บทที่ 3808 กังวล

ครืน…

ทั้งตำหนักมังกรโคลงเคลงอย่างรุนแรง

คล้ายแผ่นดินไหวสิบสองริกเตอร์

ชิวอั้นและคนอื่นๆจะเดินไปข้างหน้า แต่แรงสั่นที่รุนแรงทำให้พวกเขาไม่สามารถออกแรงคลานลุกขึ้นได้

หลินหยางพยายามทำให้ร่างกายมั่นคง และเงยหน้ามองไปที่รอยแตก

พลังเหล่านั้นที่ออกมาจากรอยแตกน่ากลัวเป็นอย่างมาก

นี่ไม่ใช่พลังที่หลงซวีเทียบได้!

หลินหยางสายตาตึงเครียด

คนที่มาไม่รู้ว่าแข็งแกร่งกว่าหลงซวีตั้งเท่าไหร่

ถึงแม้เขาจะสามารถฆ่าหลงซวีได้สบายๆ แต่เผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนี้ จะต้องลำบากมากแน่

“มีคนใช้เทคนิคนอกตำหนักมังกร เหมือนต้องการทำลายบริเวณนี้ ผมไม่สามารถปกป้องพวกคุณได้ทั้งหมด ผมแนะนำให้พวกคุณหาสถานที่หลบ รอเหตุการณ์สงบผ่านไปค่อยหลบหนี”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ท่าน…ท่าน….ในนี้จะมีที่หลบซ่อนได้ยังไงเหรอ?”

ชิวอั้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือออกมา

“มีสถานที่แห่งหนึ่งแข็งแรงมาก ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถทำลายได้อย่างง่ายดายแน่!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“ที่ไหน?”

“อยู่ที่หัวใจมังกร!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“อะไรนะ?”

ชิวอั้นและทุกคนตะลึง

“ฝ่ายตรงข้ามน่าจะพุ่งเป้ามาที่ผม พวกคุณไปหลบซ่อนอยู่นั่น ผ่านไปไม่กี่วันรอทุกอย่างจบสิ้นค่อยคิดหาวิธีหลบหนีเถอะ!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม: “ไปเร็ว!”

ชิวอั้นและคนอื่นๆไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรมแล้ววิ่งไปทางหัวใจมังกรหนีที่อยู่บริเวณชั้นล่าง

เป็นอย่างที่คิด

แม้ว่าพลังบริเวณด้านนอกจะดึงทึ้งด้านในอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งทำให้จักรกลที่อยู่ด้านล่างเสียหายเป็นจำนวนมาก แต่บริเวณหัวใจมังกรกลับไม่เป็นไร ดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบเลยด้วยซ้ำ

ชิวอั้นดีใจมาก รีบตะโกนบอกหลินหยางว่า: “ท่าน มาเร็ว บริเวณนี้สามารถหลบได้”

“ผมไม่ไปแล้ว”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “ถ้าพวกเราไปหลบซ่อนอยู่ที่นั่นทั้งหมด พวกเขาก็จะต้องตามมา ผมต้องหนีไปจากที่นี่ เพื่อล่อพวกเขาไป!”

พูดจบ หลินหยางก็พุ่งขึ้นไปชั้นบน

ชิวอั้นและคนอื่นมองอยู่เงียบๆ แต่ละต่างรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ

“ในสายตาของหลงซวี ชีวิตพวกเราเขาไม่สนใจหรอก ในสายตาเขา พวกเราเป็นเหมือนมดบนพื้น มีประโยชน์ก็ใช้ ไม่มีประโยชน์ก็ฆ่า แต่ท่านหลินผู้นี้ กลับนึกถึงชีวิตของพวกเรา…”

ชิวอั้นพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ทุกคนพยักหน้าเงียบๆ

“ถ้าไม่ตาย พวกเราจะต้องไปพึ่งอาศัยใบบุญของท่านหลินถึงจะถูก!”

คนที่อยู่ด้านข้างคนหนึ่งพูดขึ้น

ชิวอั้นมองไปทางด้านบน เขาเม้มริมฝีปากล่าง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “แต่นี่…เกรงว่าจะยากมาก…”

“เพราะอะไรเหรอ?”

ทุกคนทยอยมองไปทางชิวอั้นอย่างพร้อมเพรียง

สิ่งที่เห็นคือชิวอั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดช้าๆว่า: “กลิ่นอายนี้ แข็งแกร่งกว่าหลงซวีหลายเท่า พวกคุณคิดว่าตระกูลชีพจรมังกร จะมีพลังเท่าหลงซวีไหม?”

ทุกคนได้ฟัง สีหน้าเปลี่ยนอย่างมาก ทุกคนนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาทันที

“หรือว่า….คือคนผู้นั้น….”

“ท่านหลินจงสร้างบุญกุศลให้มากเถิด”

ชิวอั้นทอดถอนหายใจออกมา

ตอนนี้หลินหยางไม่รู้ความกังวลใจของชิวอั้นและคนอื่นๆ

เขามุ่งไปข้างหน้าด้วยแววตาแข็งกร้าว เขาฝังเข็มให้ตัวเองพร้อมกับยัดยาเข้าปาก

แม้ว่าเขาจะดูดรับพลังแห่งหัวใจมังกรมาไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ได้ย่อยสลายโดยสมบูรณ์ทั้งหมด

ถ้าสามารถย่อยสลายพลังแห่งหัวใจมังกรจนหมด และให้การมาเป็นพลังในร่างกายของตัวเอง อาจจะมีต้นทุนในการต่อสู้กับโลกภายนอกอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ ภายในใจของหลินหยางเต็มไปด้วยความกังวล

ถึงอย่างไรเสียคนที่สามารถทำลายตำหนักมังกรได้ด้วยมือเปล่า คนแบบนี้จะต้องเก่งระดับไหนเหรอ?

หลินหยางเร็วมาก

เพราะว่าทั้งตำหนักมังกรจะระเบิดแล้ว

ถ้าหนีไม่ทัน จะต้องลำบาก พอถึงเวลานั้นตัวเองก็จะกลายเป็นแค่เนื้อบนเขียงของคนอื่น

“ชั้นหนึ่งแล้ว!”

หลินหยางหยุด และมองไปทางประตูใหญ่ที่พังอยู่ไกลๆ หัวใจก็เต้นอย่างบ้าคลั่ง

ชั้นหนึ่งของทั้งตำหนักมังกรในเวลานี้ดูพังทลายไม่เป็นท่าแล้ว

พื้นที่โล่งชั้นหนึ่งพังลงมาครึ่งหนึ่ง เสาแตกกระจายเป็นเศษละเอียด พื้นกับผนังเต็มไปด้วยรอยแตกเหมือนใยแมงมุม

สถานการณ์น่าเวทนามาก