรื่องแบบนั้นที่ไหนล่ะ?”

หลินหยางส่ายหัวมองดูหัวใจมังกรแล้วพูดว่า: "พลังของหัวใจมังกรนั้นไม่ธรรมดาเลย หากใช้ประโยชน์จากมันได้ ก็จะรับมือกับวิกฤติในตอนนี้ได้อย่างแน่นอน!"

“ ท่าน นี่ท่านคิดจะ...”

“เมื่อเทียบกับความตายแล้ว แค่ความเจ็บปวด จะไปมีความหมายอะไรไร?”

หลินหยางกระซิบพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปทางหัวใจมังกรอีกครั้ง

ทุกคนรวมถึงชิวอั้นสูดหายใจเข้าลึกๆและจ้องมองอย่างตกตะลึง...

บูม!

มีเสียงทื่อๆดังแว่วมา

ร่างทั้งสองค่อยๆลดระดบลงไปที่ชั้นหก

แน่นอนว่านั่นคือเย่เหยียน และ หลงซวี

สภาพของของเย่เหยียนดูเหมือนจะค่อนข้างดี

เขาคอยควบคุมจากด้านหลังของหลงซวี และไม่ได้ลงมือใดๆ