บทที่ 3857 คุณต้องการจะกลายเป็นนักโทษเหรอ?

ฉางหลานฟู้ส่งข้อความไปยังจิ่วอวี้ที่อยู่ด้านนอกอย่างต่อเนื่อง

แต่ไม่ว่าอย่างไรเมื่อไปถึงด้านในสุด ลื่นสัญญาณก็ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง

หากต้องการรับคลื่นสัญญาณที่แย่ๆ นั้น อย่างน้อยก็จะต้องกลับมายังชั้นสาม

แต่ฉางหลานฟู้ก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าคนขององค์กรเดินทางมาถึงชั้นสามแล้วหรือยัง

ถ้าหากพบกับคนขององค์กร ก็คงไม่อาจต่อสู้ได้

ถึงอย่างไรกระทั่งตระกูลมังกรก็ยังสามารถสังหารได้ ไหนเลยทุกคนในองค์กรจะเป็นคนธรรมดาทั่วไป?

"นาย...นายท่าน...ตอนนี้คนเหล่านั้นอยู่ที่ชั้นไหนเหรอครับ?"

ทุกคนคลำทางเดินไปยังด้านหน้าอย่างระมัดระวัง และหนึ่งในนั้นก็อดไม่ได้ที่จะซักถาม

"อย่าถามมาก ส่งคนไปสำรวจทางข้างหน้าก่อน หากมีความเคลื่อนไหวให้รายงานทันที"

ฉางหลานฟู้ตะโกนด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ครับ"

พวกเขาแบ่งคนคนหนึ่งออกจากกลุ่มเพื่อมุ่งไปข้างหน้า

ฉางหลานฟู้และคนอื่นๆ ก็ตามหลังไปอย่างช้าๆ

ในเวลานี้ หลินหยางได้ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าไปยังชายแดน เพื่อเตรียมที่จะมุ่งหน้าไปยังดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

แต่ในขณะที่เขาลงจากเครื่องบิน เงาร่างของคนสองสามคนก็เข้ามาล้อมทันที และปิดกั้นเขาเอาไว้ด้านนอกสนามบิน

"หมอเทวดาหลิน ท่านมาที่นี่ตัวคนเดียว ต้องการจะไปไหนกัน? ดินแดนแห่งความเงียบและความตายเหรอ?"

ชายสวมแว่นขอบทองคนหนึ่งยิ้มพลางกล่าวถาม

"พวกคุณคือคนขององค์กรเหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วพลางกวาดสายตามองคนสองสามคน

"หมอเทวดาหลิน ดูเหมือนว่าท่านจะลืมไปแล้วว่า ปัจจุบันผลการตรวจสอบเรื่องราวในชีพจรมังกรใต้ดินยังไม่ออกมา ท่านจึงไม่อาจไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจ"

ชายสวมแว่นขอบทองกล่าวพลางยักไหล่เล็กน้อย

แต่วินาทีต่อมา หลินหยางได้นำมือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้อของชายผู้นั้นเอาไว้ในทันที

เมื่อการกระทำนี้ปรากฏขึ้น บรรดาผู้แข็งแกร่งที่อยู่โดยรอบต่างก็เข้ามาล้อม แต่ละคนแสดงพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา และจ้องเขม็งมองหลินหยางราวกับนกอินทรี

แต่หลินหยางกลับไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

"พวกคุณเฝ้าติดตามฉันอย่างนั้นเหรอ?"

"หมอเทวดาหลิน ฉันแนะนำว่าคุณอย่าใจร้อนจะดีกว่านะ หากบุ่มบ่ามกับองค์กรของพวกเรา มันจะไม่เป็นผลดีต่อคุณ"

ชายสวมแว่นขอบทองยิ้มพลางกล่าว

"เช่นนั้นพวกคุณก็ควรจะรู้เอาไว้ว่า อย่ามาขัดขวางไม่ให้ฉันไปที่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย เพียงคำพูดประโยคเดียวของพวกคุณ ก็เอาทรัพยากรในดินแดนแห่งความเงียบและความตายไปครึ่งหนึ่ง คุณรู้ไหมว่านี่มันหมายความว่าอะไร? นี่มันหมายความว่าคนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายทุกคนจะไม่พอใจองค์กร และทุกคนก็เกลียดชังองค์กรด้วย!"

"แล้วเป็นอย่างไรเหรอ?"

