บทที่ 3835 นิทานสุภาษิตของบรรพบุรุษ

นั่นเป็นช่องทางที่แปลกประหลาดมาก

เหมือนบ่อน้ำ มันมืดตื๊ดตื๋อ ลึกจนมองไม่เห็นก้น

แสงสลัวๆปกคลุมอยู่บนบ่อน้ำนี้

และหมอกเลือดที่อยู่ภายใต้พลังของหลินหยาง ก็ค่อยๆถูกดันกลับเข้าไปในบ่อน้ำทีละนิดๆ

หลินหยางขับเคลื่อนพลังแห่งบรรพบุรุษมังกร ทำให้ม่านพลังแข็งแกร่งขึ้น จากนั้นก็ปิดผนึกบ่อน้ำนี้ไว้

รอทำเสร็จหมดแล้ว หลินหยางก็หายใจหอบ เหงื่อออกเป็นจำนวนมาก

“ปิดผนึกสำเร็จแล้ว!”

เหอเหล่ารีบวิ่งมาด้านหน้า เขาทำความเคารพหลินหยางแล้วพูดว่า: “ท่านเจินหลงลำบากแล้ว!”

“ไม่เป็นไร”

หลินหยางโบกมือไปมา แล้วจ้องมองบ่อน้ำ

หมอกเลือดเต็มบ่อน้ำไปหมด

ด้วยความแข็งแกร่งระดับนี้ จึงทำให้คนที่ตกลงไปในนี้ กลายเป็นศพจนไม่เหลือกระดูก

ดังนั้นพลังที่ปิดผนึกจึงมีความซับซ้อน ไม่ใช่ศัตรูอยู่ด้านใน

และด้านในช่องนี้ก็ไม่มีศัตรูอะไรมาปรากฏหรอก

หลังจากหลินหยางได้อ่านบันทึกในหนังสือโบราณนั้นแล้ว หลินหยางก็ไม่ได้รู้สึกสนใจช่องนี้เท่าไหร่

สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือช่องอีกอันหนึ่ง สถานที่ที่เป็นสาเหตุทำให้เกิดต่างหาก

“ตราปิดผนึกนี้ ปิดได้อย่างน้อยนานสุดร้อยปี พวกคุณอยู่นี่ได้อย่างสบายใจเลย วันข้างหน้าถ้าตราผนึกคลาย ค่อยบอกผม”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ครับ ขอบคุณท่านมาก!”

เหอเหล่ารีบทำความเคารพ

พวกหลงเสี้ยวก็คารวะด้วย

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความขัดแย้งอยู่ลึกๆกับหลินหยาง รู้สึกว่าหลินหยางไม่ใช่คนตระกูลมังกร แต่พลังของหลินหยางแสดงออกมาให้เห็นแล้วว่าพวกเขาไม่ควรไปยั่วยุหลินหยาง

ครั้งนี้ หลงเสี้ยวเลยไม่เอ่ยปากพูดอีก

“พอแล้ว พวกเราควรกลับได้แล้ว”

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึๆ พูดกับพวกฉินเจี้ยนหนู่ทางด้านนั้นทันที

“ค่ะพี่หลิน”

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้าเบาๆ ยิ้มเล็กน้อย

แม้ว่าจะมีอุปสรรคหลายครั้ง แต่ก็นับว่าไม่มีอันตราย

“นายท่าน จะกลับไปแบบนี้เหรอ? ท่านไม่สั่งสอนคนเหล่านี้ที่ไม่รู้จักมารยาทหน่อยเหรอ?”

จิ่วอวี้จ้องมองพวกหลงเสี้ยว แล้วพูดอย่างระมัดระวัง

“ไม่มีอะไรสั่งสอนหรอก ในเมื่อผมเป็นผู้สืบทอดบรรพบุรุษมังกรเรียบร้อยแล้ว ทำไมจะต้องฆ่ากับตระกูลมังกรด้วย? ไปเถอะ”

หลินหยางเอ่ยปากพูด จากนั้นก็หมุนตัวออกไป

สมองของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยเรื่องขององค์กร ไม่มีเวลามาสนใจพวกหลงเสี้ยวหรอก

พวกจิ่วอวี้จึงทำได้แค่ตามออกไป

ทุกคนตามหลินหยางออกไปจากอาณานิคมตระกูลมังกร

เหอเหล่าดึงพวกหลงเสี้ยวมาร่วมส่งด้วย

“ท่านเจินหลง ท่านคือเทพตระกูลมังกรของพวกเรา ถ้าท่านมีอะไรอยากให้พวกเรารับใช้ สามารถติดต่อพวกเราได้ตลอดเวลา พวกเราจะใช้พลังทั้งหมดอย่างสุดความสามารถ เพื่อขจัดปัญหาให้ท่าน!”

เหอเหล่าพูดด้วยความเคารพนับถืออย่างยิ่ง

“ได้ ผมรู้แล้ว”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า: “จากวันนี้เป็นต้นไป ตระกูลมังกรนับว่าเข้าสู่พันธมิตรชิงเซวียนแล้ว การเคลื่อนไหวทั้งหมดของคนตระกูลมังกร จะต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ของพันธมิตรชิงเซวียน! อย่าฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ อย่าใช้กำลังรังแกผู้อ่อนแอเข้าใจไหม?”

“รับทราบ”

เหอเหล่าพยักหน้า

“ไปกันเถอะ”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม จากนั้นกระโดดกลายเป็นสายรุ้งยาวเส้นหนึ่ง ออกเดินทางไปแสนไกล

จิ่วอวี้ ฉินเจี้ยนหนู่และคนอื่นๆต่างตามไป

คนตระกูลมังกรพากันร่วมส่งหลินหยางด้วย

หลังจากไม่เห็นเงาพวกหลินหยางแล้ว หลงเสี้ยวก็เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า: “เหอเหล่า ทำไมถึงเคารพเขาขนาดนั้น? ผมว่าเขาไม่ได้คิดเผื่อตระกูลมังกรของพวกเราเลย พวกเราจะเอาความหวังไปฝากฝังไว้ที่เขา ถือว่าผิดพลาดครั้งใหญ่มาก”

“คุณลืมนิทานสุภาษิตของบรรพบุรุษแล้วใช่ไหม?”

เหอเหล่าหันหน้ากลับมา จ้องมองหลงเสี้ยวและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“นิทานสุภาษิตเหรอ?”

หลงเสี้ยวหายใจถี่ยิบ

“ภัยพิบัติครั้งนี้ จะต้องให้คนผู้นี้จัดการ ไม่เช่นนั้น..ตระกูลมังกรไม่รอดแน่…”

เหอเหล่าพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

เมื่อกลับมาถึงพระราชวังภูเขาเทียนเสิน