บทที่ 3818 สังหารคนคนนี้ก่อน

หลงจื่อโกรธอย่างมาก

เขาจ้องมองคนตระกูลมังกรที่อยู่ข้างๆ อย่างโกรธแค้น และตะโกนออกมา : "ในเมื่อพวกแกไม่ยอมร่วมมืออย่างเชื่อฟัง เช่นนั้นฉันจะลงมือด้วยตนเอง เพื่อรับเอาพลังของพวกแกมา!"

เมื่อพูดคำนี้จบ เขาก็คำรามออกมา พลังอันลึกลับระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา

ทันใดนั้น ทั้งห้องโถงก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอันน่าสะพรึงกลัว

วงเวทย์นั้นที่ดับไปแล้วก็หมุนขึ้นมาเองอีกครั้ง!

"เกิดอะไรขึ้น?"

"จุดค่ายกลของวงเวทย์นี้ไม่ใช่ว่าถูกพวกเราทำลายไปแล้วเหรอ? ทำไมยังใช้งานได้อีกล่ะ?"

"แก.....แกทำอะไร?"

หลงฉีและคนอื่นๆ ตกตะลึง มองอย่างแปลกใจ

"เขาใช้พลังมังกรของตนเองไปบีบบังคับให้มันเชื่อมต่อกับจุดค่ายกลที่ถูกทำลาย เพื่อกระตุ้นวงเวทย์ให้เคลื่อนไหว!"

หลงเสี้ยวตระหนักได้ถึงเงื่อนงำบางอย่าง จึงรีบตะโกนออกมา : "ทุกคนออกไปจากที่นี่ หากไม่ออกไป ก็จะถูกเขาดูดซับพลังมังกรจนหมด และถูกเขาฆ่าตาย! ไป! รีบหนีไป!"

เมื่อคำพูดนี้จบลง คนตระกูลมังกรก็ราวกับนกที่ตื่นธนู พวกเขาพุ่งออกไปทางประตูใหญ่ทันที

"ขวางพวกเขาไว้!"

หลงจื่อคำราม

คนของหน่วยอารักขาพุ่งเข้าไปขวางทันที

"พวกแกมันโง่เขลา เขาต้องการทำลายตระกูลมังกร ทำไมพวกแกยังช่วยเขาอยู่อีก!"

"หรือว่าพวกแกก็คิดที่จะช่วยก่อกรรมทำชั่วเพื่อทำลายตระกูลด้วยเช่นกัน?"

"พวกแกยังเป็นคนของตระกูลมังกรอยู่อีกเหรอ?"

คนตระกูลมังกรต่างพากันประณามสมาชิกหน่วยอารักขา

แต่คนเหล่านี้ล้วนมีสีหน้าเย็นชา พวกเขายกดาบขึ้นมา และฟันไปที่ศีรษะของคนในตระกูลอย่างไร้ความปรานี

"พวกแกถูกหลงจื่อล้างสมองไปแล้ว"

หลงเสี้ยวมองดูทุกสิ่งทุกอย่างนี้อย่างสิ้นหวัง และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "พวกเขาจงรักภักดีต่อหลงจื่อเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับตระกูลมังกร ในใจของพวกเขา ไม่ว่าหลงจื่อจะตัดสินใจอย่างไรก็ถูกทั้งหมด!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็ไม่จำเป็นจะต้องเกรงใจแล้ว! ทุกท่าน ฆ่าไอ้คนกินบนเรือขี้รดบนหลังคาเหล่านี้ซะ และเราจะไปจากที่นี่กัน!"

"ตกลง! ฆ่ามัน!"

คนตระกูลมังกรเริ่มโต้ตอบกลับ

ถึงแม้ว่าสมาชิกของหน่วยอารักขาจะมีศักยภาพที่แข็งแกร่ง แต่จำนวนคนของพวกเขาก็เทียบกับคนตระกูลมังกรไม่ได้

ไม่นานก็ถูกโจมตีจนล่าถอยไปตามๆ กัน

แต่วงเวทย์ได้เปิดใช้งานแล้ว พลังของวงเวทย์ก็ส่งผลต่อคนเหล่านี้ด้วยเช่นกัน

"โอ๊ย!"

ชายชราคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส จู่ๆ ก็ร้องออกมาอย่างน่าเวทนา และล้มลงบนวงเวทย์อย่างแรง

ทันใดนั้น เลือดเนื้อบนร่างกายของเขาก็ถูกสูบไปจนเกลี้ยง กลายเป็นกระดูกสีขาวอย่างน่าสะพรึงกลัว และตายอยู่ที่นั่น

คนอื่นๆ ก็อกสั่นขวัญแขวน

และภายใต้การขัดขวางของหน่วยอารักขา คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ทนพลังของวงเวทย์ไม่ไหว ถูกวงเวทย์ดูดเลือดเนื้อไปจนล้มลงกับพื้น

ดวงตาของหลงเสี้ยวเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวัง

เขาอยากจะเข้าไปช่วยเหลืออย่างมาก แต่เพราะการทำลายวงเวทย์ เขากับหลงฉีจึงสูญเสียพลังมังกรไปมาก เดิมทีไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับหน่วยอารักขาเหล่านั้นได้

คนของหน่วยอารักขาแต่ละคนไม่หวาดกลัวต่อความตาย ตรงเข้าไปปิดกั้นประตูใหญ่ทันที

ทุกๆ คนที่จะออกจากประตูใหญ่จำเป็นจะต้องใช้เวลา

และเวลาอันน้อยนิดนี้ มันเพียงพอที่หลงจื่อดูดซับคนจำนวนมากได้

"หึๆๆ ดีมาก! ดีมาก ถึงแม้ว่าจะเกิดเหตุสุดวิสัยในระหว่างขั้นตอน แต่ผลลัพธ์ในท้ายที่สุดก็ถือว่าดีอยู่!"

ในแววตาของหลงจื่อเผยให้เห็นถึงความดีใจ เขาบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ

"ฉันจะสู้กับแกเอง!"

และในเวลานี้ จู่ๆ หลงเสี้ยวก็คำรามออกมา และพุ่งเข้าไปที่หลงจื่อ

"หื๊ม?"

หลงจื่อมองอย่างเมินเฉย และโบกมือออกไปโดยตรง

ตูม!

หลงเสี้ยวถูกสั่นสะเทือนจนลอยออกไป และล้มลงไปบนวงเวทย์โดยตรง

ทันใดนั้น พลังแห่งวงเวทย์อันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมเข้ามาที่ร่างกายของเขา

หลงเสี้ยวตกใจจนหน้าถอดสี เขารีบพลิกตัวหลีกหนี เพื่อออกจากขอบเขตการควบคุมของวงเวทย์

แต่ว่าอย่างไรก็ตาม เลือดเนื้อด้านหลังของเขาก็ถูกกัดกร่อนเช่นกัน น่าเวทนาจนดูไม่ได้.....

"สังหารคนคนนี้ก่อน!"

หลงจื่อชี้นิ้วไปที่หลงเสี้ยว และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"ครับ ท่านหลงจื่อ!"

คนในหน่วยอารักขา จู่โจมสังหารไปทางหลงเสี้ยวทันที

หลงเสี้ยวเบิกตาโพลง รีบลุกขึ้นต้านทาน