ชายสวมแว่นขอบทองไม่แยแส เขายิ้มพลางกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ถึงแม้พวกเขาจะไม่พอใจ แล้วพวกเขาคิดว่าจะสามารถสั่นคลอนคนขององค์กรได้อย่างนั้นเหรอ?"

"แต่พวกเขาจะต้องฆ่าคนอย่างคุณเป็นแน่"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

ชายสวมแว่นขอบทองสั่นเทิ้มเล็กน้อย

"ฟังนะ ที่ฉันจะไปดินแดนแห่งความเงียบและความตายตอนนี้ ก็เพื่อปลอบโยนคนเหล่านี้ คนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายมีนับพันนับหมื่นคน ต่อให้องค์กรของพวกคุณจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน ก็ไม่อาจมองข้ามพลังเช่นนี้ไปได้หรอก ถ้าหากเข่นฆ่าโรมรันกันขึ้นมา ถึงแม้ว่าองค์กรของพวกคุณจะชนะ แต่ก็ดูเหมือนว่าคนอย่างคุณ คงจะต้องตายอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นกระดูกจะต้องกองเป็นภูเขา เลือดจะไหลนองเป็นสายน้ำ ซึ่งมันไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่เป็นเพราะคุณ ที่ขวางทางไปของฉัน ไม่ให้ฉันไปที่ดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ไม่ให้ฉันไปปลอบโยนคนเหล่านั้นในดินแดนแห่งความเงียบและความตายที่กำลังโมโหเดือดดาล คุณ จะต้องรับผิดชอบต่อสงครามที่กำลังจะมาถึง คุณ จะต้องกลายเป็นนักโทษขององค์กร เข้าใจไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

เพียงแค่พูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าของชายสวมแว่นขอบทองก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาอ้าปากเล็กน้อย แต่พูดอะไรไม่ออก

หลินหยางแสดงความไม่พอใจ และผลักเขาออกไปโดยตรง จากนั้นก็สาวเท้าเดินไปยังด้านนอก

ครั้งนี้ คนขององค์กรต่างไม่กล้าที่จะขัดขวาง

หลินหยางขึ้นนั่งบนรถที่ชวี่เทียนจัดเตรียมเอาไว้ให้ และขับไปบนถนนใหญ่ที่สร้างเสร็จแล้ว เพื่อมุ่งตรงไปยังองค์กร

"นายท่าน ควร....ควรจะทำอย่างไรดีครับ?"

คนที่อยู่ด้านข้างรีบเดินเข้ามา แล้วซักถามชายสวมแว่นขอบทอง

"หมอเทวดาหลินพูดถูก คนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายต้องการการปลอบโยน แต่เรื่องนี้ก็จะต้องรายงานขึ้นไปเหมือนกัน กดต่อสายให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

ชายสวมแว่นขอบทองมองรถของหลินหยางที่ขับไปไกลแล้ว และกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

ภายในตำหนักมังกรที่แตกเป็นเสี่ยงๆ

ฉางหลานฟู้เดนไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ในเวลานี้ทุกคนได้เดินทางมาถึงชั้นที่เจ็ดแล้ว

คนที่อยู่ด้านหน้าส่งสัญญาณมาอย่างต่อเนื่อง ด้านหน้าปลอดภัย ทุกคนก็ตามหลังไปอย่างระมัดระวัง และคลำหาทางเข้าไปทีละก้าวๆ

"นายท่านครับ อาจางมาถึงที่ทางเข้าชั้นหกแล้วครับ"

คนที่รับผิดชอบการรับคลื่นสัญญาณรีบเดินเข้ามา แล้วกล่าวกับฉางหลานฟู้

"เช่นนั้นก็ดี พวกเราลงไปกันเถอะ"

ฉางหลานฟู้กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

ไม่นาน ทุกคนต่างก็เดินแถวกันเข้าไป และเข้าไปถึงชั้นที่หก

แต่ในขณะที่ฉางหลานฟู้และพรรคพวกเข้าไปในชั้นที่หกได้ไม่นาน

ตูม!

เสียงระเบิดอันรุนแรงที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ได้ดังขึ้นจนหูแทบหนวก

ทุกคนรู้สึกเพียงว่าพื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จนคนแทบจะล้มลง

"ระเบิดจากที่ไหน? มันดังมาจากที่ไหนกัน?"

ฉางหลานฟู้รีบร้อน และกล่าวถามทันที