บทที่ 3827 ใต้เท้า

"คุณไม่เข้าใจหรอก!"

ชายชราส่ายหัว และกล่าวอย่างเย็นชา : "การมีอยู่ของฉัน มีไว้เพื่อรับประกันการคงอยู่ต่อไปของตระกูลมังกรเท่านั้น ส่วนความเจริญรุ่งเรืองหรือความเสื่อมถอยของตระกูลมังกรนั้น ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน และหากว่ามีผู้สืบทอดเทพมังกรปรากฏตัวออกมาจริงๆ เช่นนั้นฉันจะต้องฝ่าฝืนกฎเกณฑ์อย่างแน่นอน เพื่อเลือกที่จะติดตามผู้สืบทอดเทพมังกร และการยอมจำนนที่คุณพูดอยู่ ในสายตาของฉันมันไม่ใช่เช่นนี้"

"พอได้แล้ว!"

หลงเสี้ยวคำราม : "คุณเป็นคนทรยศต่อตระกูลมังกรอย่างชัดเจน! ฉันจะบอกคุณให้นะ ตระกูลมังกรในเกือบพันปีที่ผ่านมา ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด ก่อนหน้านี้ไม่มี และในอนาคตก็จะไม่มีเช่นกัน!"

ชายชราได้ยินเช่นนั้น จึงหันไปมองเขา

"เช่นนั้น.....แผนการของคุณคืออะไรล่ะ?"

"ฉันจะต่อสู้จนถึงที่สุด เพื่อตระกูลมังกร และเพื่อเกียรติภูมิของบรรพบุรุษ!"

หลงเสี้ยวคำราม จากนั้นก็กระตุ้นพลังมังกรอันบริสุทธิ์ในร่างกาย จัดวางท่วงท่า จ้องมองไปที่หลินหยาง และเตรียมการต่อสู้อย่างสุดชีวิต

หลินหยางมองเขาอย่างเงียบๆ

อันที่จริงเขาเลื่อมใสหลงเสี้ยวเป็นอย่างยิ่ง

บางทีสิ่งที่หลงเสี้ยวทำมันอาจจะสุดโต่ง และโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก และไม่อดทนอดกลั้นต่อประเพณีที่ปฏิบัติต่อๆ กันมา

แต่เป้าหมายของเขา ทั้งหมดก็เพื่อตระกูลเท่านั้น

จากมุมมองของตระกูลมังกรแล้ว หลงเสี้ยวไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งหลินหยางยังเชื่อว่าถ้าหากตนเองเป็นหลงเสี้ยว ก็อาจจะวางแผนการเดียวกันกับเขา

แต่หลินหยางไม่ใช่หลงเสี้ยว

หลินหยางมีเรื่องของตนเองที่จะต้องพิจารณา

พลังมังกรของตระกูลมังกรแทบจะมีคุณสมบัติผูกขาดโดยสิ้นเชิง

ครั้งนี้หากตระกูลมังกรถูกทำลายลงไป เกรงว่าจะใช้เวลาไม่นาน ตระกูลมังกรก็ยังคงโผล่ขึ้นมาได้อีก

สำหรับหลินหยางแล้ว มันคือภัยคุกคาม

ดังนั้นวันนี้ หลินหยางจะต้องจัดการกับภัยคุกคามนี้อย่างแน่นอน

เมื่อเห็นหลงเสี้ยวเตรียมการต่อสู้อย่างสุดชีวิต บรรดาชายหนุ่มในตระกูลมังกรก็ถูกทำให้เกิดการความรู้สึกเช่นเดียวกัน และคำรามออกมาตามๆ กัน ก้าวไปข้างหน้าโดยตรง

"ท่านหลงจื่อ พวกเราจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันกับท่าน!"

"การรบจนตัวตายเพื่อตระกูลมังกร! ก็ถือว่าเป็นเกียรติสำหรับพวกเราแล้ว!"

"อย่างมากก็แค่ตาย มีอะไรที่น่ากลัวด้วยล่ะ?"

"มาเลย ไอ้คนต่างตระกูล มาสู้กันกับฉัน! หากต้องการให้ตระกูลมังกรคุกเข่าให้แก แกจะต้องล้มชายหญิงคนแก่และเด็กของตระกูลมังกรให้ได้ก่อน!"

เสียงคำรามด้วยความโกรธดังก้องอยู่ในหูตลอดเวลา

ในชั่วพริบตา ครึ่งหนึ่งของคนตระกูลมังกรเริ่มมุ่งเป้าการโจมตีไปที่หลินหยางทันที

พวกเขากล้าหาญไม่หวาดกลัว ยอมตายโดยไม่ยี่หระต่อสิ่งใด

หลินหยางเงียบไม่พูดจา

ชายชราก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน

เพียงแต่ไม่นาน หลินหยางก็ได้ตอบกลับ

"ในเมื่อพวกแกอยากจะสู้ งั้นก็ดี ฉันก็จะช่วยให้พวกแกสมหวัง!"

พูดจบ หลินหยางก็ยกมือขึ้น และกุมไปที่หน้าอกของตนเอง

ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างสดใสก็ปรากฏออกมาจากหน้าอกของเขา

จากนั้นตราประทับมังกรก็ปรากฏขึ้นมา

ผู้คนเบิกตาโพลง

ปัง!

พลังมังกรอันบริสุทธิ์ถูกปลดปล่อยออกมา

พละกำลังนี้เมื่อเทียบกับพลังมังกรของหลงเสี้ยวมันบริสุทธิ์กว่า แข็งแกร่งกว่า น่าเกรงขามกว่า และหยิ่งผยองกว่า!

เพราะนี่คือสิ่งที่มาจากพลังแห่งหัวใจมังกร

มันคือพละกำลังที่มาจากเลือดเนื้อของมังกร!

เมื่อเผชิญหน้ากับพละกำลังนี้ พลังมังกรของคนตระกูลมังกรมันไม่มีค่าแม้แต่น้อย และอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด.....

"ช้าก่อน!"

เมื่อทั้งสองฝ่ายกำลังจะต่อสู้กัน จู่ๆ ชายชราก็คำรามออกมา

สายตาของผู้คนจับจ้องมองมา

ก็เห็นชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"พวกคุณทุกคน ตามฉันมา!"

เมื่อพูดจบ ชายชราก็ทำความเคารพต่อหลินหยาง : "นายท่านผู้สืบทอดเทพมังกรอันมีเกียรติ ได้โปรดตามฉันมาด้วยครับ"

"ไปไหน?"

หลินหยางเอ่ยถามอย่างเย็นชา

สิ่งที่เป็นภัยคุกคามที่สุดของที่นี่ อันที่จริงคือชายชราคนนี้ ถ้าเขาเปิดฉากสงคราม หลินหยางก็ทำได้เพียงล่าถอยชั่วคราวเท่านั้น

เมื่อได้ยินการเอ่ยถามของหลินหยาง ชายชรากลับส่ายหัว

"สถานที่จะไป ไม่มีชื่อ แต่ว่า.....มันอยู่ใต้เท้าของพวกเรา!"

"ใต้เท้า?"

หลินหยางตกตะลึง และก้มลงไปมอง

คนตระกูลมังกรต่างงุนงงสงสัย