บทที่ 3819 ยอมสยบแต่โดยดี

ถึงแม้ว่าวงเวทย์จะยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงคนทั้งตระกูลมังกรโดยสมบูรณ์ แต่ในตอนนี้ก็ทำการดูดซับเลือดเนื้อกับพลังมังกรของคนตระกูลมังกรไปไม่น้อยแล้ว

หลงจื่อหลับตาทั้งคู่ แล้วเริ่มทำการดูดซับพลัง

บรรดาองครักษ์รีบพุ่งตัวไปยังมังกรเหล็กยักษ์โดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง เพื่อยื้อเวลาช่วงสุดท้ายให้แก่หลงจื่อ

แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาประเมินค่าความน่าสะพรึงกลัวของมังกรเหล็กยักษ์ต่ำเกินไป

เห็นเพียงมังกรยักษ์ขยับศีรษะอันมหึมา แล้วจ้องเขม็งมองร่างที่ราวกับมดเหล่านั้น จากนั้นมันก็อ้าปากกว้าง และพ่นไปยังพวกเขา

ฟู่!

เปลวเพลิงมังกรอันน่าสะพรึงกลัวได้พุ่งออกมาอีกครั้ง และกลืนกินทุกคนโดยตรง

สมาชิกองครักษ์กว่าสิบคนได้กลายเป็นเถ้าถ่าน และตายในทันที

สมาชิกองครักษ์สองสามคนที่เหลือเบิกตาโพลง และร่างของพวกเขาก็แข็งทื่อไปในทันที

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะภักดีซื่อสัตย์ต่อหลงจื่อก็ตาม

แต่ต่อให้ภักดีเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานความน่าสะพรึงกลัวที่มาจากมังกรเหล็กยักษ์ได้

"พวกคุณกลัวอะไรกัน? ตามฉันมา แล้วบุกเข้าไปสังหารศัตรู เพื่อปกป้องตระกูลมังกรของเราสิ!"

หัวหน้าองครักษ์คำรามออกมา จากนั้นก็ยกมีดแล้วพุ่งเข้าใส่มังกรเหล็กยักษ์

รูปร่างของเขาคล่องแคล่วทรงพลัง เขาหลบเลี่ยงเปลวเพลิงมังกรที่มังกรยักษ์พ่นออกมาราวกับสายฟ้า เขากระโดดขึ้นโดยตรง และไปที่บนหัวของมังกร จากนั้นกุมดาบด้วยมือทั้งสอง และฟันลงไปบนหัวมังกรอย่างโหดเหี้ยม

แต่ทว่า....

เคล้ง!

ตามเสียงที่ดังขึ้นนั้น

ดาบนั้นที่ฟันลงไปยังหัวมังกรได้แตกหักโดยตรง

หัวหน้าองครักษ์ถูกพลังดีดกลับจนลอยกระเด็นออกไปโดยตรง และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ร่างของมังกรเหล็กยักษ์ทำมาจากวัสดุเหล็กพิเศษ แล้วคมมีดธรรมดาทั่วไปจะสามารถทำลายมันได้อย่างไรกัน?

หัวหน้าองครักษ์พยายามลุกขึ้นมา มองไปยังดาบที่หักอย่างไม่ยอมแพ้ และเตรียมที่จะเริ่มโจมตีอีกครั้ง

แต่ในเวลานี้ ได้มีเงาดำปกคลุมที่ด้านบนศีรษะของเขา

หัวหน้าองครักษ์ตกตะลึง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมอง

เห็นเพียงว่ากรงเล็บมังกรขนาดมหึมาได้ปกคลุมเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม

ตึง!

กรงเล็บมังกรทุบลงไปบนพื้น

พื้นแตกละเอียดในชั่วพริบตา

รอยแตกแยกกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

ส่วนหัวหน้าองครักษ์ ก็ได้กลายเป็นเนื้อบด และเสียชีวิตคาที่

"อะไรกัน?"

เหล่าสมาชิกองครักษ์ที่เหลือต่างก็ทึ่มทื่อไป

"ถอยกลับมาทั้งหมด!"

ในเวลานี้ ได้มีเสียงหนึ่งตะโกนขึ้นมา

เหล่าสมาชิกองครักษ์จึงหันกลับไปมองตามๆ กัน

จึงพบว่าเสียงที่ตะโกนมายังพวกเขานั้นก็คือหลงจื่อ

ทุกคนไม่กล้าลังเลใจ จึงถอยกลับมาอย่างต่อเนื่อง และมาหยุดลงที่ข้างๆ หลงจื่อ

"ท่านหลงจื่อ นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน?"

"เกรงว่าพวกเรา.....คงไม่อาจจัดการสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้หรอกครับ!"

คนสองสามคนกัดฟันกล่าว

"ไม่ต้องเป็นกังวลไป ฉันจะจัดการสัตว์ประหลาดตัวนี้เอง"

หลงจื่อยิ้มอย่างนิ่งๆ แล้วกล่าวว่า: "เพียงแต่ ฉันจะต้องอาศัยพลังของพวกคุณ!"

"พลังของพวกเรา?"

ทุกคนมองไปยังหลงจื่อตามๆ กัน

แต่ทว่าไม่รอให้พวกเขาได้ถามอีก

ฟิ้วๆๆ ....

วัตถุสีแดงที่ราวกับเส้นเลือดจำนวนมากได้พุ่งออกมาจากร่างของหลงจื่อ และเจาะทะลุผ่านหัวใจของพวกเขาโดยตรง

บรรดาสมาชิกองครักษ์เหล่านี้สั่นสะท้านไปตามๆ กัน และเบิกตาโพลงมองไปยังหลงจื่อ

จากนั้นเส้นเลือดก็ดูเหมือนจะดูดเลือดเนื้อของพวกเขา และกลืนกินเข้าไปในร่างกายของหลงจื่ออย่างต่อเนื่อง

ร่างของสมาชิกองครักษ์เหล่านี้เริ่มเหี่ยวเฉา เหี่ยวแห้งจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในเวลาเพียงแค่ไม่ถึงสิบวินาที สมาชิกองครักษ์ทุกคนได้ถูกดูดจนกลายเป็นซากศพโดยตรง และเสียชีวิตคาที่

ส่วนหลงจื่อหลับตาทั้งคู่ลง ซึมซับถึงความรู้สึก จากนั้นก็พ่นลมหายใจอันแสนสบายออกมา

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาทั้งคู่ของเขาก็กลายเป็นสีแดงฉาน

"ถึงแม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เพียงพอแล้ว!"

"ตอนนี้ ฉันต้องการให้แกไปตาย และยอมสยบแทบเท้าฉันแต่โดยดี!"