ตอนที่ 3802
บทที่ 3807 แกแพ้แล้ว
October 21, 2026
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ลมปราณที่ดุร้ายของเย่เหยียนก็ค่อยๆ คงที่
และเขาในเวลานี้ ทั้งร่างกายราวกับถูกเผาไหม้ด้วยไฟโลหิต
ผมของเขาปลิวไสวด้วยพลังราวกับเปลวไฟ เสื้อคลุมพลิ้วไหว แขนขาถูกปกคลุมไปด้วยรอยเลือดที่ดูโหดเหี้ยม ลมปราณอันดุร้ายได้ท่วมท้นขึ้นมา
"นี่คือพลังทั้งหมดของแกเหรอ?"
หลินหยางจ้องมองเย่เหยียนอย่างเย็นชา และกล่าวอย่างสงบนิ่ง
"มันยังไม่เพียงพอหรือไง?"
เย่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า และขยับแขนทันที
ชิ้ง!
ดาบโลหิตพุ่งออกมาจากแขนของเขา ราวกับพระจันทร์เสี้ยวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และโจมตีเข้ามาที่หลินหยาง
นั่นคือการโจมตีที่รวบรวมมาจากพลังมังกรอันบริสุทธิ์
มันทำลายโลหะและหิน ได้อย่างง่ายดาย!
ชิวอั้นและคนอื่นๆ ตกใจจนหนีออกไปนอกประตูใหญ่
แต่หลินหยางที่เผชิญกับการโจมตีนี้ เขากลับสงบนิ่ง
เมื่อเข้ามาใกล้
ชิ้ง!
หลินหยางยกมือขึ้นและโบกออกไป ทำลายดาบโลหิตที่จู่โจมเข้ามายังร่างกายโดยตรง
หลังจากที่หลินหยางได้ผ่านความแข็งแกร่งในหัวใจมังกรแล้ว เนื้อหนังมังสาก็ไร้เทียมทาน
เนื้อหนังทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเขา ราวกับปกคลุมไปด้วยเกล็ดมังกร คมดาบไม่สามารถกล้ำกรายได้
แววตาของเย่เหยียนเคร่งขรึม แต่ไม่มีความขลาดกลัว เขากระโดดขึ้นมา พุ่งเข้าไปที่หลินหยาง
ดาบกระดูกสีขาวซีดเล่มนั้นปรากฏขึ้นมาในฝ่ามือของเขาอีกครั้ง
"หลินหยาง วันนี้ระหว่างแกกับฉัน มันจะต้องมีใครสักคนตายอยู่ที่นี่!"
เย่เหยียนคำราม ดาบกระดูกสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง และพลังดาบก็ซัดสาดเข้ามาราวกับเม็ดฝน
"แกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันอีกแล้ว!"
หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา ยกมือขึ้นโบกไปในอากาศ
คว้าง!
วงแหวนพลังมังกรสีขาวได้กลายเป็นเกราะกำบัง ปกคลุมเหนือศีรษะของหลินหยาง
เม็ดฝนได้ร่วงหล่น ตกลงมาบนเกราะลมปราณ แต่ไม่สามารถโจมตีได้เลย
หลินหยางโบกมืออีกครั้ง
ครืน!
จู่ๆ เกราะลมปราณก็เคลื่อนไหว และกระแทกเข้าไปที่เย่เหยียน
ดวงตาของเย่เหยียนกระชับแน่น สองมือจับดาบกระดูก ลงมาจากท้องฟ้า และทิ่มแทงเข้าไปยังเกราะลมปราณอย่างโหดเหี้ยม
ชิ้ง!
ดาบกระดูกได้แทงทะลุเกราะลมปราณ
แต่ในขณะที่ทะลุผ่าน เกราะลมปราณก็ระเบิดออกโดยตรง และได้กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยจำนวนนับไม่ถ้วน เชือดเฉือนเข้าไปที่เย่เหยียน
เย่เหยียนกัดฟันแน่น และต้านทานการเชือดเฉือนของเศษเล็กเศษน้อยเหล่านี้
เมื่อเขาลงสู่พื้น เนื้อตัวของเขาก็เต็มไปด้วยรอยบาดแผล เลือดสดๆ ไหลออกมาจากร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง ทำให้พื้นใต้เท้าของเขากลายเป็นสีแดงฉาน
"กำเนิดดาบ!"
หลินหยางคำรามอย่างเย็นชา โบกมือออกไป
แสงสีขาวประกายแวววับ ดาบเทียนเซิงปรากฏขึ้นมาในฝ่ามือของเขา
"มังกรคำราม!"
หลินหยางตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง และกวัดแกว่งดาบเทียนเซิงในมือ
โห่ว!
เสียงร้องคำรามของมังกรดังออกมาจากดาบเทียนเซิง ปราณดาบตลบอบอวลไปทั่วทุกหนทุกแห่ง และหลอมรวมเป็นมังกรทองอันดุร้ายตัวหนึ่ง จู่โจมสังหารเข้าไปที่เย่เหยียน
เย่เหยียนมีสีหน้าเปลี่ยนไป และยกดาบกระดูกขึ้นมาต้านทานทันที
บูม!
มังกรอันดุร้ายกระแทกเข้าไปที่ดาบกระดูกของเย่เหยียนอย่างรุนแรง
พลังอันน่าตกใจทำให้เย่เหยียนล่าถอยไปอย่างต่อเนื่อง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
หลังจากจัดการมังกรอันดุร้ายตัวนี้ได้อย่างยากลำบาก
ฟรึ่บ!
หลินหยางได้เข้ามาประชิดแล้ว
แย่แล้ว!
เย่เหยียนตกใจมาก เขารีบล่าถอย ต้องการที่จะเว้นระยะห่าง
"แต่....มันสายไปแล้ว!
ควับ!
แสงดาบเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เย่เหยียนที่เพิ่งล่าถอยก็รู้สึกว่าแขนซ้ายของตนเองว่างเปล่า
เมื่อหันไปมอง จึงพบว่าแขนซ้ายของตนเองถูกหลินหยางฟันจนขาดไปแล้ว เลือดพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ สาดกระเซ็นลงไปบนพื้น
ไม่ใช่คู่ต่อสู้โดยสิ้นเชิง!
หัวใจของเย่เหยียนเต้นแรง ม่านตาขยาย
ทำไมเขาไม่เคยคิดเลยว่า ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ หลินหยางไม่เพียงแต่มีความแข็งแกร่งเหนือตนเองเท่านั้น แต่ช่องว่างความแตกต่างกับตนเองยังมีมากถึงเช่นนี้.......