บทที่ 3854 แม้แต่สิ่งนี้พวกคุณก็รักษาเอาไว้ไม่ได้

วันต่อมา กองกำลังกลุ่มหนึ่งได้เคลื่อนเข้าสู่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

และเจ้าเมืองหนานหลี่ก็ได้รับข่าวแล้ว

เมื่อได้รู้ว่าจะต้องมองแหล่งทรัพยากรของดินแดนแห่งความเงียบและความตายให้ครึ่งหนึ่ง ทั้งพันธมิตรชิงเซวียนก็เรียกได้ว่าเสียงดังเกรียวกราวกันขึ้นมา

ทุกคนต่างก็ไม่อาจเข้าใจได้

"มีสิทธิ์อะไรกัน? มีสิทธิ์อะไรที่จะให้พวกเรามอบแหล่งทรัพยากรให้ครึ่งหนึ่ง?"

"ดินแดนแห่งความเงียบและความตายนี้พวกเราเป็นคนต่อสู้เพื่อได้มา เป็นสิ่งที่ผู้นำพันธมิตรหลินนำพวกเราไปคว้ามา ตอนนี้พอไอ้องค์กรบ้าอะไรนั่นกลับเอ่ยปากบอกอยากจะได้แหล่งทรัพยากรของดินแดนแห่งความเงียบและความตายครึ่งหนึ่งอย่างนั้นเหรอ? ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!"

"ไอ้องค์กรบ้าอะไรนั่นจะมาเอาไป พวกเราก็จะต้องมอบให้มันไปฟรีๆ อย่างนั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก!"

เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลดังขึ้นมาจากทั่วทุกมุมของพันธมิตรชิงเซวียน

แต่เจ้าเมืองหนานหลี่เข้าใจในการวางตัวของหลินหยาง

"ถ้าหากไม่ใช่ว่าถูกบีบบังคับจนหมดหนทาง ผู้นำพันธมิตรหลินคงจะไม่ยอมมอบแหล่งทรัพยากรให้ไปฟรีๆ เช่นนี้เป็นแน่ เขาจะต้องไม่มีทางเลือกอย่างแน่นอน"

เจ้าเมืองหนานหลี่ทอดถอนใจ และทำได้เพียงกล่าวปลอบใจอย่างต่อเนื่อง

พิธีส่งมอบจะจัดขึ้นในวันเดียวกัน

ดูเหมือนว่าคนขององค์กรจะรีบร้อนเป็นอย่างมาก

เจ้าเมืองหนานหลี่รวมทั้งเจ้าสำนักเซียงหยุนและพรรคพวกต่างก็ตกลงกับตัวแทนขององค์กรในห้องประชุมใหญ่ของพันธมิตร

"ในเขตทางตอนใต้ของดินแดนแห่งความเงียบและความตาย นับตั้งแต่แม่น้ำชิงหลิวไปจนถึงบริเวณภูเขาว่านฉง องค์กรจะเป็นผู้ควบคุม คนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ จะต้องย้ายออกไปทั้งหมด!"

ตัวแทนขององค์กรยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

"อะไรนะ? มัน...มันจะเป็นไปได้อย่างไร?"

อ้ายหร่านลุกขึ้นคัดค้านทันที แล้วตะโกนอย่างเยือกเย็นว่า: "ถึงแม้ผู้นำพันธมิตรหลินจะปราบชนะดินแดนแห่งความเงียบและความตาย แต่ก็ไม่เคยไปก้าวก่ายแทรกแซงชีวิตของประชาชนผู้อยู่อาศัยในดินแดนแห่งความเงียบและความตายแต่อย่างใด พวกเขาอยู่ที่ไหน ก็จะต้องอยู่ที่นั่น จะไปสั่งให้พวกเขาออกจากบ้านเกิดโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไรกัน?"

"พูดถูก นายท่านผู้นี้ ท่านทำเช่นนี้ พวกเขาจะยินยอมได้อย่างไรกัน? แล้วฉันจะชี้แจงต่อประชาชนจำนวนนับไม่ถ้วนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายอย่างไรล่ะ?"

เจ้าเมืองหนานหลี่กล่าวด้วยเสียงแหบพร่า: "นายท่าน ฉันคิดว่าเรื่องนี้ จะต้องปรึกษาหารือกันอีกสักเล็กน้อย"

"ปรึกษาหารือ?"

ตัวแทนองค์กรคนนั้นยกยิ้มมุมปาก และหัวเราะอย่างเหยียดหยาม: "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะเข้าใจผิดแล้วล่ะ? ฉันไม่ได้กำลังปรึกษาหารือกับพวกคุณ แต่กำลังออกคำสั่ง พวกคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ พวกเราต้องการที่จะบุกเบิกที่ดินผืนนี้ ฉะนั้นจึงไม่อาจปล่อยให้มีคนพื้นที่อยู่ได้แต่อย่างใด แน่นอนว่า ถ้าหากพวกเขาดื้อรั้นไม่ยอมย้ายออกไป พวกเราก็จะไม่บีบบังคับ แต่ถ้าส่งผลกระทบต่ออัตราความก้าวหน้าในการบุกเบิกของพวกเรา เช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าพวกเราไร้ความเมตตาก็แล้วกัน"

"คุณ...."

ทุกคนโมโหเดือดดาล แต่ละคนกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"อย่าหุนหันพลันแล่นไป อย่างหุนหันพลันแล่นไป!"

ถึงแม้ว่าภายในใจของเจ้าเมืองหนานหลี่จะเดือดดาลอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ในเวลานี้กลับสุขุมอย่างเห็นได้ชัด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงที่เคร่งขรึมว่า: "เกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเราต้องการเวลาในการจัดการ พวกคุณจะต้องให้เวลาพวกเราอย่างน้อยครึ่งเดือน เพื่อให้พวกเราไปจัดหาที่อยู่อาศัยให้กับประชาชนเหล่านั้นได้หรือไม่? คนเหล่านี้ไม่ได้มีจำนวนน้อยๆ ไหนเลยจะสามารถจัดการได้ตามอำเภอใจ ภายในระยะเวลาอันสั้นได้?"

"ฉันให้เวลาพวกคุณได้อย่างมากสุดแค่ห้าวัน"

ตัวแทนองค์กรกล่าว

"ห้าวัน?"

"เป็นไปไม่ได้!"

"แต่อาหารเครื่องนุ่งห่มที่เป็นสิ่งจำเป็นพื้นฐานของผู้คนหลายพันคน หากต้องการจะให้พวกเขาย้ายมาอยู่ในพื้นที่ของพวกเรา เวลาเพียงแค่ห้าวันจะเพียงพอได้อย่างไรกัน?"

คนของพันธมิตรชิงเซวียนโมโห และตะโกนขึ้นมาตามๆ กัน

"จะทำได้หรือไม่นั่นก็เป็นเรื่องของพวกคุณ สรุปคือพวกเราให้เวลาพวกคุณได้เพียงแค่ห้าวัน เมื่อครบห้าวัน คนขององค์กรจะเคลื่อนพลเข้าไปในดินแดนแห่งความเงียบและความตายอย่างเป็นทางการ!"

ตัวแทนองค์กรคนนั้นลุกขึ้นยืนโดยตรง จากนั้นก็นำมือไพล่หลังและจะเดินจากไป

"อันที่จริงพวกคุณโชคดีมากเลยนะ ถ้าหากไม่ใช่เพราะมีคนในองค์กรไปเจรจากับผู้นำพันธมิตรหลินของพวกคุณละก็ ดินแดนแห่งความเงียบและความตายแห่งนี้ พวกคุณก็คงจะรักษาเอาไว้ไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว!"

เพียงพูดคำนี้จบ ทุกคนขององค์ก็จากไปโดยตรง

หลินหยางนั่งอยู่ในห้องทำงานของสำนักงานใหญ่หยางหัว และจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

คนที่มาก็คือจิ่วอวี้

หลังจากเกิดเรื่องที่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย เขาก็เขาก็จงใจรีบเดินทางมาจากชีพจรมังกรใต้ดิน

"คนเหล่านั้นที่เรียกตัวเองว่าองค์กร หลังจากที่เคลื่อนพลเข้าไปในดินแดนแห่งความเงียบและความตายแล้ว ก็ทำการเปิดถนนสามเส้นทางที่เชื่อมไปยังชีพจรมังกรใต้ดินทันที ถนนเหล่านี้เป็นเส้นทางที่ก่อนหน้านี้คนไม่ค่อยรู้จัก หลังจากที่เปิดถนนแล้ว พวกเขาก็ส่งคนไปยังป่าตระกูลมังกรของชีพจรมังกรใต้ดิน เพื่อตรวจสอบเรื่องการล่มสลายของหน่วยอารักขากลุ่มนั้นก่อนหน้านี้ ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ยังส่งคนเข้าไปถึงในเขตต้องห้ามของตระกูลมังกรเพื่อดำเนินการตรวจสอบอีกด้วย นายท่านครับ เกรงว่าคนเหล่านี้ขององค์กรอาจจะพบมรดกของชีพจรมังกรแล้วเอาไปได้นะครับ"

จิ่วอวี้กล่าวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชาและเคร่งขรึม

"คนของตระกูลมังกรถูกขับไล่ออกไปหมดแล้วเหรอ?"

หลินหยางเอ่ยถามหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง